týsdagur 7. august 2018síða 12

Mikudagur 8. august 2018 · Nr. 90 12 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 NØVN Eins stillisliga hon livdi, - eins still­ is­liga fór hon av foldini Tað var ein stórur árgangur, íð byrj­aði í fyrsta flokki í Klaksvíkar Skúla hin 18. august 1950. Ofta fingu vit at vita, at vit vóru ein fitt­ur og góður flokkur. Tíðliga løgdu vit til merkis, og lærararnir gjørdu eisini vart við tað, uttan at nak­að var tikið frá nøkrum í tí høpi, at Sunnuva Sørensen, dóttir Hjørd­is og Pætur Franklin av Kirkju í Fugloy, skaraði framúr. Ikki bara í rokning og matematik, men í øllum fakum - eisini tá tað kom til handarbeiði og tekning. Og henda leiklut varveitti hon, til vit í 1960 tóku realprógv. Ongatið hóm­aðu vit hana sigursæla, yv­ ir­legna ella reypandi, heldur var hon blíð, still og hjálpsom. Ei held­ ur veit nakar um øvundsjúku at siga. Tey, ið vildu kappast, kundu kapp­ast um næsta pláss. Tað var ong­in trupulleiki. Yvirlæknin á Klaksvíkar Sjúkra­húsi sendi boð eftir henni at hjálpa teimum á laboratoriinum, tá skúlin var av. Har byrjaði lívs­ starv­ið sum laborantur. Fyri okkum báðar var tað stór­ ur dagur, tá vit møttust aftur á Nørre­brúgv í Keypmannahavn í 1966, - báðar giftar føroyskum stud­enti, - hon um at vera liðug sum la­bo­rant­ur og eg ávegis til sos­i­al­ráðgeva. Vit búðu eitt hana­ gleiv hvør frá aðrari. Hetta var ein væl­sign­að tíð, har øll passaðu sín lest­ur og stukku inn á gólvið hvør hjá øðr­um. Leiðir okkara skiltust eft­ir lokn­an lestur og arbeiði aðr­a­stað­ ir, men vit varveittu sambandið. Søg­an endurtók seg í Havn í 1977. Tá vit komu heim, var aftur bert eitt hana­gleiv húsana millum. Sunn­uva kom tá av Tvøroyri við synu­num Jóni og Pæturi. Hjún­ ar­lagið helt ikki. Hon búði tá í År­hus og valdi beinanveg at flyta heim. Fyrsta leysa starvið sum la­ bor­antur var á Tvøroyri, sum hon onki til­knýti hevði til. Hon søkti, fekk starv­ið og treivst væl, tí allastaðni, har hon kom, vóru fólk góð við hana fyri hennara mildni og góða lyndi. Tá starv seinni varð leyst á Lands­sjúkr­a­húsinum í Havn, flutti hon og keypti eini gomul hús á Landa­vegn­um. Og stór var gleðin hjá mær og børnu­ num. Vit búðu í Rættará. Tað var ein ser­ligur hugni hjá Sunnuvu og á onkr­an hátt var tað sum ein biti av Klak­s­vík, tí haðani komu mong á gátt. Sunnuvá hevði lagt nógv úr hond­um við áseymingum, tekn­ ingum og málningum, sum hingu á bróst­i­num. Og so hevði hon gilt av syst­kina­børnum - m. a. Sør­ ensen fólkum, ættað úr Fugloy. Ein vakran dag í 1980 ella 81 hittu vit ein fattan, rankan og dám­l­igan mann inni hjá Sunnuvu. Hann var úr Skopun, einkjumaður við trim­um børnum. Konan Rini hevði verið vinkona Sunnuvu, sum í kvenn­legg var ættað úr Skop­un. Hóast fáorðaður, so dugdi Tórs­tein sera væl at tosa við og um­gang­ast synirnar hjá Sunnuvu. Tey gjørdu av, at tá skúlaárið 1981 byrj­aði skuldi Sunnuvá flyta til Skop­u­nar. Sama várið var Tór­ stein sjúkur og innlagdur, og tá au­gust nærkaðist, og hann var kom­in fyri seg, mátti hann fara aft­ur til skips við einum av Klaks­ víks­trol­a­runum, har hann var stýr­i­mað­ur. Sostatt kundi hann ikki taka ímóti Sunnuvu, tá hon kom til Skop­unar. Men Sunnuvá fylgdi síni ætlan. Nú