hósdagur 16. februar 2017síða 32

FRÍGGJADAGUR 17. FEBRUAR 2017 SOSIALURIN 21 32 N æmingar í 10. flokki á Skúlatrøð í Klaksvík hava hesa vikuna lagt mállæru og rokni­ bøkurnar á hillina, og funnið krea­ tivu og skapandi síðurnar fram ístaðin, nú listavika hevur verið á timatalvuni. Assa Færø, flokslærari, sigur at hetta er ein øðrvísi háttur hjá næmingum at arbeiða uppá og at fyrireika seg til vanliga lívið á arbeiðsmarknaðinum, læru­ plássum ella skúla, sum bíðar teimum eftir summarfrítíðina. Tey kunnu velja í ymiskum listaligum ella handaligum breytum, so sum træ og horn, film, foto, evning og málningalist. Hesa vikuna hevur skúlin fingið ymiskar gestalærarar inn, sum hava undirvíst í ymiskum listaligum greinum, og eisini brúkar skúlin tað tilfeingið hann hevur. – Tey sleppa at fordjúpa seg í einum evni í eina heila viku. Tað skapir arbeiðisgleði og saman­ sjóðing. Tey kreativu sleppa eisni at blomstra, sigur Assa Færø. Torfríð Lassen, næmingur, hevur valt at arbeiða við evning hesa vikuna og greiðir frá at hon fekk nógv burturúr vikuni. – Mær dámar væl at vera krea­ tiv, og hetta er ein møguleiki at arbeiða við hesum og geva mær góðar stundir. Hesin lærdómurin er annarleiðis og ikki nakað er skjótt fari at gloyma, sigur hon. Næmingarnir sýna fram tað teir hava evnað mánadagin. BAKSÍÐAN Leggja rokning og mállæru á hillina á Skúlatrøð MYND: HEINESEN MYNDIR T að er ein upp og niður, pluss /minus, uppliving at bíða eftir bussinum í Havn. Veldst eisini nógv um, hvar í býnum, tú bíðar. Nøkur skýli eru meira spennandi enn onnur. Eg beri tann herviliga ósið, at eg altíð eri í góðari tíð. Ikki stundisligur, men altíð fyri tíðina. Í góðari tíð, kall­ ast tað. Eg vil heldur siga í ringari tíð. Tað ber ikki til í Føroyum at vera stundislig/ur. Einki byrjar stundisliga í Føroyum, tí eingin er har rættstundis. Men verri enn at vera rættstundis er at vera fyri tíðina. Ein ólekjandi óskikkur at vera í ótíð. Eg havi tí góðar stundir at eygleiða úr bussskýlinum ella aftan fyri tað, stendur ætt­in beint í skýlið. Eyg­ leiða fólkini, sum koyra framvið. Næstan eing­in gongur, hóast gongu­ breytir eru so breiðar, at tvey ella trý fólk kunnu ganga lið um lið, eru tey ikki ov væl­ ferðar­lig. Men føroyingar tíma ikki at ganga. Hava heldur ikki stundir til tess, tí ansast má eftir ikki at koma alt ov seint. Eg havi onga telefon av tí slagnum, sum kann alt, so eg kann stytta mær løtuna við henni sum øll hini gera, sama, hvar tey eru. Eg má lata mær lynda veruliga lívið sum tað er beint her júst nú. Tað er sjálvandi ikki so spennandi sum tað í telefonini, men tað er so har. Fólk fara í bilum framvið. Tað er neyðugt at eiga bil fyri at búgva í Føro­yum. Tey stýra við einari hond, vón­andi harðari hond, powerstýring, tí í hinari hondini er telefonin. Ein hundur fer omaneftir. Hann hevur sníkt seg av stað heimanífrá, tí hann er foyur og hyggur niður, tá hann sær meg og skundar sær víðari. Soleiðis eru hundar. Har kemur ein eldri maður, sum gongur illa, ella hevur hann kenning. Gongulagið er sum hjá pensjóneraðum klyvjarossi. Hann er treiskur og tekur alla brekkuna, hóast hon tykist honum tung. Nú síggi eg, at hatta eri eg sjálvur, sum kemur har. Eg heilsi ikki, tá eg fari fram við skýlinum. Vil ikki kennast við meg sjálvan. Bussurin sæst ikki enn. Men bil­ arnir koyra alla tíðina, stýrdir við einari hond. Skjótt koma bilar, sum ongan bilførara krevja. Teir koyra bara sjálvir. Tá kann tann, sum plagdi at stýra, tosa í tvær telefonir í senn. Tilgongdin er langt síðani byrjað. Fyrra stigið er tikið. Bilarnir verða nú stýrdir við einari hond. Tað verður annars løgið, tá bilarnir koyra sjálvir. Vita teir, hvagar teir skulu fara? Finna teir bilpláss? Fara teir sjálvir til sýn? Duga teir at svara, tá politiið steðg­ ar teimum í paragraff 13 kanningum? Fara teir at koyra við kenning? Eru ikki bilar, sum brúka alkohol sum brennievni? Ikki bjóða mær, fyll ikki tangan, eg koyri. Her var okkurt at hugsa um til bussurin kemur. Kanska er bilurin so plágaður av rusti, at koyrilagið er ringt. Sum gongulagið hjá hasum býttlinginum, sum júst fór skinklandi niðaneftir. Hetta við bilum, sum koyra sjálv­ir, er ikki heilt nýtt kortini. Í einum óteljandi skræpufilmum úr Hollywood var ein bilur, sum drap fólk við at koyra á tey. Eingin koyrdi bilin, skiltist. Filmurin, hann er frá 1983, eitur sum bilurin, Christine. Hann er gjørdur eftir søgu hjá ræðumanninum Stephen King. Bilurin var ein Plymouth Fury, ja, Fury (øði). Bilar, sum koyra sjálvir, sigast vera gløggir. Teir hava intelligens, summir eru flogvit. Teir eru gløggari enn flestu bileigarar eru. Her á vegnum við bussskýlið stýra fólk, gløgg ella ikki, enn bilunum við einari hond, við aðrari hondini. Og enn krevst koyrikort fyri at koyra bil. Skulu bilar hava koyrikort, tá teir fara at koyra sjálvir? Høgni Djurhuus Høgni Djurhuus fekk Móðurmáls­ virðislønina 2012 Fyrst ein so eingin hond