mánadagur 30. juli 2018síða 5

5 Mánadagur 6. januar 2014 · Nr. 2 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mánadagur 30. juli 2018 · Nr. 86 Eyðun Klakstein Tað var ein stór løta hjá tí 21 ára gamla Gunnari Mikkel­sen úr Vestbjerg í Norður­jútlandi, tá ið hann eitt vetrar­kvøld í desember 2003 var kosin vinnari av sang­kapp­ingini »Stjerne for en aften«, sum Danmarks Radio skip­aði fyri. Gunnar Mikkelsen hevði í finalu­ni framført popphittið »Why Does It Always Rain On Me«, og tað gjørdi hann so væl, at hann fekk 27 pro­sent av teimum 200.000 at­kvøðunum, sum vórðu send­ar inn umvegis sms og tele­fon. Vinnarin árið fyri, Guðrun Sólja Jacobsen, handaði Gunnari Mikkelsen vinn­ing­in, sum var ein plátu­sátt­máli við Universal Music og ein marg­lætisferð til Thailands. Gunnar Mikkelsen var stjørnan hesa løtuna. Stjørna í eitt kvøld – og nakað meira enn tað. Nú eru 15 ár liðin síðani minni­liga kvøldið. Stóran part av tíðini síðani hevur Gunnar Mikkelsen als ikki spælt tónleik. Stutt eftir sigur­in í »Stjerne for en aften« tveitti hann gittaran upp á loftið og nart hann ikki í meira enn 10 ár. Nú er Gunnar Mikkelsen aftur til reiðar við nýggjum tón­leiki, og hansara per­són­ liga og tónleikaliga støða er ein heilt onnur. – Mær dámar væl at vera vaksin, og eg haldi, at sangir­ nir hjá mær verða betur av tí, sigur Gunnar Holm- Linter­mann, sum hann nú eitur. Nýggja navnið hevur sína frá­greiðing, og hon kemur. Føroyska familju Gunnar Holm-Lintermann er hálvur føroyingur. Mamma hansara er Kristianna Holm-Jacob­ sen. Gunnar vaks upp í Dan­mark, men eftir at for­ eldrini fóru hvør til sítt, búði hann eitt skifti saman við mammuni í Føroyum og gekk í fólkaskúla her. Tey fóru tó aftur til Danmarkar at búgva. – Eg havi verið nógv í Før­oyum gjøgnum árini – bæði sum yngri og vaksin. Eg havi fram­vegis familju í Føroyum og vitji vanliga í Føroyum minst eina ferð um árið, sigur Gunnar Holm-Lintermann. Gunnar er giftur norsku Jannicke, og tey eiga fýra ára gamla dóttur. Tá ið Gunnar og Jannicke giftust, avgjørdu tey at taka eftirnøvnini hjá mamm­ un­um og seta tey saman til teirra egna eftir­navn. Frá mammu síni tók Gunn­ ar navnið Holm, og frá mammu síni tók Jannicke týska navnið Lintermann. Har­við vóru tey hjúnini Holm-Lintermann. Tey hava sein­astu stívliga sjey árini búð í Oslo. Vildi ov nógv Luttøkan í »Stjerne for en aften« lat dyr upp fyri Gunnari Holm-Lintermann. Tá ið upptøkutólini vórðu sløkt, stóð plátufelagið Uni­ ver­sal Music og trippaði fyri at fáa tónleik á gøtu­na skjótast gjørligt. Van­liga plaga vinnarar av sang­kapp­ ingum at smíða, meðan jarn­ ið er heitt, og fáa útgávu út sum skjótast. Gunnar Holm-Linter­ mann hevði ikki hug at geva eitt­hvørt út, og meðan plátu­felagið vildi hava eina lætt og popputa útgávu út, vildi Gunnar hava meira kant á, og hann vildi skriva sangir sjálvur og hava ávirkan á fram­leiðsluna. – Eg var ein atypiskur vinnari. Eg vildi gera eina meira alternativa útgávu, og tað skapti støðuga ósemju við plátufelagið. Teir vildu ein veg, eg vildi annan, tí eg kendi á mær, at eg hevði brúk fyri at eksperimentera, sigur Gunnar Holm-Lintermann. –  Eftir »Stjerne for en aften« hevði eg brúk fyri at fóta mær sum tónlistafólk, og eg vildi finna mína egnu rødd. Tá ið eg hyggi aftur nú, dugi eg at síggja, at eg var ikki búgvin til tað. Eg var 21 ár og ikki til reiðar at etablera m e g s u m artist. Eg skuldi í fyrsta umfari helst bara farið víðari sum vinn­arin av »Stjerne for en aften«, áðrenn eg tók næsta stigið. Tað hendi ov nógv hjá mær í senn, sigur Gunnar Holm-Lintermann. Misti hugin Tað gekk ikki long tíð eftir »Stjerne for en aften«, til Gunnar Holm-Lintermann tók eina kollveltandi avgerð. Tón­leikurin, sum hevði havt so nógv at siga fyri hann, var blivin ein plága. Ósemjan við plátufelagið, og hansara leik­ lut­urin í bransjuni annars, tók hugin frá honum. –  Eg hevði ikki hug at spæla meira og legði gittaran upp á loftið. Eg hevði heilt ein­falt fingið nóg mikið og hevði brúk fyri at hugsa meg um, sigur hann. Umráðingartíðin gjørdist sera drúgv – tað gingu meira enn 10 