týsdagur 27. mars 2018síða 25

25 Mikudagur 22. oktober 2014 · Nr. 120 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mikudagur 28. mars 2018 · Nr. 37 Jens Petur Jensen 70 ár Sunnudagin fyrsta apríl fyllir Jens Petur Jensen bilasølumaður í Havn 70 ár. Jens Petur er uppvaksin í Fugla­ firði. Hann flutti til Havnar í 1965, lærdi til tekniskan assistent, og fór síðan niður til Danmarkar, har hann í fýra ár lærdi til verkfrøðing. Heim­aftur komin arbeiddi hann sum verkfrøðingur í eini 10 ár, men hug­urin stóð meira til handilslívið. Hann fór tí til P/F Jákup á Dul, har hann m.a. byrjaði søluna av teim­um kendu HTH køkunum. Eftir tað hevði hann egið virki sum verk­frøðingur og saman við konuni ein klædnahandil í SMS í 5 ár. Í 1985 byrjaði Jens Petur saman við Øssuri Hjalt egna fyritøku við sølu av Danica Køkum og hvít­vør­ um. Hendan fyritøkan fekk, sum so mangar aðrar, ein enda í 1993, tá bú­skap­arkreppan rættuliga fór at gera um seg. Eftir hetta byrjaði hann so at selja bilar hjá P/F Mein­ hardt Arge. Í 1997 keyptu hjúnini bygningin hjá Jóan Jakku í Vágsbotni, nú­ver­ andi Sirkus, har høvdu tey móta­ handilin “LEI” fram til 2002, tá tey seldu bygningin. Frá 2002 til 2004 seldi Jens Pet­ ur Daewoo bilar hjá P/F Esmar Simonsen á Kambsdali. Tá bilasølan Sp/f Nordcar varð stovnað í 2004, varð Jens Petur ein av eigarunum og stjóri. Í 2014 seldi Jens Petur sín part í fyritøkuni til Gordon Rajani, sum í dag er stjóri í Nordcar, og Jens Petur arbeiðir framvegis í fyri­tøkuni. Enn er heilsan góð, og møgu­liga verður tað ein tíð afturat, at hann kemur at arbeiða har. Hóast Jens Petur lærdi til verk­frøðing, so trívist betur í handils­verðini. Hann heldur at hetta møguliga ert arviligt, tí pápi hansara, Ansgar Jensen, var handils­maður tað mesta av lívi sín­um, og tað segðist um hann, at hann var ein ómetaliga dugnaligur handils­maður í Fuglafirði. Jens Peturi verður ynskt hjartaliga til lukku við føðingardegnum. Ein undangongu­ maður innan tónleikin er farin Jóannes í Innistovu farin heim í dýrdina. Eg kom at kenna Jóannes í 80´unum og fekk stóran tokka til fant­astisku røddina, sum fylti rætti­liga nógv. Hann spældi inn kasettubandið "Brúgvin" í upptøkuhølinum hjá Milson, har eg gav ein hond við produk­tiónini. Seinni fluttu tey til Danmarkar, har tey hava búð seinastu mongu árini. Hvíl í friði og má Harrin styrkja tykkum øll. Við samkenslu Fríðálvur A. Jensen Til minnis um Jógvan Páll Háberg Hóskvøldið komu boðini um, at Jógvan Pàll, systkinabarnið, so stillisliga sum hann livdi, var farin foldum frá. Hann gjørdist bara 71 ára gamal. Men hann gjørdist eitt fyridømi fyri onnur. Jógvan Páll var sonur Hjørdis og Petur Háberg, bæði framúr menniskju. Petur var ættaður úr Geil. Omma hansara, Isalina, var systir Djóna í Geil. Tískil var Malla, mamma Petur, systkinabarn teir báðar Kristin í Geil og Petur Al­ berg. Petur var eisini ein rættur geila­maður við teimum listarligu evnum, sum eru eyðkend fyri hesi fólkini. Hann kundi eisini vera nakað bráur, men tann milda og jarð­bundna Hjørdis fekk altíð hildið Petur niðri á jørðini. Hetta var eitt heim, har øll kendu seg væl. Og tað var sum eitt ævintýr at koma úr Gøtu til Havnar at ferðast í teimum trongu 1950-árunum og at koma inn til Petur og Hjørdist og teirra børn, sum vit vóru meira og minni javn­ gomul við. Jógvan Páll var eins og pápin ein ordiligur geilamaður við hans­ ara evnum á nógvum økjum. Á ung­um árum lærdi hann at spæla klaver, og hann var ein fínur pian­ istur. Tað lá eisini væl fyri hjá honum at tekna og klippa, og hann hevði framsýningar saman við