týsdagur 13. februar 2018síða 15

15 Mikudagur 22. oktober 2014 · Nr. 120 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mikudagur 14. februar 2018 · Nr. 19 MINNINGARORÐ Ein tøkk til okkara høgt elskaðu feðgar Herluf og Jeffri Joensen. Takk fyri alla umsorgan og kær­ leika tit vístu okkum, ta tíð vit fingu saman við tykkum her á fold. Tað vísir seg, at ikki fyrr enn tíð­ ina eftir, tá tær stillu stundirnar koma, at ein merkir, hvussu nógv ein hevur fylt í lívinum hjá sær. Vit eru komin inn í árið 2018, og sum altíð lítur ein aftur á farna árið. Fyri okkara viðkomandi koma vit at minnast árið 2017, sum eitt ár við sorg og sakni, men eisini eitt ár, ið minnir okkum á, at vit eiga ikki meira enn dagin. Eftir at vit høvdu mist pápa okk­ ara (10. feb. 2017 – 91 ár) minnist eg, at Jeffri bleiv spurdur, um hvussu hann hevði tað. Jú, svarar Jeffri skila­góður, sum hann altíð var, at vit skulu ikki klaga, so leingi vit missa av tí eldra endanum. Her hugs­aði Jeffri um aldurin á pápa okk­ara, eitt svar, ið eg mangan havi hugsað um eftir tað. Hálvt ár eftir varð Jeffri longu heim­kallaður, tikin so brádliga og mein­ingsleyst frá okkum bert 51 ára gamal (16. aug. 2017). Eitt menn­ iskja, sum elskaði lívið og sum stóð í besta blóma. Vit skulu nokk ikki skilja alt, men eitt er púra vist, og tað er, at ein dag koma vit at síggj­ ast aftur heima hjá Harranum. At vit hava mist tykkum báðar inn­an so stutta tíð setur síni djúpu spor. Tankarnir leita til allar tær góðu og ríku løtur, ið vit sum beiggj­ar hava havt saman við okk­ara elskaðu foreldrum. Og tú mamma, ið skilti alt so væl, ta løt­ una tú mussaði teir eitt síðsta far­ væl, tá stóð alt so klárt fyri tær, ein ógloym­andi løta. Takk fyri alt og fyri tíðina vit fingu saman við tykkum, minnini um tykkum báðar hava vit rík, og liva vit við vón um, at vit ein dag síggj­ast aftur. Góðu tit øll Winnie, Brian, All­ an og Talita, vit vita øll, at tit hava verið úti fyri stórum missi í familj­ uni hesa síðstu tíðina, og so hesa óskilj­andi støðu tit komu í, nú Jeffri varð ryktur so brádliga frá okk­um uttan nakra ávaring. Jeffri fór til Norra á eina messu, glaður og frískur sum altíð. Hann fór hugagóður avstað, men so skuldi alt enda so meiningsleyst. Tað er mangt, ið vit ikki skilja, og sum vit heldur ongantíð koma at skilja. Má Harrin styrkja tykkum sum familja, tit sum hava mist ein so fyrikomandi, hjartagóðan og fitt­ an mann og pápa sum hann altíð var. Minnini hava vit rík. Vit vilja enda við tveimum song­heitum, ið minna okkum á hes­ar hjartagóðu feðgar. Songurin ”Slættasti sjógvur og brattastu bylgjur” minnir okkum á babba, tí at hann so mangan sang og murr­ aði henda sang, ið honum dámdi so væl, og sum vit halda passaði hon­ um so væl. Songurin ”Góða mamma, eg vil sova” minnir okkum um Jeffri, sum altíð var so framúr góður við mammu. Syrgin mugu vit sanna, at vit hava mist tvær av okkara fyri­ mynd­um og saknurin er stórur, men eitt er vist, tit koma altíð at liva í minnum