hósdagur 30. november 2017síða 20

FRÍGGJADAGUR 1. DESEMBER 2017 SOSIALURIN 140 20 PERSÓNSSØGA GITTAR­ SNILLINGURIN HANNES Áðrenn summarferiuna í ár var ein vinkona mín í Skansastovu í Havn á konsert. Næmingar úr Tórshavnar Musikkskúla spældu, og teirra millum var 12 ára gamli Hannes Dam. Hannes spælir guitar, klassiskan guitar. Og ja, vinkona mín, sum var á konsertini í Skansastovu, hevði rætt, tá ið hon fortaldi mær, at hann dugir ræðuliga væl at spæla. Tað fekk eg staðfest nú eitt kvøldið, eg var og vitjaði hann heima hjá honum í Havn TEKSTUR OG MYNDIR: MARIANN HANSEN FRAMLEITT AV STROK “Hey hey, kom inn, kom inn! Ikki taka tær av hundinum, hann goyr eitt sindur, tá ið fólk koma inn, men hann ger ongum nakað”, segði pápin blíður pápi, tá ið eg kom inn. Eg hitti skjótt hundin, sum sjálv­ andi eitur Mozart, og púra rætt, tað var sum pápin hevði sagt: hann gjørdi mær einki ilt :) Vit høvdu ikki meir enn heilsað upp á hvønn annan, so varð guitar­ in í hondunum á Hannesi, og tónar flugu runt í allari stovuni. Ímillum tónar og løg hoyrdi eg m.a. um, hvussu Hannes og yngri beiggi hansara, 11 ára gamli Jens Andreas, fingu síni fyrstu ljóðføri sum fýra og trý ára gamlir. Hannes fekk ein guitara og Jens Andreas fekk eitt trummu­sett. Og so leikaðu teir í uppi á loftinum, akkurát sum teir vildu. Nú ganga teir báðir til undir­ vísing. Hannes gongur til guitar­undir­ vísing í Tórshavnar Musikkskúla, og tað hevur hann gjørt í gott trý og eitt hálvt ár. Og Hannes gongur høgt uppí at venja. Hann venur hvønn dag. Summar dagar meir enn aðrar dagar. Tað valdast eisini eitt sindur, hvussu hugurin er, og hvat annars er á skránni. Beint nú venur Hannes t.d. til eina roynd í musikkskúlanum, so í løtuni venur hann eina løtu áðrenn hann fer í skúla um morgun­in. Hann er ikki beinleiðis morgun­ menniskja, sigur hann, men tað ljóð­ar ikki til at vera ein trupulleiki hjá honum at koma upp tíðliga um morgunin. Ofta ger hann sær eitt skema fyri vikuna, og hann er raskur at fylgja tí. Í hugnaliga prátinum um alt møgu­ligt guitarnørdarí, sum eg ikki dugi at endurgeva her, men sum kortini var øgiliga áhugavert at lurta eftir, sum tað ofta er, tá ið mann lurtar eftir onkrum, sum veit ordiliga nógv um okkurt, kom løtan. Løtan, sum eg roknaði við, fór at koma, men sum eg eisini var eitt sindur nervøs fyri: “Spælir tú nakað?” “Ehm ... eg eigi faktiskt ein guitara ... men hann er hjá eini vin­ kona beint nú, hehe ... hann hevur faktiskt verið har í eini tvey ár ... og áðr­enn tað havi eg kanska, men bara kanska, hildið á honum einar tvær ferðir ... so noy, eg dugi ikki ordiliga at spæla, tað kann man ikki siga.” Men tað var als eingin forðing! Eg fekk ein guitara í hondina, pápin fekk myndatólið, og eitt-tvey- trý! Hannes settist og lærdi meg Folsom Prison Blues hjá Johnny Cash. Sama lagið, sum hann og Jens Andreas høvdu spælt saman fyrr um kvøldið. Tað var ikki lætt, men galið tað var stuttligt! Og tað ljóðaði ikki nær til so væl, sum tá ið teir spældu, men sama ger, tí tað var SO stuttligt! :D So spurdi eg Hannes ein eitt sind­ur býttan spurning: Hvussu væl ætlar tú at duga? Men hann visti, hvat eg meinti, og hann hevur ikki heilt smáar ætlanir við sínum guitar­spæli. Róliga svarar hann, at hann vil vera bestur. Kanska bestur í Føroyum. Kanska eisini best­ur í Norðurlondum. Eg haldi, at hann kann saktans seta sær so høg mál, tí hann hevur ikki bara talent, men sanniliga bæði hug og dirvi til at fara langt við tónleikinum. Umframt at spæla guitar, spælir Hannes eisini hondbólt og fótbólt