ár, áðrenn Gunnar aft­ur setti seg við gittar at spæla. Gunnar fór at lesa films­ vísund á universiteti, møtti norskari kvinnu, sum hann seinni giftist við, flutti til Oslo við og fekk barn saman við. Nógv hendi í lívinum, men tónleikurin var horvin. –  Unnustan hjá mær spurdi meg, hví eg ikki gjørdi okkurt við tónleik. Eg kundi sungið í kóri ella spælt okkurt, men eg vildi ikki nakað. Fyri góðum sjey árum síðani fluttu Gunnar og Jannicke til Oslo at búgva, og har fekk Gunnar arbeiði. Sum fráleið treivst hann illa við arbeiðið og hevði vána­ ligt samband við stjóran og starvs­felagar. –  Knappliga gjørdist arbeiði ein trupulleiki, og eg fekk tað kropsliga illa. Eg hevði ikki hug at fara til ar­beiðis, tá ið eg vaknaði, og sum heild var kenslan sera vánalig, greiðir Gunnar Holm-Lintermann frá. Broytti hugsan Um tað mundið – í 2015 – fóru Gunnar og systurin eina ferð til Føroya, og tað broytti alt. Tey fóru á G! Festival at lurta eftir tónleiki, og tað var ein løta á Sandinum í Syðrugøtu, at Gunnar broytti sína støðu til tónleik. –  Føroyingar duga allir so væl at syngja og tíma so væl at syngja. Og tá ið eg stóð mitt á Sandinum, og øll sungu við, bleiv eg rørdur. Har stóðu ungfólk, tilkomin fólk, sjómenn, arbeiðsfólk, skriv­stovufólk og fólk við hægri útbúgving og sungu saman, og eg merkti, hvussu nógv tónleikur og sangur hevði at siga fyri tey, greiðir Gunn­ar Holm-Lintermann frá. – Tann løtan fekk meg at broyta mítt lív. Eg avgjørdi, at eg skuldi siga arbeiðið hjá mær upp, og eg æltaði mær aftur at spæla tónleik. Tá ið vit komu til Havnar, segði eg við konuna hjá mær, at nú hevði eg aftur hug at spæla tónleik, og hon svaraði, at tað hevði hon bíðað leingi eftir at hoyra meg siga. Gunnar gjørdi álvara av sínum ætlanum. Hann segði arbeiðið upp og fann sær annað arbeiði, sum hann trívist sera væl við. Nú starvast hann við bio­ graf­lýs­ingum og brúk­ar sína útbúgving innan films­ vísund. Hann ger út­rokn­ ingar av, hvussu nógv fólk koma til teir ymsu filmar­nar og avger, hvørjar lýsingar skulu sýnast hvar. Og so er tað tónleikurin, sum er komin inn aftur í gerandis­ dagin. –  Tá eg fekk nýggja arbeið­ið, segði eg beinan­ vegin frá, at eg ætlaði mær eisini at spæla tónleik, og at eg ikki fór at arbeiða fulla tíð, so nú havi eg ein góðan gerandisdag, har eg lutvíst arbeiði við nøkrum, sum eg tími væl, og lutvíst spæli tón­leik. –  Eg havi ongantíð áður havt tað so gott, sum eg havi tað nú. Eg havi alt, eg kann ynskja mær – familju, arbeiði, búgvi í einum deiligum býi, skrivi sangir og havi bæði hug og pláss í mínum lívi til at spæla tónleik. Nú gevur alt meining, sigur Gunnar Holm-Lintermann. Útgevur nýtt 14 ár eftir at hann gav tónleik út seinast, er Gunnar Holm-Lintermann aftur aktuellur við nýggjum sangi. Sangurin »Fade to White« er leysgivin – hann finst eitt nú á Spotify – og hann snýr seg um upp­liv­ingar hjá Gunnari. –  Hetta var ein góður sangur at byrja við at geva út, tí hann sigur nakað um mína ferð seinastu árini. Nú kenni eg meg vaksnan, og eg havi nógv at fortelja og skriva um í mínum sangum, sigur Gunnar Holm- Lintermann. Ætlanin er, at tveir sangir afturat verða útgivnir kom­ andi tíðina, og síðani er ætlan­in at ein heil útgáva verður tøk seinni í ár. –  Eg havi arbeitt saman við framleiðaranum Mads Brinch um nýggju sangirnar, og tað hevur verið sera gev­andi og avbjóðandi. Hann er sera dugnaligur og bjóðar mær av, og hann kemur eisini við sínum hugskotum. Vit hava fingið tónleikarar, sum vit kenna í studio at spæla, og so vildu vit vita, hvat hendi. Vit eru farnir rættiliga opið til innspælingarnar, so at vit veruliga hava spælt sang­irnar inn og fram, sigur Gunnar Holm-Lintermann. Nýggja útgávan hjá hon­um hevur fingið heitið »Fumes« og skal ætlandi koma út um miðjan nov­em­ ber. VANN «STJERNE FOR EN AFTEN«: TVEITTI GITTARAN UPP Á LOFTIÐ Í 10 ÁR Stutt eftir at Gunnar Mikkelsen vann sangkappingina »Stjerne for en aften«, misti hann hugin at spæla tónleik. Gittarin fór upp á loftið, og í meira enn 10 ár spældi hann ikki ein tóna. Men so hoyrdi hann føroyingar syngja felagssang, og so hendi nakað