mikudagur 4. apríl 2018síða 16

Mikudagur 4. apríl 2018 · Nr. 38 16 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Magnus Pauli Høgnesen (Mixi) til minnis Í mannsins sanna ljósið, sum tað góða í ger, vælmeintur og blíður, øllum gott at bera í verð. So kendur vart tú, góður, av høgum og lágum, ein sannur friðarmaður, gubbi at øllum smáum. Og tað at duga at taka til, sum tikin úr leikum var, hvør minnist ikki søgurnar, skemtið, til látur nær og fjar. So rennur tíðin her á fold, vinir koma, vinir fara, minnir rík at eiga her, góð fyri vini, vakurt at svara. Ein bygdamynd nú farin er, so tynnist Toftanesliðið, alt gott í fylgið tær, góði, hvíl granni og vinur í friði. Takk vinur fyri mangar góðar løtur saman. Kartin Curling NØVN Ásbjørn Strøm til minnis f. 06.12.1956; d. 13.03.2018 Ein lágvaksin maður úr Trongis­ vági, væl lýddur og væl hoyrdur, var okkara millum. Heilsan bilaði honum tey síðstu nógvu árini, men hann fekk hjálp at liva við hesum og gjørdi tað. Ásbjørn hoyrdi tað, hann ikki sá, var hjartaligur, góðs­ ligur og gávumildur. Ásbjørn var eisini gávuríkur. Hans­ara tónahoyrn var tiltikin, spældi eftir ”gehør”, lýddi á og nam tónan á harmoniku, klav­eri og kirkjuurgum. Hann stjórn­aði kór­um, spældi eggjandi har­mon­ iku­tónar til felagssang og dans og spældi einsamallur ella saman við øðr­um tey kendu skandinavisku løgini. Harmonikan var eitt tað fyrsta hann setti nógvan pen­ing í. Hon var møbilprýði og dýr­grip­ ur hansara longu tíðliga í lestrar­ ár­unum, og var tað eisini enn, nú hann var illa mentur at fara undir hetta ljóðførið. Ásbjørn las løgfrøði, gjørdist løg­frøð­ingur, men tá hevði nýggja tøknin fasinerað hann, elektron­ ikk­ur, datufrøði, og leiðin bar tann vegin. Eins og í tónleiki er røringur dátufrøðini, sum ikki er bundin av strongum meginreglum og tungum siðaarvi. Hann undraðist sjálvur á, at lívið háttaði seg soleiðis hjá sær. Á kórferð í Moskva hitti hann Ingu, sum eisini er ferm við ljó­ð­ før­um. Tey búsettust í Før­oyum, hon undirvísti í tónleiki, hann eitt skifti á Elektron. Hann segði við einum brosi, at Føroyar vóru ov smáar hjá konuni úr Moskva. Tey fluttu niður og fingu seinna son­in í Keypmannahavn. Hann varð doyptur í Sundby kirkju á Am­ager, her tann lítla familjan, Inga, Ásbjørn, Jóhan og Alexander búleik­aðust næstu mongu árini saman við sínum ljóðførum, ser­ stak­liga klaveri og harmoniku, sum rørdu streingir í barnahjørtum. Dagar og ár runnu í góðum grannalagi, sum var fegið um hesi fittu og fróðu tónleikahjúnini. Spaku­liga komu veikleikarnir inn Ás­bjørn, sjónin viknaði, nýrini makt­aðu minni, og hjartað mátti fáa ábøtur. Men Ásbjørn var øll hesi 7-8 árini kortini til dystin fús, smíl­andi, stimbrandi og vónaði, at um stutta tíð fór at vera betri. Tá ið hann var í leikum, læt hann ikki á sær finnast, brosaði, spældi og sang. Vit, sum koma saman ymsa­ staðni í Keypmannahavn, hava aft­ur og aftur lýtt á hansara harm­ on­iku, sungið saman við honum og dansa. Hóskaði lagið seg betur til klaverið, flutti hann seg hagar, bað onkran murra lagið fyri sær og spældi, ella hann bað onkran byrja sangin og tók undir við ljóð­ førinum. Einki himpr. Tók hann sjálv­ur undir við sínum djúpa, málm­tunga suðuroyarmáli, gekk felags­sangurin framúr væl og lokk­ aði tann næsta og tann næsta sang­ in fram. Meðan Ásbjørn sat heima hjá sær sjálvum týsdagin 13. mars og dvaldist við sín kæra sang ”Hulde engel, du min barndoms ven” hjá St. St. Blicher, er tað eins og tey síðstu orðini í sanginum gjørdust veru­leiki: ”Hør, jeg kalder, kom igen tilbage. Før mig til mit gamle Eden hen – eller til det ny du snart mig drage!” Eingilin bar Ásbjørn heim í nýggja staðin. - Tað byrjaði við dópi í Sundby kirkju fyri nógvum árum síðani, og nú 20. mars fór Ásbjørn haðani til hvíldar. Ein av sálmunum var ”Tænk, når engang den tåge er for­svunden” og ein annar ”Eg vil mín­um Harra prísa”, har 5. ørindi er gamla útróðrarørindið: ”Nú leiti eg til tína náði og gevi meg tær í hond…” Hugsi at tey Í Føroyahúsinum, í felagnum Tvørábáturin og í mong­ um øðrum feløgum við takk og sorgblídni minnast tær mongu góðu løturnar saman við Ásbjørni. Tað eyðkendi hann, at hann fegin vildi vera saman við øðr­um í tónleiki, sangi og vert­skapi. Ofta var bara hálvtalað orð, tá ið hann játtaði. Eitt stað, har hann gjørdi serstaka góðan mun, var á Sjúk­ lingahotellinum til hugna­kvøld. Tað var fragd at heinta hann og har­monikuna, hoyra hans­ara stimbr­andi orð, síggja hann spæla og syngja saman við sjúk­lingum og avvarandi. Vegna Trivn­að­ar­ nevnd­ina á hotellinum skal eg bera Ásbjørni hjartans takk fyri tað, hann gav, og við samkenslu takka vit tykkum, sum eftir sita, fyri alt tað, Ásbjørn var og gav okkum. Frið­ur veri við minni hansara. Martin