mánadagur 7. august 2017síða 4

Mánadagur 7. august 2017 · Nr. 90 4 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 HARÐSKAPUR Hallur av Rana hallur@sosialurin.fo Tað var ein dagur júst sum allir aðr­ir dagar. Tann tá 59 ára gamli Ib Jo­hannes Hansen var júst komin heim til hús í danska býnum Odense. Nøkur ár frammanundan var konan farin frá foldum, men heima við hús bíðaði tó Sussi, hund­urin hjá nábúgvanum, ið hann hevði til vana at ganga ein túr við eftir loknan arbeiðsdag. Túrurin hendan dagin var tann van­ligi túrurin yvirum vegin, har ein park og nakrir fótbóltsvøllir lógu, ið tey ungu í økinum plagdu at spæla á. Tað var ein friðarligur vár­dagur í mai, og einki tóktist at vera øðrvísi hendan dagin. Men meira enn tað minnist Ib Jo­hannes Hansen ikki frá túrinum. Hendan púra vanliga seinnapartin í eini friðarligari park í Odense bleiv 59 ára gamli einkjumaðurin, ið gekk ein róligan túr við hundinum hjá grannanum, eitt tilvildarligt offur hjá nøkrum ungum dreingjum. Tríggir ungir dreingir, sekstan og fimtan ára gamlir, løgdust á Ib Jo­hannes Hansen og eftir fleiri ferð­ir at hava sparkað Ib Johannes Han­sen í høvdið og yvirkroppin, fóru teir av staðnum aftur, meðan Ib Jo­hannes Hansen lá uttan vit og í lívs­vanda. Gjøgnum vitnisfrágreiðingar og DNA-prógv eydnaðist løgregluni seinni at finna fram til ungu dreing­ ir­nar, ið høvdu framt harðskapin. Skjótt gjørdist greitt, at eingin or­ søk var til, at teir høvdu lopið at júst Ib Johannes Hansen. Hann var bara á skeivum staði til skeivu tíð. Funnin av fremmandum Eftir at ungu dreingirnir vóru lidn­ir at sláa og sparka Ib Johannes Han­ sen, stjólu teir hundbandið, gomlu far­tele­fonina og ein vatndunk, ið hann hevði á sær, og lótu hann liggja vitleysan nærhendis ein av vøll­un­um. – Tað var av tilvild, at eg bleiv funn­in. Ein kona gekk túr í parkini, tá ið hon varnaðist ein hund, ið leikti so nógv í nærhendis ein av vøll­un­um. Hon fór tí yvir at kanna hvat var á vási, og har fann hon meg vitleysan í grasinum, sigur Ib Jo­hannes Hansen. Boð vórðu send eftir sjúkra­bil­in­ um, men av tí, at Ib Johannes Han­ sen ikki hevði nakað samleikaprógv á sær, visti eingin at byrja við, hvør hann var. Men aftur har var Sussi ein góð hjálp. – Tá grannin kom heim, sá hann, at Sussi var afturkomin og stóð utt­ an­fyri dyrnar. Tað helt hann vera løg­ið, so hann at leita eftir mær, og fór millum annað yvir í parkina. Har kom hann fram á sjúkrabilin og sá, at tað var eg, ið lá har. Soleiðis fingu tey avvarðandi boð um hvat var hent, sigur Ib Johannes Hansen. Aftur í Føroyum Saman við Karen Beckert, ið er konu­systur og verji hansara, er Ib Jo­hannes Hansen fyri fyrstu ferð í Føroyum síðan álopið. Mamman var føroysk og sjálvur er hann fødd­ur í Føroyum, tó at hann hevur liv­að meginpartin av lívinum í Dan­ mark. Síðan hann flutti av land­in­ um hevur hann regluliga vitjað í Før­oyum, her hann hevur nógva fam­ilju, og er glaður fyri endiliga at vera aftur á klettunum. – Mær dámar væl at vitja í Før­ oy­um og síggja familjuna aftur. Her er so friðsælt, og so er tað stutt­ligt at síggja øll støðini aftur, ið eg kenni frá fyrr av og sum hava ym­ iskt tilknýti til familjuna, sigur Ib Jo­hannes Hansen. Men tað er ein heilt annar mað­ ur, ið er á vitjan í Føroyum hesa­ ferð. Skaðarnir frá álopinum eru týði­ligir. Ib Johannes Hansen situr í ein­um rullistóli og tá hann verður spent­ur gerst hansara tala ótýðilig. Or­søkin er ein heilaskaði, ið hevur lamm­að stórar partar av vinstru lið. Men hóast hann aldrin verður tann sami maðurin aftur, ið hann var áðrenn álopið, so hugsar hann ikki serliga nógv um dreingirnar, ið settu hann í hesa støðuna. – Eg hugsi ikki um teir. Tað loysir seg ikki. Eg veit ikki hvat eg skal brúka tað til, sigur Ib Johannes Han­sen. Verri er tó at fara aftur á staði í Odense har hann bleiv álopin. – Eg havi fleiri ferðir verið nær við, men hvørja ferð, so vendi eg við. Eg fái meg bara ikki at fara aftur har. Tað er okkurt, ið heldur mær aftur, sigur Ib Johannes Hansen. Uttan vit Tó heilaskaðin er orsøkin til, at hann situr í rullistóli, hevur trupult at tosa og er lammaður í vinstru lið, so er hann kortini nógv betri fyri enn læknarnir mettu, at hann nakr­antíð fór at vera. Fyrstu tvær vikurnar eftir álop­ ið lá hann uttan vit á Odense Uni­ versi­tets­hospi­tal, áðrenn hann – Eg hugsi ikki um teir. Tað loysir seg ikki. Eg veit ikki, hvat eg skal brúka tað til. Tað sigur hálvi føroyingurin Ib Johannes Hansen, um teir ungu dreingirnar, ið fyri fýra árum framdi so grovan harðskap á hann, at hansara lív aldrin verður tað sama aftur VAR Í LÍVSVANDA EFTIR GROVAN HARÐSKAP