var tað um­ framt síni egnu børn - eisini børn­ ini hjá Tórsteini, sum hon skuldi fjálga um. Har var eingin ivi í henn­ara sál. Segði starvið upp á Lands­sjúkr­a­húsinum. Minnist, at eg hugs­aði, at hetta var ein møtimikil verk­æ­tlan - tríggir móðirloysingar og abbi teirra Petur - verfaðir Tór­steins, - og hon við tveimum smá­drongj­um, sum skuldu flyta. Ivist held­ur ikki í, at Tórstein hevði fyri­reik­ að alt so væl, hann kundi, til hon kom suður. Eg vildi sleppa við og kenna meg vísan í, at hon kom væl upp á pláss henda summ­ar­dag, har Skopunar Havn var stongd og vit fóru av Havnini til Skál­a­víkar. Abbin, og børn­ini William, Laila og Fríði tóku øll sera væl ímóti Sunnuvu og drongj­unum. Abbin var ikki bara har; hann var sera týðningarmikil. Tað var bein­aveg at tú skilti, at Sunnuva og Pet­ur høvdu eina dagsskrá, sum hevði til endamáls at fáa hei­m­ið at rigga og børnini at trív­ ast. Børnini skuldu hava tað gott. Sunn­uva tók so mangan til, at Pet­ ur hevði verið henni góður - ser­ l­iga, tá Tórstein var til skips. At Petur hámetti Sunnuvu var sjálv­ sagt. Og Petur var verandi í heim­ i­num til hann doyði 95 ára gam­al. Uppí søguna hoyrir, at tá Tór­stein kom aftur um heysti gift­ust tey bæði. Dóttir Tórstein helt fyri henda dagin í heiminum, at slík­ar kvinnur sum Sunnuva eru hetj­ ur­nar í samfelagnum. Í hesum eri eg so sára samd. Og Jón og Pæt­ur fullu væl til í Skopun. Tað rigg­aði so væl, at øll børnini, sum skuldu í 6. flokk byrjaðu inni í Trað­ar­ dali, so har vóru øll nýggj, tá Jón byrjaði har. Eyðnan var stór, tá Sunnuva og Tórstein fingu dóttrina Rini, sum í dag er sjúkrasystir á Landssjúkra­ húsinum. Hon og mað­ur­in búgva á Tern­ur­yggi, og tey eiga trýggjar syn­ir, sum Sunnuva og Tórstein dag­liga hava stórfegnast um. Ikki so sjáld­an hevur tú sæð Tórstein spáka við barnavogni. Sunnuva treivst sera væl í Skop­un og var stundum avloysari á lands­sjúkrahúsinum, til hon aft­ ur búsettist í Havn, tá børnini vóru und­an­komin, og Petur var deyður. Tá fór hon aftur at arbeiða fast frá ald­ar­skiftinum. Hon gavst fyri 8 ár­um síðani. Øll, sum kendu Sunn­uvu frá arbeiðinum bera henni væl fyri stillføri og fakligan før­leika. Haldi flestøll, sum fóru í skúla í Klaksvík í 1950 hava møtt, tá treff hava verið í Klaksvík bæði 50 áradagin fyri degnum, vit fóru í skúla, og eisini, tá kon­fir­m­a­t­ió­ns­ treff hevur verið - og tey fermdu hitt­ust - seinast til 60 ára treff í Klaks­víkar Kirkju í oktober í fjør. Sunn­uva hevur altíð verið við. Sein­ast var hon í iva, tí heilsan var far­in at bila. Dóttirin stulaði henni at fara, og hon var glað fyri ferðina í Klaks­vík. Hon og Tórstein tald­ ust millum mest trúføstu kirkju­ gang­arum í Vesturkirkjuni tók prest­ur til við jarðarferðina. Góða Sunnuva, vit bæði Ørvur sam­an við Ninni, Lisu, Janusi, Elsu og øðrum, sum enn eru á lívi frá fyrsta flokki í 1950, takka fyri góð­ an og fjálgan felagsskap. Vit hava ikki gloymt góðu karakterir tín­ar í skúlanum, men tað er vakri kar­ ak­ter­ur tín, sum tú vísti á allari lívs­leið­ini, ið stendur eftir, nú tú ert farin. Jesus fylgi tær og standi Tórs­ teini og tykkara við lið! Karin Kjølbro Sunnuvu Petersen f. Sørensen til minnis f. 12. desember 1943 deyð 27. juli 2018