týsdagur 5. desember 2017síða 48

SOSIALURIN DESEMBER 2017 16 k v i n n u b l a ð i ð um árið, eg fái tað hugskotið, at eg átti at fasta ein dag um vikuna - áh sum tað er spell, áh teir mistu matmøguleikar!); og hvønn dag eigi eg tí (minst) tríggjar møguleikar fyri at eta mat ið ger mær mun - gleðir meg - kanska bara í eina løtu, kanska í ein dag, kanska alla vik­una, og onkuntíð, tó ógvuliga sjáldan, verður maturin til eina lívsuppliving sum hong­ur við - og broytir meg. Flytur meg. Oft­ ari eg upplivi mat ið ger mun, meira tilvitað leiti eg eftir slíkum upplivingum. COMTE, VALNØTIR OG VIN JAUNE ‘Dette burde udbydes som en slags ter­api - for at genfinde livsglæden’ segði síðu­mað­ ur mín til vínskeiðið í gjárkvøldið. Vit sótu og ótu comte (eitt slag av osti), valnøtur og drukku Vin Jaune. Og tað var fantastiskt. Eg mundi farið at tára. Matur rørir meg, ger meg so kensluliga. Ok, rætt skal vera rætt, hetta var eitt vínkskeið, so vit sótu og royndu 5 ymisk sløg av vin jaune sam­stundis - tað birti kanska upp undir kenslurnar í mær. Fært tú møguleikan, ja so royn hesa samanrenningina millum comte, valnøtur og vin jaune - rein lívs­gleði. BOLLI VIÐ OSTI OG SMØRI Fyri triðju ferð siti eg nú á italsku kaféini í Keypmannahavn og eti ein bolla við smøri og osti. So einfalt og so fantastiskt. Ali­ mentari eitur hon. Kaféin. Liggur á Is­lands­ brygge í Keypmannhavn. Á mið­degi hava tey heimagjørda pasta - og pasta ger altíð mun, ikki so? Nú verður leingi áðrenn eg verið aftur í Keypmannahavn. Sakni longu bollan, og ostin og smørið. Eg má fara heim at venja meg at baka - kanska vit á Kunningarstovuni í Nólsoy einaferð fara at duga at baka ein sovorðnan sakn­að­an bolla? (Havna)fólk fara at sita hinu­megin fjørðin og droyma um bollan, sum bíð­ar í Nólsoy. Kanska. Um eg treni og treni, og sakni hann nóg nógv, so fari eg kanska at duga at baka ein so góðan bolla sum hendan. Saknibollin fer hann at eita! SMYRJIBREYÐ UMBORÐ Á ATLANTIC Nei, eg tosi sjálvsagt ikki um hasi bæði (ofta) turru breyðini, sum tey selja um­borð. Eftir at hava flogið aftur og fram mill­um Vágar og Keypmannahavn nakrar ferð­ir hendan seinasta mánaðan gjørdist eg - eitt vet – klókari, og keypti mær eitt smyrji­breyð frá Aamans at hava við um­borð - Aamans er smyrjibreyðsbúðin á flog­vøll­inum í Kastrup. Smyrjibreyðið kostar dupult so nógv sum tey umborð á Atlantic. Fyri 65 kr fært tú eitt smyrjibreyð, heldur enn tvey. Men gleðin av at sita umborð á ein­um flogfari og eta okkurt, sum veruliga smakk­ar væl, ja, hon er verd tað trýfalda - minst! Tí hvussu ofta fáa vit okk­ urt gott at eta um­borð á einum flogfari? Smyrji­ breyðið var ikki fantastiskt. Tað var gott. Men sett inn í umstøðurnar - larmandi ljóðið frá motorunum, turru luftina sum sví­ur í nasunum, innilokaða lukturin av ventila­tión og av fólki, ið hava ferðast ov leingi, og hava roynt at doyva sín sveitta­lukt við luktilsi