okkara. Takk fyri tykk­ara umsorgan og kærleika til okk­um øll. Friður verið við minninum um okk­ara elskaða pápa, mann og beiggja Herluf og Jeffri. Við tøkk, Mamma, Jógvan Páll, Súni og Halldórur. Ovin er sjónveikur: - Tónleikurin heldur mær uppi - Eg vaknaði ein morgunin og fór á føtur, sum eg plagi og ætlaði, at fáa mær ein kaffimunn, sum eg altíð havi gjørt, afturvið tíðindum í sjónvarpinum. - Tað var tá, at eg legði merki til, at okkurt var heilt galið: Eg kundi ikki lesa ein einasta bókstav á skíggjanum! 65 ára gamli vestmenningurin Ovin Klein Olsen hevur verið sjón­ veikur heilt síðani 2006, men tað hevur hvørki tikið lívsmót ella dirvi frá honum. - Tá eg havi verið longst niðri, so er tað tónleikurin sum hevur hildið mær uppi. Eg byrjaði faktist at skriva sangir, tá tað stóð ringast til. - Tað bleiv mín bjarging, sigur Ovin, sum býr í Danmark, men fer komandi dagarnar, at vitja kring oyggjarnar við nýggjum sangum og júst útkomnari fløgu. Hann hevur vitjað aftur í Før­ oyum mangar ferðir. Henda ferð­ in er tó serstøk, við tað at hann hevur ein annan føroyskan sang­ ara við sær, Hans Jacob á Lava. Sam­an fara teir at syngja sangir úr nýggju fløguni. Skráin fyri sangløturnar er lýst aðrastaðni í blaðnum. TOTALUR NIÐURTÚRUR Henda vakra dagin í mei mánaði í 2006 broyttist lív hansara full­ komi­liga. - Niðurtúrurin gjørdist full­ kom­in, tá læknarnir á sjúkra­hús­ in­um søgdu mær, at sjónin fór onga­tíð at gerast betri – heldur hin­vegin. - Teir søgdu, at eg kundi tað sama fyrireika meg uppá, at sjónin fór at gerast veikari og veikari, til hon at enda fór at hvørva, greiðir Ovin álvarsamur frá. Frá tí at hava rikið eina mat­ stovu, og frá at hava verið virkin á mongum økjum, varð eg nú noydd­ur at steðga við øllum. - Eg gjørdist nú fullkomiliga bund­in av at hjálp frá øðrum, og tað var ikki lætt, sigur Ovin sum fór heilt niður í kjallaran sálarliga. Men mitt í tí svartasta myrkr­ in­um – bókstavliga sæð! - byrjaði hann at skriva sangir. Og soleiðis kom hann víðari í lívinum, hóast hann bert sær nøkur fá prosent við eygum sínum. Ein partur av boðskapinum í hes­um sangum er, at lurtarin skal minn­ast til at ansa eftir lívinum, með­an hann enn hevur tað. - Tað er lítil nytta í, bara at koyra avstað við 150 kilometrum um tíman, uttan at hugsa um lívið á lívsins vegi, ljóðar herróp hans­ ara. Ein serlig áheitan hansara er vend móti monnunum, sum hava trup­ult við, at lurta eftir teimum á­var­ingunum sum kroppurin gev­ ur. - Tað gjørdi eg ikki, og tí siti eg her í dag, sum ein kvart-rotin frukt. Eg vil gjarna út at fortelja øðr­um um mítt lív og krýddra tað við sangum. - Kann eg bert fáa ein ein­stak­ an, at hugsa meiri um seg sjálvan, sítt egna lív og sína egnu familju, so havi eg gjørt onkra nyttu her í lív­inum, sigur Ovin Klein Olsen. NØVN - Eg syngi bæði í felagsskapum, feløgum, røktarheimum og kirkjum, og boðskapur mín er hin sami: - Ansa eftir lívi tínum, meðan tú hevur tað, sigur 65 ára gamli og sjónveiki Ovin Klein Olsen