hósdagur 7. juni 2018síða 6

FRÍGGJADAGUR 8. JUNI 2018 SOSIALURIN 64 6 MILDRIÐ JACOBSEN – Hatta er í hvussu er ikki mín hundur. Soleiðis svaraði Karsten Han­sen, tá hann annan jólamorgun í fyrrárið varð uppringdur av fólki í Mikla­dali, sum undraðust á, at ein hundur lá á trappusteininum uttan fyri húsini hjá honum í Mikladali. – Hundurin hevði verið burtur í tríggjar mánaðir tá, og eg ivaðist onga løtu í, at hann var deyður. Har, sum hann datt oman, er frítt fall á einar 25 metrar niður á hellu, og vit høvdu ofta leitað eftir hundinum bæði við báti og í haganum, men har var einki at síggja ella hoyra. Men tá Karsten Hansen sá myndir av hundinum, ivaðist hann als ikki. – Eg kendi hann beinanvegin. Eg var sannførdur um, at tað var Døgg, og gleðin var ómetaliga stór hjá okkum báðum, tá vit sóust aftur. Tá Døgg sá meg aftur, sá hon bara meg, sigur hann. Karsten Hansen greiðir frá, at hundurin, sum altíð hevur verið lívligur, fittur, blíður og eygagóður, er ikki broyttur í so máta. Men okkurt er kortini øðrvísi, enn tað var, áðrenn hundurin datt oman, og onkursvegna yvirlivdi tríggjar mánaðir á einari hellu. – Honum dámar illa vind, nógv regn og myrkur. Tað er vónleyst at ganga túr við honum um kvøld­ið, tá tað er vindur og regn. Tá fái eg hann ikki oman um húsini. Tað plagdi als ikki at vera nakar trupulleiki. Eg rokni við, at myrkrið, regnið og vindurin minna hann um tíðina, hann var á helluni í sjóroki í myrkastu tíð á árinum, sigur Karsten Hansen. Ræðist fýrverk Hundurin er eisini blivin ómetaliga bangin fyri fýrverki. Karsten Hansen greiðir frá, at tá brim er, so líka sum skjýtur tað í fjøllunum, og hann heldur, at tað er hetta hundurin hevur upplivað, meðan hann var á helluni. – Hann verður fullkomiliga frá sær sjálvum, tá hann hoyrir eitt skot. Tá vil hann bara vekk, sigur Karsten Hansen, sum greiðir frá, at hund­urin dugir væl at lata hurðar upp, sama um tær ganga inn eftir ella úteftir. – Hoyrir hundurin eitt skot, so rýkur hann upp, letur hurðina upp og fer niður í kjallaran í eitt baði­rúm, sum er undir jørð og ikki hevur vindeygu. Har leggur hann seg, sigur Karsten Hansen og greið­ir frá, at har hava tey eisini hundin á nýggjárinum, tí hann er so bangin fyri fýrverki. – Áðrenn hundurin datt oman, var hann als ikki so bangin fyri skot­um, sigur hann. – Viðhvørt hendir eisini okkurt bara í høvdinum á honum. Tá kann hann brádliga finna upp á at renna av­stað við fullari ferð. Hann er so burtur í einar tíggju minuttir, áðrenn hann kemur heim aftur. So­leiðis rýmdi hann ongantíð fyrr, sigur Karsten Hansen, sum greiðir frá, at annars er hundurin ómetaliga fittur og barnavinaligur. Hann goyr ikki eftir fólki sama, hvør tað er, og hann er góður við øll. Hóast Døgg datt einar 25 metrar oman í brattlendi í Kunoy, so tykist RÆÐIST MYRKUR, VIND OG REGN Hundurin Døgg, sum var burtur í tríggjar mánaðir, eftir at hann datt oman í haganum í Kalsoy í fyrrárið, er líka lívligur, blíður og eygagóður, sum hann altíð hevur verið. – Men okkurt er kortini hent við sinninum. Hundurin ræðist illa vind, regn og myrkur, sum helst minnir hann um tíðina á helluni í sjóroki í myrkastu tíð á árinum, sigur Karsten Hansen, sum ongantíð hevði væntað at sæð hundin aftur