í tollfrísøluni - ja, so var smyrjibreyðið eitt ljóspunkt - stjól eina (lítla) løtu ljósið frá Laterna Magica hjá William Heinesen, sum var mín lestnaður á hesi ferðini. (Pssst!: Eitt tips aftrat til eina góða ferð - á flogvøllinum í Vágunum er eitt stativ við bókum, sum Sprotin hev­ur givið út. Keyp tær eina bók heldur enn Cadbury sjokolátuna; eg eri vís í, at bókin verður hin størra upplivingin). HIN HVÍTA DAMAN Fyrstu ferð eg royndi hendan ostin var í ein­um føðingardegi fyri einum lítlum ári síðani. Hóast eg leitaði, tók tað næstan eitt hálvt ár at finna hann aftur - hann liggur væl goymdur í einum serligum kølara í Miklagarði. Hann kostar tað hvíta út úr eygunum; men einaferð um mánaðan, tá ið eg fái frí fríggjadag, fari eg mær niðan og keypi ein. Tað hendir tó meira enn so, at hann er útseldur… hví segði eg tykkum um hendan fantastiska ostin? Nú verður møgu­ liga enn verri hjá mær at fáa fatur í hon­um (tað er altso ikki loyvi at hamstra, bara ein ost til hvønn, ok?). Aja, eg unni tykk­um tað væl. Eg unni øllum hendan ostin - eg eri vís í, at hann ger heimin betri. Glað­ari. NÝGGJA SMYRJIBREYÐIÐ HJÁ SMYRJIBREYÐSBÚÐINI Mítt anti-kapitalistiska hjarta var eitt sind­ ur skeptiskt, tá ið eg frætti at Gist&Vist hevði keypt Smyrjibreyðsbúðina í mið­býn­ um í Havn - eg meini so við, skjótt eiga tey allan miðbýin. Men eisini grót hør anti- kapit­alistisk hjørtu kunnu brána. Longu nú hava tær báðar Anja Eydnudóttir og Sús­ anna Danielsen, sum eru kokkur og leið­ari í búðini, sett dám á staðið - nei, hin løgna, men stuttliga kitsj innrættingin er ikki broytt, men okkurt nýtt er komi á matarskránna. Smyrjibreyðið við pan­er­aðum hýsuflakið, rivnum turrum fiski og, ja hvat meira var á tað minnist eg ikki… Tað var í øllum førum ordiliga gott, og eg vóni at eg í framtíðini oftari fari at hava døgurðatíma í Havn. Tit áttu at fari framvið eisini - ein góður biti til ein góðan døgurðatíma. Tað tikist sum um, at stóra fyri­tøkan Gist&Vist hevur rúm fyri at lata kokk­unum á ymisku støðunum eitt stórt frælsi og letir tey spenna veingirnar út - grót hør anti-kapital­ istisk hjørtu kunnu ikki annað enn at brána. Heiðurin av nýggja smyrji­breyðinum eigur tó ikki Gist&Vist, men tær báðar Anja Eydnu­dótt­ir og Súsanna Danielsen - tit báðar: eg gleði meg at smakka enn fleiri av tykkara góðu hug­skotum. GLØGG Á KATRINU CHRISTIANSEN Gløgg minnir meg mest á nýggjárið, so van­ liga keypi eg mær ikki gløgg í des­embur. Eg var tó so heppin at fáa sum ar­ beiðs­ uppgávu at royna og skriva um gløgg til hetta HON-blaðið - drekka gløgg við vín… eg kann ikki siga annað enn at eg ógvu­liga ofta eri ógvuliga heppin. Gløggið sum eg fekk á loftinum hjá Katr­ in­um Christiansen var ótrúliga gott, og sam­an við hugnaliga umhvørvinum gjørdi tað mær veruliga mun hendan mánaðin. Eg kann viðmæla tykkum øllum at fara ein túr fram­við - tey hava eisini alkoholfrítt gløgg til børn­ini