hósdagur 9. februar 2017síða 32

FRÍGGJADAGUR 10. FEBRUAR 2017 SOSIALURIN 18 32 MYND: HEINESEN MYNDIR H ósdagin í síðstu viku fekk Dagstovnurin í Hoyvík eitt postkort úr Italia. Tað var frá 22 ára gamla Alessio, sum hevði sent tað úr Róm. Hann ynskti børnunum eitt gott nýtt ár og rósti teimum annars fyri tað vakra land, tey eiga. - Tit eiga tað vakrasta landið í heiminum, bergtakandi landslag, so góðu tit, varðveitið tað, skrivaði hann. Í dagstovninum kendu tey einki til hendan Alessio, og sóknaðust tí eftir, um nakar annar mundi kenna hann. Nú er Alessio so komin undan kavi. Eftir at greini stóð á in.fo, setti hann seg í samband við Miðlahúsið. – Sum tit vita, so eiti eg Alessio og eri 22 ára gamal. Eg búgvi í Fondi, ein lítil býur sunnan fyri Lazio í Italia. Tað var eg, sum sendi postkortið. Alesssio sigur, at hann lesur evnafrøði á universitetinum í Siena. – Eg elski náttúruna og umvegis Google Earth ferðist eg um allan heimin so at siga. Eg hyggi eisini eftir nógvum ferðafrásøgnum á Youtube. Ein dagin, tá eg “surfaði” frá skotsku strondini, datt eg um nakrar oyggjar og fall fyri teimum, sigur hann. – Eg havi sæð nógvar filmar úr Føroyum og mær dámar væl tykkara náttúru, landslag, djór, umhvørvi og so framvegis. Eg limaði meg inn í Facebookbólkin FORJITALIA, fyri at læra meiri um mentanina í landinum og soleiðis fann eg fram til hendan dagstovnin, greiðir Alessio frá. – Eg havi ongantíð verið í Føroyum, men eg vóni, at eg kann koma at vitja, tá eg fái ein steðg frá lesnainum. Tá kundi eg hugsað mær at vitja á súklu og við einum tjaldi, sigur hann. – Til ta tíð, ynski eg at senda hesa lítlu heilsanina og tøkkina fyri tær kenslur, eg upplivi, tá eg hugsi um Føroyar, sigur Alessio úr Italia. 32 BAKSÍÐAN N ógv rok og skitin togan um, hvussu nógv fólk vóru á gøtunum og fagn­ aðu ella mótmæltu, tá Trump byrjaði sum forseti við hondini á Halgubók og ikki bankabókini. Eftir allan hendan hávan og gangin aftur og fram frættist um eitt slag av serfrøðingum, sum eg ongantíð hava hoyrt um fyrr. Hesir eru fólk, sum hava lært og duga betur enn onnur at siga, hvussu nógv fólk eru á einum staði í senn – uttan beinleiðis at telja tey eitt, tvey, trý..... Kanska hava tey teldur at hjálpa sær, teldur, sum virka. Tað er øgiliga ymiskt, hvat fólk siga, tá tey skulu nevna, hvussu nógv fólk vóru her ella har. Tey, sum skipa fyri, siga 3.000. Onkur uttanveltaður, sum hevur talt fólkini rætt og slætt, sigur 783. Onkur, sum hevur sæð oman yvir mannamúgvuna og vil hava rætta talið. Big brother sigur okkurt mitt í millum hasi bæði, men fæst ikki út við nøkrum neyvum tali, hóast hann veit tað. Tað veldst eisini um tiltøk. Hvussu drag­ andi og spennandi, tey eru. Tað krevst ikki meira enn at duga lítlu tabell fyri at telja fólkini á Vaglinum í Havn 1.mai. Fólkini hjá Trump søgdu, at hjá honum vóru fleiri fólk enn tá Obama legði sína døkku hond á Bíbliuna og bað Gud hjálpa sær við øllum kríggj­ unum, tí Danmark og Føroyar gera ongan mun. Sum eg havi skilt, um eg havi skilt tað rætt, ber til við teldum at rokna neyvt út, hvussu nógv fólk eru í einari stórari múgvu. Til ber eisini at telja fólkini í hvørj­ um fermetri og so spyrja, hvussu stórt plássið er, hvussu nógvar fermetrar. Og síðani ganga fólk við fermetrum. Tað skuldi verið sera einfalt og ber til uttan teldu, men bara við vanligum lummaroknara, sum vit brúktu fyrr og kallaðu telduhvølp. Men tá ræður um at ansa væl eftir, at ikki øll tey prúðastu standa á sama fermetri, tí fermetrinum, sum vit brúka í okkara teljing, okkara sjavinistiska manntali. Ella øll, sum bera etingarólag. Tá verður endaliga úrslitið skeivt. Og so má eitt miðaltal finnast. Miðaltøl eru sjáldan heilt røtt. Tey siga ikki alla søguna, men bara søguna í miðal. Tað ber eisini til bara at gita okk­ urt tal og síðani vóna, at eingin eftir­ kannar talið. Ein heilt annar máti er at brúka myndamálið. Eina ferð fyri langari tíð síðani skrivaði eitt blað um eina kongavitjan í Havn, at mannamúgvan á molanum, tá Dannebrog legði at, var tøtt sum melis. Tað var, tá málið i bløðunum var ein fragd. Nú kunnu vit siga til dømis, at har vóru so nógv fólk, at trunkin var sosialari enn Feysbukkan. Til midnáttarsangin á ólavsøku eru 10.000 fólk, siga tey, sum ikki hava talt. Eingin hevur talt, so tað talið stendur bara við. Tað oyðileggur tann góða stemningin at telja og fáa at vita, at har eru bara 6.221 fólk. Ein taska, sum eg keypti fyri hundr­ að árum síðani, eitur Lost Desert. Líka­ sum dupult oyða. Ein glatað oyðimørk. Ein horvin oyðimørk. Har er skjótt at telja, tí har er eingin at telja. Øll telja við, tí eingin er har uttan onkur glatað sál á oyðimarkarferð. Hon telur ikki við. Spurningurin er so, um tað er neyðugt at vita talið. Um ikki er nóg mikið bara at síggja mannamúgvuna fyri at vita, at her eru fleiri fólk enn tey, sum vóru har hin dagin fyri átta árum síðani. Men, sum ein segði, betri er at vita enn at gita, uttan so, at gitt verður rætt. Møtti hasum sneytandi frensinum aftur í myrkrinum í morgun. Hann físti, bardagfúsur. Eg bað hann pilla av til hús og fara á Bukkuna at físa. Tað gera øll onnur. Hann físti aftur og fór, hvagar veit eg ikki. Høgni Djurhuus fekk Móðurmáls­ virðislønina 2012 Telja, rokna ella gita Hesin sendi postkortið úr Italia