Jórun á Dul, sum er ein vinur hjá familjuni. Hann hevur klipt jólakort og hevur eina ferð gjørt jólamerki fyri Barnahjálpargrunnin, sum pápi hansara hevði verið við til at stovna. Hetta merki fekk eitt fram­úr ummæli í donskum fakbl­ aði. Jógvan Páll hevði eisini áhuga fyri søgu, ikki minst havnarsøgu, so tað kundu vit altíð fáa eitt prát um. Hann kundi meira enn so geva okkurt íkast til hesa skriving her í blaðnum. Sum ungur var hann við í ein­ um ungdómskóri í Ebenezer, sum fólk kallaðu “einglakórið”. Hann dugdi eisini væl at skriva og yrkja. Dømi um hans­ ara yrkjaragávur síggast í Nýggju sang­bók – Guds Fólks, har Jógvan Páll meistarliga hev­ur týtt tveir sálm­ar. Tað ligg­ur ein hópur av yrk­ingum eftir hann. Millum annað ein sera vøkur yrking til Else­beth á silvur­brúd­leyps­degn­ um. Fyrsta arbeiðið hjá Jógvan Páll var á Skipafelagnum, síðani var hann á Føroya Brunatrygging. Men so gjørdist hann skrivari í Starvsmannafelagnum, har Ernst Hansen tá var formaður. Hetta var í eini tíð, tá ið tað ikki var so van­ligt við føstum starvsfólki í fak­feløgunum, so hetta hevur verið ein avbjóðing. Hetta gjørdi Jógvan Páll skikk­ aðan at fara at arbeiða á løn­ar­ deildini í landsstýrinum og seinni í innanlendismálaráðnum. Í øllum sínum arbeiði varð sagt, at hann var ein álitismaður og gjørdi sítt arbeiði til lítar. Men fyri góðum 11 árum síðani fekk Jógvan Páll eina heilt aðra avbjóðing. Tá fekk hann eina sjúku, sum gjørdi hann avlamnan, og sum kom at binda hann í rulli­ stóli restina av lívinum. Tá komu vit at kennast betri enn framm­an­ undan. Vit búðu stutt frá hvørjum øðrum, so tað var ein sjálvfylgja at støkka inn á gólvið viðhvørt. Her vísti Jógvan Páll eina ser­ liga styrki. Hóast hansara skerdu førleikar, so merktist eing­in beiskleiki um ta hørðu lagnu hann fekk, sum eisini merkti títtar inn­ legg­ingar á lands­sjúkra­hús­in­um. Hann var tann sami sáttligi Jógv­ an Páll, sum kundi tosa við um ger­andis­mál. Tað kom ikki fyri, at hann gramdi seg um sína støðu, sum vit onnur hveppa okkum við at hugsa um. Elsebeth sigur, at tey hóast alt hetta ongantíð stúrdu. Tey kendu tað, sum at tey fingu hjálp úr erva. Men hann hevði samkenslu við onnur, sum vóru illa fyri. Hann hevði mist nakað av sjónini. Men hann hevði fingið skurð­viðgerð í somu viku, sum hann doyði. Nú sá hann heilt væl. Men tað gleðini fekk hann bert nakrar fáar dagar. Her skal eisini takast fram tann fant­astiska familjan, sum Jógvan Páll hevur havt. Fyrst og fremst er tað Elsebeth, sum hann giftist við í 1974. Hon hevur gjørt tað møguligt hjá Jógvani Páll at vera heima, hóast hann veruliga var røktr­ar­ sjúk­lingur. Hon hevur verið um hann, hjálpt honum og stuðla hon­um, alt tað, sum hon hevur kunnað. Og altíð hevur hon havt yvir­skot til at vera blíð, tá ið fólk eru komin inn á gólvið. Hetta er ein innsatsur, sum er allan prís verd­ur. Elsebeth má sigast, at vera sum tað verður sagt á donskum ein av “hverdagens helte.” Hon sat eisini undir liðini á honum, tá ið hann stillisliga, tá óvæntað, dró sín seinasta andadrátt. Eisini hava børnini, Annika og Bárður, barnabørn og systkin havt sín leiklut at gera tilveruna hjá Jógvani Páll so góða, sum hon yvir­høvur kundi vera. Her skal heima­røktin ikki gloymast. Hon hevur gjørt sítt til, at hetta hevur verið møguligt. Tey vóru nógv, sum fylgdu Jógv­an Páll mánadagin. Og jarðar­ ferð­in var tignarlig við síni lýsing av einum merkismanni. Vit onnur kunnu læra av Jógv­ an Páll, hvussu hann tók sína tungu lagnu. Vit koma at minnast hann við virðing. NØVN Elsebeth og Jógvan Páll á silvurbrúdleypsdegnum.