mikudagur 4. apríl 2018síða 17

17 Mikudagur 22. oktober 2014 · Nr. 120 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mikudagur 4. apríl 2018 · Nr. 38 NØVN Álitismanninum, Snorra Simonsen, in me’moriam Tað kom okkun dátt við, tá vit frættu, at starvsfelagin, álitis­ maðurin og vinmaðurin, Snorri Sim­onsen, ikki longur er okkara mill­um. Eg møtti hon­um dagin fyri, fróan og frynt­lig­an, sum altíð, og prátið fall alt fyri eitt á gamlar dagar. Fyri okkurt um 40 árum síðani kom Ronald Poulsen ein dagin inn á Landsverkfrøðingsskrivstovuna og spurdi, um vit ikki høvdu brúk fyri einum fyrrverandi bil­mek­an­ ikara, sum hevði fingið ilt í rygg­ in, og tí illa kundi arbeiða har long­ur; men sum eftir Ronaldsa tykki dugdi so mangt annað. Jú, tað var gaman í, og svágur hans­ ara, Snorri Simonsen, kom á gátt til eitt prát, har hann boðaði frá, at hann púrasta einki annað dugdi, utt­an at fjasa eitt sindur við bilar. Men okkum tóktist longu tá, at her var nakað við hesum manni, sum átti at standa sína roynd, og fyri at siga tað stutt, so var lítið og einki, sum Snorri ikki dugdi ella onkursvegna fekk greitt úr hond um. Hann var við hvørt eins og tanka­lesari, tá hann uttan eitt orð bara legði júst tað á borðið, sum tørvur var á og síðani legði tað aftur í røttu goymsluna, tá málið var liðugt at viðgera. Goymsluna, sum hann sjálvur hevði víðkað og lagt soleiðis til rættis, at eingin ivaðist í, hvar og í hvørjum skápi, tær mongu Snorri Simonsen hundrað­ tals tekningar um vegir, havnir og aðra bygging, sum fevndu um allar Føroyar, mundu hanga. Hetta var, tá alt var teknað við hond. Minnist einaferð, eg ikki fann okkurt, sum vit í fleiri dagar høvdu haft frammi, og Snorri spurdi: ” Tú hevur væl ikki ark­iverað tað?” Jú, tað mundi eg helst hava gjørt, og Snorrasa við­merk­ing var: ”Áh, Harragud, so kemur tað aldrin aftur í afur!” Eisini tók Snorri sjálvur mongd av myndum av okkara virksemi og snøggaði til eitt sera gott mynda­ savn av øllum viðkomandi, hann fekk hendur á, og sum hann pilkaði tað burtur úr, hann helt hava okkara áhuga og sendi okk­ um, tá vit bæði, konan, vóru burt­uri í londum, hetta saman við øllum tíðindasendingum, so tað næstan kendist sum at sita heima við hús og lurta ella lesa. Jú, saknurin kennist longu svárur, nú ikki longur ber til at siga: ”Spyr bara Snorra!” At ervið var hildið á hansara lívsarbeiðsplássi, Landsverki, haldi eg, gjørdist ein vøkur tøkk til Snorra. Við hesum fáu orðum skal eg við hjartans tøkk fyri tey mongu árini, vit starvaðust samaní, lýsa frið yvir minnið um Snorra Simonsen. Hvílið hann í Harrans friði. Heini Olsen Sosialurin 341800 fyrst og fremst