hósdagur 15. mars 2018síða 6

FRÍGGJADAGUR 16. MARS 2018 SOSIALURIN 32 6 HALLUR AV RANA HALLUR@SOSIALURIN.FO M ikukvøldið stóð 41 ára gamli Allan Tau­ sen á palli í Reins­ arí­num í Tórshavn. Tað er einki óvanligt í tí, tí tað er frá pallum at tey flestu munna kenna hann. Sum tónleikari er hann vorðin kendur í føroyska tón­leikaumhvørvinum fyri sínar fjølbroyttar gávur við ljóðførum og sum partur av bólkinum Marius. Harumframt hevur hann spælt við fleiri av Føroya størstu tón­leik­ar­ um. Men tað var ikki tónleikurin, ið fekk áhoyrarar at leta sær veg inn í spælistaðið í mentanargøtuni í høvuðsstaðnum mikukvøldið. Á skránni hetta kvøldið var kvøld­set­ an hjá Skjólinum, ið Bláur Krossi skipar fyri, og Allan Tausen var har at greiða frá sínari lívssøgu. Ein søga, um hvussu tað var at vaksa upp við einum pápa, ið var bundin av rúsdrekka og forsømdi sína familju, men eisini ein søga, um sítt egna misbrúk og stríð fyri ikki at ganga í somu fótasporum sum pápin. - Eitt sum er so øgiliga løgið, tá eg hyggi aftur á mítt lív, er at eg havi hatað pápa fyri nógv ting gjøgnum lívið. Eg havi hatað hans­ ara rúsdrekkamisbrúk, at hann var ótrúgvur móti mammu, hvussu hann fór við henni o.s.fr. Eg havi vitað av øllum hesum og hatað tað. Men pínadoyð, um eg ikki geri akkurát tað sama, sigur Allan Tau­ sen, tá eg fekk orðið á hann áðrenn fyri­lesturin. Har alt gekk galið Tá Allan Tausen skal lýsa síni barna-­ og ungdómsár, so hevur hann trupult við at minnast tær góðu tíðirnar, tí tær ringu hava lyndi til at fylla alla myndina. Pápin var føroyingur og mamma var grøn­lendsk, og fluttu tey til Før­oyar, tá Allan Tausen einans var smá­drongur. Pápi var sjómaður, men tá hann var heima, so dámdi hann øgiliga væl at smakka sær á og tók sær ikki serliga væl av familj­uni. Tað var tó ein hending, ið serliga stendur fast í huganum hjá Allani Tausen, sum tann, ið broytti alt í hansara familju. - Pápi var í einum ferðslu­van­ lukku í Rituvík, har hann koyrdi og tvær gentur, ið vóru við í bilinum, lótu lív. Tað var har alt gekk galið. Hann dámdi væl at ballast og var langt úti áðrenn, men tað bleiv bara nógv verri aftaná vanlukkuna. Hann bleiv aldrin til fólk aftur, sig­ur Allan Tausen. Sjálvur er hann í dag sannførdur um, at pápin hevði kunna fóta sær aftur, um hann fekk ta hjálp, ið hann eyðsýnt hevði tørv á. - Hann tók ikki ímóti kreppu­ hjálp, tá ið hann hevði brúk fyri tí. Hann fekk aldrin nakra sum helst hjálp. Hansara hugsan var, at hvussu skal ein, ið ikki kendi hann, vita nakað sum helst um hann. Svikin Mamman royndi alt hon kundi at halda saman um familjuna og hjúna­bandið, men misnýtslan av rúsdrekka, ótrúskapurin og annað bara vant upp á seg eftir van­lukk­ una. Tvey ár eftir vanlukkuna gav mamman loksins upp og rýmdi við børnunum frá manninum. Tá Allan Tausen í dag hyggur aftur á barnaárini, so heldur hann tó, at skaðin longur var hendur tá. - Eg var um tíggju ára aldurin, tá mamma fór frá pápa. Tá var longu ov seint. Man sigur, at øll uppaling hendir áðrenn eitt barn er tíggju ár. Tá er tá man leggur virðir og annað í tey. Restin er bara coaching víðari í lívinum, sigur Allan Tausen. Tað er serliga minnini um ferð eftir ferð at verða svikin av tí per­ PERSÓNSØGA EG BLEIV TAN - Hóast hann fór illa við mær og mammu, so elskaði eg hann kortini, sá upp til hann og vildi vera sum hann. Tað er øgiligt sum man sum menniskja er trúfastur. Eg var væl yvir tretivu, áðrenn eg faktiskt gav upp. Tá tímdi eg ikki meira. Tá sløknaði vónin um, at pápi kundi blíva til eitt fólk aftur Allan Tausen - Eitt, sum er so øgiliga løgið, tá eg hyggi aftur á mítt lív, er, at eg havi hatað pápa fyri nógv ting gjøgnum lívið. Eg havi hatað hansara rúsdrekkamisbrúk, at hann var ótrúgvur móti mammu, hvussu hann fór við henni o.s.fr. Eg havi vitað av øllum hesum og hatað tað. Men pínadoyð, um eg ikki geri akkurát tað sama, sigur Allan Tausen, ið vaks upp við einum pápa, ið var rúsdrekkamisnýtari. EG HATAÐI Mynd: Ditta Mathilda Joensen / veingir