hósdagur 9. februar 2017síða 8

8 lív í Danmark. Familjan búðu í eini íbúð í høvuðsstaðnum, og royndu at vera aktiv við at ganga túrar og fáast við ymiskt frítíðarvirksemi. Í 2008 gjørdist Jona Thune aftur við barn, og í august átti Jona Thune dóttrina Jenny. Hesa ferð var Ólavur Thune tó so illa fyri, at hann minnist lítið og einki frá degnum. – Fólk komu til mín og fortaldu, at Jona hevði átt, og spurdu um eg vildi síggja dóttrina. Síðan bleiv eg trillaður inn til tey bæði, men eg minnist einki av tí, tí hjartað var so veikt. Jenny var sjey mánaðir gomul áðrenn eg kundi halda henni fyrstu ferð, sigur Ólavur Thune. Eftir at Jenny varð borin í heim, versnaði heilsustøðan uppaftur meira, og nú var spurningurin, um Ólavur Thune kláraði bíðitíðina. – 3. desember var konan á vitjan saman við Idu, og tá var støðan so ring, at hon visti ikki, um eg fór at klára tað. Hon vildi tó, at Jenny eisini skuldi sleppa at síggja meg tann dagin, so hon fór heim eftir henni, greiðir Ólavur Thune frá. Meðan Jona Thune var á veg heim, kom ein lækni inn til Ólav Thune, og fortaldi honum, at teir møguliga høvdu fingið eitt hjarta, og fóru at vita tað við vissu innan ein tíma. – Teir fingu hjartað, og eg var klárur til skurðviðgerðina, so eg ringdi til Jonu, ið tá var í bilinum. Eg orkaði ikki serliga væl at tosa, men hon fangaði hvat talan var um. Tað vóru gleðiboð, tí hóast læknarnir søgdu, at sjúkralegan fór at vera drúgv eftir skurðviðgerðina, so var tað eitt stig á røttu leið, sigur Ólavur Thune. Ein góð gáva Ólavur Thune varð lagdur undir skurð 4. desember, har læknarnir tóku gamla hjartað, pumpuna og ICD'aran úr likaminum, og løgdu í staðin eitt nýtt hjarta í Ólav Thune. Skurðviðgerðin gekk væl, men tað gekk leingi áðrenn Ólavur fekk vitið aftur. – Læknarnir doyvdu meg í tólv døgn fyri at halda eyga við støðuni. Eg fekk nógvan heilivág, tí likamið arbeiddi móti hesum fremmanda hjartanum, og royndi at stoyta tað úr, men so við og við bleiv eg betri fyri. Tað vóru løtur, tá eg var vakin, men tað var ikki fyrr enn 24. desember, at eg var við vit aftur, greiðir Ólavur Thune frá. Sostatt fekk familjan hjá Ólavi Thune nokk bestu jólagávuna, ið kundi hugsast. Eftir fleiri ára bíðitíð hevði Ólavur Thune fingið eitt nýtt hjarta, og framtíðin hjá honum sá ljós út. Var hjálparleysur Fyrstu vikuna tyktist alt eisini at ganga sum tað skuldi, men so varð aftur galið. Brádliga bleiv Ólavur Thune lammaður um alt likamið, og fekk einki gjørt. – Tað hendir av og á við slíkum sjúklingum. Tað er sum at nervarnir kortslutta, og sjúklingurin verður fullkomiliga hjálparleysur. Eg hoyrdi alt, harímillum tá tey greiddu familjuni frá, at eg helst fór at liva restina av lívinum á einum heimi. Men sjálvt um eg hoyrdi tað, so fekk eg einki sagt ella gjørt. Eg lá púra hjálparleysur, greiðir Ólavur Thune frá. Men hjá einum manni, ið er van­ ur við mótgongd, so skuldi meira til fyri at fella í fátt. Tríggjar mánaðir eftir, at hann bleiv lammaður um allan kroppin, varð hann so mikið væl fyri, at hann kundi útskrivast av sjúkrahúsinum, og eitt ár eftir, at hann hevði fingið nýtt hjarta, kundi hann og familjan pakka taskurnar og loksins flyta aftur til Føroyar. Fýra ár eftir, at hann brádliga bleiv innlagdur. – Hugburðurin hevur so nógv at siga í slíkum støðum. Tað er týdningarmikið ikki at falla í fátt, men heldur trúgva, at tað nokk skal blíva betri. Eg havi aldrin følt nakran beiskleika yvir mína lagnu, men havi góðtikið, at soleiðis er mín lutur í lívinum, og royni at fáa sum mest burturúr, greiðir Ólavur Thune frá. Ein farin tíð Átta ár eru liðin síðan Ólavur Thune fekk eitt nýtt hjarta og møguleikan fyri einum vanligum lívi. Fyrstu tíðina eftir skurðviðgerðina mátti hann venja seg við nýggja hjarta, og hevði sum heild ikki nógva orku, men í dag livir hann eitt vanligt lív, og arbeiðir hálva tíð sum bil­ førari hjá bakarínum Miðberg í Saltangará, har hann býr saman við konuni og døtrunum. – Orkan verður aldrin tann sama sum áður. Men tað er gott at hava okkurt at fara upp til, tí eg eri ikki tann týpan, ið kann sita heima og trilla fingrar, sigur Ólavur Thune. Tablettirnar, ið Ólavur Thune tekur fyri at steðga likaminum at stríðast móti hjartanum, eru vorðnar ein vanligur partur av gerandisdegnum, eins og tær tvær ferðirnar um árið, tá hann fer til kanningar á Landssjúkrahúsinum og Ríkissjúkrahúsinum. Men ann­ ars er sjúkralegan ein farin tíð, og fegnast Ólavur Thune í dag yvir, at hann kann líva eitt gott og vanligt lív saman við familjuni. Spurdur um hann nakrantíð stúrir fyri, at børnini hava somu sjúku, ið hann og systkini, svarar Ólavur Thune við sama róliga hugsunarhátti, ið fylgdi honum gjøgnum sjúkuna. – Eingin okkara kennir fram­ tíðina. Ein og hvør okkara kann doyggja hvørja løtu í eini ferðslu­ vanlukku ella av brádligari sjúku. Man má bara taka lívið sum tað kemur. Men sum nú er, so eru eingin tekin um, at døturnar hava fingið sjúkuna, sigur Ólavur Thune. HALLUR@SOSIALURIN.FO SAMRØÐA SOSIALURIN 9 FRÍGGJADAGUR 20. JANUAR 2017 Hvørja ferð eg skuldi fara onkrastaðni og sova eina nátt, so mátti eg spyrja, um tey høvdu eina stikk­ kontakt. Uttan eina kundi eg ikki fara nakran veg, tí tað merkti tann vissi deyði