hósdagur 11. mai 2017síða 29

FRÍGGJADAGUR 12. MAI 2017 SOSIALURIN 55 29 Komandi partur Í komandi parti verður hildið fram við frásøgnini hjá Kaj í Bartalstovu í Syðrugøtu Ískoyti til seinasta part: Omma Jonny, Amalia Valentina, var úr Forna á Nesi. Abbin, Søren, var úr Lamba. Tey giftust á Nesi og búðu har, til tey fluttu til Rituvíkar. lætt­liga gerast saman við, at eg pass­aði Valentinu. Eg plagdi eisini at seyma uppá húsfólkið, eisini buksur til dreing­ irnar. Hesar vóru so for­kunn­ugar, at tær høvdu lumma. Tað var sjálv­ andi mansligt hjá dreingj­unum at hava hendur í lumma. Jeffri datt eina ferð, men hann vildi ikki taka hend­urnar úr teim­um fínu lumm­ un­um! Valentina lurtaði áhugað eftir jóla­heilsum úr Danmark. Tá sat hon alla tíðina og græt. Hugsaði vist um øll hesi, sum vóru so langt av landi skotin á jólum. Valentinu dámdi væl at síggja fólk. Rosa, dóttir Signu og Søren Jacob, giftist inn til okkara við Viggo, sum var av Toftum. Seinni bygdu tey í Runavík. Valentina vildi so fegin hava tey at gista hjá okkum í Rituvík, tá ið tey komu á vitjan. Hon fekk bert sagt orðið “gist”, men tá vistu vit, hvat hon meinti við. Tá vóru bara børnini hjá Rosu í tí næsta ætt­ar­liðnum. Hetta varð mín uppgáva í lívinum Tað góða var, at vit merktu ong­ an­tíð til, at Valentina hevði nakra pínu, heldur ikki í høvdinum, har sjúk­an byrjaði. Eg havi sjálv havt eina góða heilsu. Havi ikki verið sjúk og ong­an­tíð verið innløgd. Eg havi tó fingið opererað eyguni. Í nógv ár gjørdi eg alt hetta utt­ an at hugsa um at fáa nakað fyri tað. Men einaferð kom onkur, helst frá kommununi, og segði, at eg átti at fáa samsýning fyri mítt arb­eiði við Valentinu. Eg føli meg at hava havt mína upp­gávu í lívinum. Men eg haldi meg eisini hava havt eitt gott lív. Eg havi verið frísk. Hetta eri eg takk­som fyri, tí hetta er ikki øllum unt. Doyði 84 ára gomul Dr. Djurhuus, heiðadoktarn, segði eina ferð við mammu, at Valen­tina kundi liva sín fulla aldur. Hjart­ anum bilaði einki. Hon bleiv eisini gom­ul. Valentina doyði 1. august, sum hon hevði fylt 85 ár tann 6. oktober 1991. Tann dagin segði Rosa við meg: “Veitst tú hvat, skulu vit ikki fara ein túr til Funnings”. Dóttir hen­n­ara og Petra hjá Søren Jacob vóru í summarhúsi í Funningi. Eg sigi, eg veit ikki, tí Valentina hevði eitt sindur av fepri. Hetta var kort­ ini so lítið, at tað ikki mundi bila, so eg fór við Rosu. Heimahjálpin skuldi koma at leggja Valentinu, so eg skuldi ikki hugsa um tað. Vit fóru so til Funn­ ings, men eg føldi slíkan ófrið á mær og vildi sleppa aftur til hús. Vit fóru so, og eg hugsi við mær, meðan vit koyrdu: “Á dú, sum tað er langur vegur”. Tá høvdu fólk ikki telefon uppi á sær, so tað bar ikki til at fáa at vita, hvussu til stóð heima. Tá eg komi inn til okkara, sigur Sør­en Jacob: “Eg haldi ikki, at hon hev­ur tað so gott.” Eg leypi inn í kamarið og sigi: “Valen­tina, nú eri eg afturkomin.” Men hon segði einki. So seti eg meg hjá henni og sigi við hana: “Eg eri hjá tær”. Eg føldi eisini, sum um hon visti, at eg var komin. Kanska hev­ ur hon bíðað eftir mær. Eina løtu seinni var hon farin. Var tað ikki