týsdagur 13. februar 2018síða 14

Mikudagur 14. februar 2018 · Nr. 19 14 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 MINNINGARORÐ Minningarorð um Jóhann M. Kjeld 3. feb. 1942 – 2. nov. 2017 Onnur hava skrivað minningarorð um Jóhann sum vaksin. Eg fari tí at skriva um Jóhann, og hvat hann hevði at týða fyri meg í barna- og ung­dómsárunum. Jóhann var fyrsti og í grundini einasti rættiligi vin­ mað­ur mín í barnaárunum. Vit vóru grann­ar. Vit vuksu upp saman í Tvør­gøtu, í Rabarbu­kvarterinum. Vit vóru altíð væl. Meg minnist einki øvugt orð at vera fallið okkara millum. Kortini er mær fortalt, at eg einaferð sum lítil smádrongur kom grátandi heim, tí Jóhann hevði roytt meg. – Royt hann aftur, segði mamma. Løgið, tí mamma var eitt skinn. Eg hugdi kløkkur upp á hana og svaraði: – Tað kann eg ikki, hann hevur so penar krúllur! Vit spældu øll tey spøl, børn tá spældu. Vit spældu eisini úti á bøn­um og beindu fyri einum ótali av indianarum og týskarum; hetta var jú beint eftir heimsbardagan. Vit høvdu smáttu í viðarlundini og 'helli' í tveimum hæddum í grót­ kast­inum uttanvert við molan. Tað hevði loyninavn. Tað æt 'Choco­ late'. Enskt mátti tað vera, tí hetta var jú stutt eftir krígslok. Hetta var kanska eitt av teimum fáu ensku orð-unum, vit dugdu. Um vetr­arnar skreiddu vit við spark­ ara frá húsunum hjá Edvardi Mit­ ens oman alla Tróndargøtu. "Vekk af vejen kongen skrejer!" geyl­ aðu vit og onnur børnini, með­an vit við fúkandi ferð fóru om­an Tróndargøtu. Vit skoytaðu eis­ini. Tað besta, vit vistu, var at hanga aftur úr lastbilum í havnargøt­ um, men tað var okkum báðum ikki nóg mikið, vit vildu hava meira av spenningi. Vit hingu aft­ ur úr bussinum hjá Bussóla/Bil­óla niðan til Sanatoriið og út á Lands­ sjúkrahúsið og heimaftur. Rulli­ portrið var einki problem. Fleiri ferð­ir var tað busssjaførinum ov­ boðið. Hann steðgaði bussinum og rann eftir okkum, men vit vóru á skoyt­um, og hann mátti jú fara inn­ aftur í bussin, hann hevði ferða­fólk, og so vóru vit aftur har. Tað løgna er, at vit vóru ong­ an­tíð saman sum partur av flokki. Vit gingu ikki í sama flokki í komm­unuskúlanum. Hann gekk í b flokk­inum, eg í a flokkinum. Jó­ hann fór í millum- og realskúlan, með­an eg gekk kommunuskúlan á tamb. Eg fór á preliminerskúla. Vit vóru lidnir í senn. Hann fór á fim­leikaháskúla í Sønderborg, eg á fólka­háskúla í Kungälv í Svøríki. Jó­hann fór á læraraskúlan, eg á stud­entaskúlan. Jóhann var við í mongum hasi og vasi. Hann var m.a. framúr góð­ur fimleikari, onkuntíð føroya­meist­ ari. Hann var skóti hjá teim­um grønu skótunum. Eg meldaði meg inn í Skótalið Sigmundar Brestis­ son­ar, teir gulu skótarnar. Eg helt, at Jóhann var gulur úlvungi. Eg var bara úlvungi og tað stutt eisini, tí tá ið várið kom, og vit skuldu fara túrar í hagan sunnumorgnar, hugs­ aði eg 'ikki talingur um'! Tað tímdi eg ikki. Jóhann harafturímóti var treystari, hann var bæði úlvungi og skóti. Jóhann meldaði seg inn í HB og spældi eisini seinni í fyrstu deild hjá teimum. Eg helt, at tað mátti eg eisini royna. Eg meldaði meg eisini inn í HB og spældi kanska bara eina ferð við í onkrum smápiltaliði. Venj­arin segði við meg, áðrenn dyst­urin var bríkslaður í gongd, at eg skuldi 'dekka' Egin Slættenæs, upp. Egin var høvdið hægri enn eg. Í hálvleikinum segði venjarin við meg, at eg bara skuldi dekka Eð­in upp, tá ið teir høvdu bóltin. Eg skilti á lagnum, at har fekk eg onga karrieru og meldaði meg úr HB aftur. Einaferð tá ið vit vóru 12 ella 13 ára gamlir 'læntu' vit Esping, bát­in hjá pápa, og stimaðu runt í Nóls­ oyarfirði. Eg helt fyri, at vit skuldu fara ein túr inn í Sandagerð. Komn­ ir hagar gjørdu vit landgongd, sigldu bátin við fullari ferð upp á sand­in, men grót var í sandinum, og