mánadagur 23. januar 2017síða 44

VIKA 4 • 23. JANUAR 2017 20 MIÐLAHÚSIÐ ÓKEYPIS LÝSINGARBLAÐ Vilmund Jacobsen T á Vikublaðið vitjaði í Íslandi í heyst, vitjaðu vit eisini ein dag í Vestmannaoyggjunum. Hetta var ein góður og sera hugnaligur dagur, har vit hittu føroysku hjúnini, Varnik Niclason úr Sumba og konu hans­ara, Marionnu, ættað frá Gjógv. Hon fór til Íslands at arbeiða, og hann fór yvir at royna eydnuna sum fiski­maður. Tey hvørki kendust ella vistu av hvørjum øðrum, fyrr enn tey blað­ung ein dag møttust mitt úti á vegnum í Vestmannaoyggjunum og hava verið saman síðan. Tá vit sita við borðið í hugnaligu húsunum hjá teimum við góðum kaffi og køkum, sigur Marianna, at mamma hennara doyði, tá hon bert var ein stór smágenta. – Mamma doyði frá mær og systkj­ um mínum, tá eg var 10 ára gomul. Hon doyði barsilssong, og barnið livdi. Pápi mín, Sivar Joensen, var jarn­ smiðjur og hevði smiðju við síðuna av húsunum hjá okkum. Tey søgdu við meg, at »nú mást tú eiga barnið…« Tað skilst á Marionnu, sum í dag er 82 ára gomul, at hetta var ein tung tíð, og tað var ein tung tíð, sum lá fyri framman hjá familjuni við Gjógv. Tá Marianna var vorðin tilkomin, gjørdist hon so spent eftir at sleppa til Íslands at arbeiða. – Tað var okkurt, sum dró meg til Íslands, og eg vildi bara sleppa yvir hagar. Hví so var, dugi eg ikki at siga, men eg kendi ongan har yviri. Tá var eg 21 ára gomul og hevði hildið hús við pápa og systkjum mínum í fleiri ár. Varnik, sum nærkaðist teimum 80, tá vit hittu tey bæði, kemur nú upp í prátið og sigur, at Marianna fyrst arbeiddi í Reykjavík í eina stutta tíð, áðrenn hon fyrstu ferð kom í Vest­ manna­oyggjarnar. – Hon kom higar saman við ein­ ari íslendskari vinkonu, sum hon ar­beiddi saman við í Reykjavík. Eg haldi, at vinkonan hevði skyldfólk í Vest­mannaoyggjunum. Hetta var ein summar­dag í besta veðri. Eg haldi, at tað var ein sunnudag, og eg minnist ikki rættiliga, um tær steðgaðu her í ein ella tveir dagar. Tað var, meðan tær báðar vóru her, at vit møttust, og vit hava, sum Marianna sjálv segði, verið saman síðan. Á stutta steðgin­ um, fann hon sær eisini arbeiði her. Hon segði arbeiðið upp í Reykjavík og kom higar at búgva. Byrjaði sum flekjari Men, hvat var tað, sum førdi Varnik sjálvan til Íslands, og hvussu byrjaði ævintýrið hjá honum í Íslandi? – Eg byrjaði at sigla sum 13 ára gamal, og eg hevði longu sum 17 ára gamal verið fýra summar við slupp undir Føroyum. Vit royndu eftir sild norðan fyri og saltaðu umborð. Um heystið í 1963, tá eg just var komin aftur av skipi, var lýsing í føroysku bløð­unum, har íslendskt felag søkti eftir royndum flekjarum til trolarar. Hann sigur, at teir vóru fimm ung­ ir dreingir úr Sumba, sum fóru til Ís­ lands, og sjálvur var hann 17 ára gamal. – Minnist eg rætt, fóru vit yvir í november mánaða í 1963. Vit komu umborð á ein ringan trolara, og vit tjentu einki. Millum jól og nýggjárs vóru allir trolararnir inni. Ein dagin, eg vitjaði inni hjá Frelsunarherinum í Reykjavík, kom eg í prát við stýrimann og bátsman á einum trolara, sum kallaðist Mars. Reiðaríið átti tá tríggj­ – Vit høvdu búð í húsunum í umleið eitt ár. Hetta var um 02-tíðina um náttina, meðan vit lógu og svóvu. Tað var skiparin hjá mær sum ringdi. Hann byrjaði við at siga: »Róligur, róligur ...« Eg visti slett ikki, hvat hann meinti við, men tá var tað farið at goysa. Skiparin bað okkum koma oman í havnina og oman í bátin beinanvegin. Tá vit hugdu út, stóðu eldsúlur longu upp úr fjallinum, sigur 79 ára gamli sumbingurin í Vestmannaoyggjunum, Varnik Niclasson Her stóðu nýggju húsini hjá okkum! – Her stóðu húsini hjá okkum, sum fórust í eldgosinum. Nú liggja tey einar 30, 40 ella 50 metrar undir grótbræðingini, sigur sumbingurin í Vestmanna­ oyggjunum, Varnik Niclasson Varnik Niclasson: Ógvusliga eldgosið í Vestmannaoyggjunum byrjaði mitt á nátt hin 23. januar í 1973, og 350-400 hús vórðu løgd í oyði