hósdagur 14. september 2017síða 6

FRÍGGJADAGUR 15. SEPTEMBER 2017 SOSIALURIN 107 6 PERSÓNSSØGA ANNIKA KUNOY IM ANNIKA@SOSIALURIN.FO T ey trý børnini hjá Nico- linu og Bjørgheðini Jac- ob sen búgva øll utt an- lands: Døturnar báðar í Danmark og sonurin í Amerika. Nico lina og Bjørgheðin hava búð á Lang a sandi í 55 ár, og tankarnir um at flyta, ikki bert av Langasandi men av landinum, er komnir so líð- andi. – Vit hava dámt so ómetaliga væl á Langasandi og orsøkin til, at vit valdu at flyta er ikki, at vit ikki trív ast. Heldur ikki tí vit kenna okk um einsamøll – als ikki – tí vit eru virkin og eru nógv saman við fólki. Orsøkin er, at eg eri mamma, omma og langomma og vil fegin vera saman við familjuni. Vit blíva eldri og eru nú 78 og 79 ára gomul. Skulu vit flyta, so má tað verða nú, sigur Nicolina Jacobsen, ella Nico- lina av Kamarinum, sum flest okk- ara kenna hana. Hon hyggur út gjøgnum stovu- vind eyg að at vakra útsýninum enn eina ferð: Sunnan sæst høgoyggj og norð an Eiðiskollur. – Tað er onki at ivast í, at vit fara at leingj ast heim, og eg dugi ikki at ímynda mær, hvat tað ger við ein at fara frá slíkum umhvørvi sum hes um, sigur hon. Hóast tankarnir um at flyta eru komn ir so líðandi, so er avgerðin nýggj. Bjørgheðin og Nicolina tóku enda ligu avgerðina í ár. – Nú eru vit bæði ikki ung long ur, og húsini á Langasandi eru vorðin alt ov stór til okkara. Tá endaliga avgerðin um at flyta varð tikin, so var tað ikki torført at venja seg við tankan, sigur Nicolina Jac ob sen. Tey stóru eyðkendu gulu húsini norð ast í bygdini á Langasandi vórðu sett á sølulista, og tey vórðu skjótt seld. Vit báðar seta okkum nið ur í stovuni á Langasandi at tosa dagin fyri, at tey skulu flyta. Vit sita millum pappeskjur, flyti fólk og familju, ið er komin at hjálpa hjún unum við stóru uppgávuni, at fáa alt pakkað í kassar, ruddað og vask að. – Tað hevur verið strævið at rigga av við húsunum og døturnar báð ar eru komnar heim at hjálpa við tí, greiðir Nicolina frá. Ein meldur av kenslum – Eg má næstan klípa meg sjálva í armin og vita, um hetta veruliga hend ir, sigur Nicolina Jacobsen, tá hon verður spurd, hvussu tað kenn ist at flyta av landinum. Hon greiðir frá, at tey bæði fluttu úr Havnini – har bæði vuksu upp – norð til Langasands, tá tey gift ust. Tey hava búð á Langasandi øll árini, undantikið tíðina tá Bjørg- heð in gekk á læraraskúla, og tá hann lærdi til múrara. – At fara hiðani er ikki ein løtt av gerð fyri hvørgan okkara. Eg fari at sakna umhvørvið, fjøllini og veðurlagið, hóast tað er upp og niður við tí. Eisini fara vit frá fam ilju og vinum, men vit velja at leggja dent á tað góða heldur enn tað ringa, sigur hon. Hon greiðir frá, at tað góða er, at tey flyta í ein minni bústað í Skive – eina ognaríbúð við trimum kømr- um, og at tey fara at búgva í vøkr- um, friðarligum og grønum um- hvørvi mitt í býnum. Tað eru fimm minuttir at ganga út á gongu gøt- una, og tvær kirkjur og ein kirkju- garð ur eru tætt við. – Tað besta er, at vit búgva mitt ímill um døturnar, og at tað bert fer at taka á leið 30 minuttir at koyra til báð ar teirra. Eisini verður lættari at ferðast til USA, har sonur okkara býr, sigur Nicolina Jacobsen. – Vit hava eisini ommu- og abba børn og langommu- og lang- abba børn. Tað elsta langommu- og lang abbabarnið skal fermast í vár, og tað er óalmindiliga stuttligt, at vit sleppa at vera við til tað, sigur hon spent. Hon greiðir frá, at tey árini børn ini hava búð uttanlands hava Bjørg heðin og hon verið flink at ferð ast, bæði til Danmarkar og eis- ini langa vegin til USA. Tey hava ofta verið í Danmark á jólum, tí tað hevur verið lættari hjá teimum báð um, at ferðast niður enn tað hev ur verið hjá børnunum øllum, at komið heim. – Hetta verður alt lættari nú, sig ur hon. Vænta at trívast Bjørgheðin og Nicolina hava sum vera man vitjað í Skive fleiri ferðir. Hon greiðir frá, at har er nógv hjá pen sionistum at takast við, hava tey hug. – Har er bæði fimleikur og dans- ur, flennir hon, og leggur afturat at tey ikki hava nakrar serligar ætl- an ir um, hvat tíðin skal brúkast til, men tey fara at vita, hvat verður bjóð að. – Tað sum er mest átrokandi er, at man trívist. Eg dugi ikki at síggja, at vit ikki skulu trívast, stað- fest ir hon. Hon greiðir frá, at skuldi tað bor ið so á, at tey als ikki trívast á flat londum, so koma tey aftur til Før oya. – Nú eru vit bæði ikki ung longur, og húsini á Langa sandi eru vorðin alt ov stór til okkara. Tá endaliga avgerðin um at flyta varð tikin, so var tað ikki torført at venja seg við tankan, sigur Nicolina Jacobsen, sum hósdagin flutti til Danmarkar at búgva FLYTUR AV LANDINUM Nicolina Jacobsen Fødd ólavsøkuaftan í 1938 Gift við Bjørgheðini Jacobsen Tey eiga trý børn Foreldrini vóru Jóannes úr Geil ættaður úr Skálavík og Olevina av Kamarinum úr Tórshavn um Nikolinu 6 SÓ SSØG Nicolina av Kamarinum: Ein tann seinasta myndin áðrenn hjúnini fluttu av Langasandi