mánadagur 20. februar 2017síða 28

VIKA 8 • 20. FEBRUAR 2017 4 MIÐLAHÚSIÐ ÓKEYPIS LÝSINGARBLAÐ Í februarmánaði í 1986 fór fram í Hvalba ein ótrúlig hending, ið loypti skelk á alla bygdina, tá menn, ið høvdu ruddað eftir tunnugildið, koyrdu avfallið vestur á Norðbergseiði Sorgarljóð vóru vend til gleðiróm: 1986: Fall 40 metrar av Norðbergseiði uttan at fáa mein E inir fýra mans vóru við í bilinum, teirra millum var 21 ára gamli Ingi Mortensen. hetta var um mid­náttina, tað var bølamyrkur og kalt. Ingi sat inni í bilinum, meðan hinir tveittu ruskið útav. Men Ingi helt, at hetta tók ov langa tíð, so hann fór út at hyggja. Hann tekur ein posa og skal tveita hann útav, men hann missir ótafestið og fer sama veg sum posin. – Tað einasta, meg minnist, er at eg gjørdist frá mær sjálvum og royndi at fáa fatur í okkurt, men har var einki at taka í. Síðani misti eg skilið, tí fallið var so høgt. Eg havi seinni mált tað. Tað eru fjøruti metrar niður á helluna. Eg vist so ikki til mín aftur, fyrr enn eg sá ljós oman fyri meg. Tá sat eg á einari takplátu, sum lá oman á einum dunga av seyðgatøðum, ið onkur hevði koyrt útav fyrr um dagin. Tá ið eg eri komin niður á plátuna, hevur hon likasum fjaðrað undir mær. Eg sat fastur í plátuni, men fekk sjálvur gjørt meg leysan, sigur Ingi Mortensen og heldur fram: – Í fyrstani, meðan eg sat har, var eg ikki so klárur í høvdinum, men skjótt gjørdist eg greiður yvir, hvat hent var, og hvar eg var staddur. Men tað var kalt. Eg festi mær í eina sigarett, men tað gekk ikki, tí annað lungað var punktrað, eg fór at hosta og mundi kvalst. Eg sá, at fólk tókust við okkurt í erva. Teir høvdu sett upp ljós, sum lýtsu niður. Men eg var illa fyri, tí tað gekk hálvurannar tími frá tí, at eg datt, til eg var komin uppaftur. Men Bjargingarfelagið gjørdi eitt gott arbeiði, hóast tað ikki vóru tey nógvu amboðini tá. –Sjúrður var fyrsti maður, ið var sigin niður. Tá hann var komin hálvan veg rópti eg: – Fáið meg upp hiðani! Men hann svaraði aftur: – Nei, fáið meg niður. Hann helt, at rópini komu úr erva, tí eingin var at rópa í neðra. Tá ið hann so kom niður, fór eg ímóti honum. Tá gjrødist hann av røtt­ um skakkur og helt fyri: – Nú kom eg at vita, hvussu nógv­ar posar eg skuldi brúka at samla leivd­ irnar av tær uppí, segði hann. So fór hann uppaftur eftir eini børu, men tað var leingi at bíða – og sum sagt var kalt. Men umsíðir komu teir so niður, Sjúrður og Allan, við ein­ ari børu. – Tað man hava verið panikkur í erva, tí har var rættiliga nógv fólk komið saman. Vit vóru so allir, hvør í sínari línu, hálaðir upp. Teir høvdu í myrkrinum bundið meg fastan niður á børuna, tó tað visti eg ikki av, greiðir Ingi Mortensen frá. – Einaferð kom børan føst í okkurt, tá hugsaði eg, at niðuraftur skal eg ikki, krøkti meg tí fastan í reimarnar um børuna. Eg má hava hildið nakað fast um tær, tí læknin mundi ikki fingið tær leysar aftur, tá ið eg om inn í sjúkra­ bilin. – Men ikki kann sigast, at skaðin var stórur eftir eitt fjørtuti metra høgt fall: Annað lungað var punkterað, og trý riv brotin ella brákað. Til alla lukku var kyrt, tá ið óhappið hendi – um midnáttarleitið. Men klokk­an fimm um morgunin var ein mað­ur har vesturi. Tá hevði brimið ruddað alla helluna. Heima í bygdini var róp komið í, tí Ingi var omandottin: Sjálvsagt vænt­ aði eingin, at hann var komin livandi frá fallinum. Mett varð, at hann ikki longur var á lívi. Ingi sigur víðari: – Mamma mín fekk so eisini at vita, at eg var farin út av Norðbergseiði og deyður. Tað var ein ræðulig støða hjá teimum har heima. Men tá ið eg var komin uppaftur – og livdi, fer annar læknin í skundi heim til mammu. Hon gekk á gólvinum og mól um seg sjálva – so púra fyri ongum. Læknin kemur inn og sigur: – Signhild, lat teg í ein jakka og kom við suður á Tvøroyri. Soni tín­um bagir ikki tað nógva, støðan er hampi­ liga góð. Men hesum trúði hon ikki, fyrr enn hon sá tað. – Eg var tá farin suður á Tvøroyri við sjúkrabiluinum, meðan mamma kom við læknabilinum. – Eg visti ikki, at mamma hevði fingið at vitað um tilburðin. Eisini var eg doyvdur, tá ið hon kom, tí eg skuldi hava dren inn í meg, men glað hevur hon verið, tað er eingi invi um tað. Hendingin bar í sær, at mong tiltøk vórðu avlýst. Bæði dansurin, sum vera skuldi í Sandvík og á Tvøroyri føstu­ lávintsmánakvøld, vórðu av ongum. Ingi var fótbótlsleikari hjá Royn. Hann var tríggjar dagar á sjúkra­hús­ Ingi vitjar aftur staðið, har vanlukkan hendi