um­stýr­ingin fór. Vit máttu bakka aft­ur á Vestaruvág, til Rasmus­ar­ brúgv, har teymurin var. Tað var eyð­mýkjandi, og pápi var eyðvitað ikki blíður. Eina ólavsøku, tá ið vit vóru stór­ir smádreingir, stóðu vit við liðið í viðarlundini og kravdu at­ gongu­gjald frá fríggjarapørum, sum ætlaðu sær inn hagar. Summ­ir ung­lingar vóru so glaðir um 'ólav­ søku­fongin', at teir góvu okkum onkr­an myntin. Jú, mangt stuttligt er at minnast afturá. Jóhann hevði góðar tónlista­gáv­ ur, eg nótaprikkur. Hann spældi á har­moniku til dans í Tórshøll. Jó­ hann bleiv vaksin og fekk ivaleyst hug á konufólki. Eg skilti onki. Hann og Sváva fóru at ganga sam­ an blaðung. Hon arbeiddi tá á bomm­virkinum hjá Restorff. Tá ið tey gingu túrar, molatúrar, frá mol­ anum niðan til Stokholm og om­an­ aft­ur, sum tá var vanligt, var eg ofta við sum undirhald. Hon hevði ofta posa av vrakaðum nekarakossum við sær, sum hon gav mær. Jóhann fekk ivaleyst aðrar kossir, men eg var væl nøgdur við mínar. Eg helt meg ikki hava verið fyri spógvabýti. Í summarfrítíðini arbeiddu vit báðir úti á Bacalao, lossaðu á keiini, arbeiddu í grótbrotinum o.s.fr. Tá høvdu vit eisini mangar stuttligar løt­ur saman. Nú, tá ið eg hugsi aftur á barna- og ungdómsárini, so verði eg satt at siga ikki sørt bilsin, tí tað er mær næstan ófatiligt, at Jóhann eis­ini metti meg sum ein av bestu vin­um sínum, eg sum einki dugi til hendurnar, dugdi kanska at bólta rút, og tað er tað. Jóhann hevði har­ um­framt listagávur. Jóhann og Sváva giftust á síð­ sumri 1961, og Bjarni varð føddur í sept­embur 1961, haldi eg meg minn- ast. Tað broytti eyðvitað nakað støð­una okkara millum. Jóhann var lærari við Glyvra skúla øll arbeiðsárini og koyrilærari í mong ár. Tey búðu tey fyrstu mongu árini í Funningsfirði. Eg vitjaði tey rættiliga ofta, men sum frá leið sóust vit tíverri sjáldnari, m.a. tí at eg sjálvur hevði starv og hevði konu og tveir synir. Jóhann og Sváva eiga fýra synir, sum allir eru raskir, skilagóðir og dám­ligir álitismenn. Fyri stuttum misti Jóhann Svávu. Tað tók honum meint. Tað, sum í allari hesi sorgini kort­ini hevur verið hjartanemandi at eyg­leiða, er, hvussu stóra familja hans­ara gjørdi manngarð um hann. Í takklæti lýsi eg frið yvir minnið um Jóhann M. Kjeld, trúgva, fitta og skemtiliga vinmann mín; og við djúpari samkenslu leita tankar mín­ir til tykkara, familju hansara. Annfinnur Minningarorð um beiggja mín, Henry Koba Kære Henry Et helt liv har vi været søskende og venner. Vi delte alt. Vi blev begge gift i 69. Du valgte Færøerne, og jeg valgte Frankrig. Som børn delte vi derhjemme alle dine oplevelser med Drenge­ koret. Og da vi blev voksne og flyttede fra reden, kom du på besøg til USA, da jeg boede der, og til Frankrig, hvor jeg endelig slog mig ned, mange gange med familien. Det sidste, vi delte, var mit store kor dernede, hvor du var med til at synge Verdi's Requiem i både Reims og Paris i september 2016. Jeg fulgte med i din medgang og din modgang, din rastløshed m.h.t. valget af et land, Danmark, dit fædreland, eller Færøerne, dit mødreland. Og så dør du på havet mellem de to. Det sidste paradoks. Vi har grint, sunget, grædt, vær­ et enige og uenige; men vi har altid været der for hinanden. Der­for sidder jeg idag ombord på "Norr­ øna" og følger dig "hjem" til Fær­ øerne og til vores mor, Koba's, grav. Men som du altid sagde: "jeg har plantet 5 træer". Og hvilke træer: Michael, Thomas, Finnur, Sofus og lille Albert. Gudskelov. Tak for alt gennem 75 år. Det bliv­er svært at undvære dig. Paix à ton âme! som vi siger i Frankrig. Må din sjæl nu få fred! "Du var træt og gik til ro lukked' dine øjne to. Fader se med kærlighed til hans ringe leje ned" Din søster Lonni, ombord på Norrøna den 10/2/2018 MINNINGARORÐ