merkiligt? Eg kundi tað sama verið í Funningi, men henda órógvin fekk meg heim aft­ur, so eg kundi vera hjá henni síðstu løtuna hon livdi! Valentina var ikki beisk á sína lagnu. Tað kom ikki fyri, at hon setti spurning við, hví hon var bliv­in sjúk. Ikki gramdi hon seg held­ur. Tá ið Valentina doyði var eitt stórt tómrúm hjá mær. Hon hevði fylt stóra part av mínum lívi. Men tann stóra og vaksandi familjan hjá Signu og Søren Jacob fylti hin­ veg­in meira og meira. Kristintrúgvin merkti nógv Eg kann siga, at eg havi havt eitt gott lív, men tað var hart álíkavæl. Eg kundi næstan einki sum onnur kundu. Tá ið eg var ung varð eg bið­in at arbeiða á sjómansheimið í Føroyingahavnini í Grønlandi. Tað hevði dámað mær væl, men tað lat seg ikki gera í míni støðu. Men eg havi kortini havt nokk so nógv at gera í Rituvík sum kokkur við ymisk tiltøk sum brúdleyp og slíkt. Tá eg var kokk­ ur, plagdi Signa at sita inni hjá Valen­tinu. Kristna trúgvin var nátt­úr­lig­ ur partur í heimi okkara. Vit fóru sunnudagar til lestur í missi­óns­ húsinum. Hetta var áðrenn kirkj­an varð bygd í Ritu­vík. Tá farið varð til altars, gingu vit heim á Nes. Eisini las pápi lest­ur heima. Um kvøld­ið las hann an­dakt­ina úr Hus­an­dakt­kal­end­aran, sum hekk í mongum heimi. Eisini sótu beiggj­arnir nógv og sungu inni hjá okkum. Um vet­ur­in bleiv nógv ferð­ast til møt­ir í øðrum bygd­um. Søren Jac­ob var virkin missi­óns­maður, sum plagdi at hava orð­ið á møtum. Eg havi sjálv­andi eis­ini ging­ ið í kirkju og missiónshúsinum í Rituvík. Havi eisini verið í sjó­ mans­kvinnuringinum í bygdini, síð­an hann varð settur á stovn. Annað lív 65 ára gomul Tá ið Valentina doyði, var eg 65 ára gom­ul. Tá gjørdist eg leysari og kundi vera øðrum til hjálpar. Eisini havi eg ferðast uttanlands, havi enn­tá verið ein túr í Grønlandi. Søren Jacob doyði í 2008, og Signa í 2011, so nú eri eg einsamøll í húsi. Men børnini, sum eg eri “gumma” hjá og onnur bróðurbørn míni eru dúglig at vitja meg. Eisini eri eg so mikið væl fyri, at eg kann fara í føðingardagar og tiltøk av ym­iskum slag. Tað var stuttligt tann 1. apríl at kunna vera við til gull­brúdleypið hjá Jórun og Jóan Magnus á Hafnia. Tøkk til Jonny Her skal vera veitt Jonny eina stóra tøkk fyri hennara søgu, sum er av heilt øðrum slag enn vanligt. Søg­an snýr seg fyrst og fremst um Jonny og hennara umsorgan fyri systrina. Men hon snýr eisini um beiggjan, Søren Jacob, konu hans­ ara Signu og teirra børn, sum eisini vóru við at gera tað møguligt at hava Valentinu heima. Hon fekk eitt so frægt lív, sum hon kundi fáa, og hon var umgird av umsorgan og kærleika frá sínum egnu. Tí er hetta ein vøkur søga, sum tað er ein heiður hjá undirritaða at fáa fest á blað. Ítrivið í køkinum var handarbeiði av ymiskum slagi, meðan Valentina kundi eygleiða í sínum stóli. V.m. síggja vit Rakul, mamma Jonny, Signu, Rosu, dóttir Signu, og Jonny. Valentina mátti matast hvønn bita hon át Andaliga heimið var missiónshúsið í Rituvík Hesi húsfólkini vóru øll við at hava umsorgan fyri Valentinu. Sitandi Søren Jacob og Signa. Børn teirra eru v.f. Rosa, Jeffri, Jóan Magnus, Meinhard og Petra.