týsdagur 28. august 2018síða 6

Mikudagur 29. august 2018 · Nr. 99 6 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 TÍÐINDI Hallur av Rana Sum smágenta plagdi Linda Vest Niclasen at eygleiða stóru flogførini, sum hvønn dag komu og fóru frá flog­ vøllinum, ið lá skamt frá barn­dómsheiminum í Sør­ vági. Hon plagdi at kaga upp í himmalin, meðan flog­ skipararnir settu ferð á, so at stóru og tungu maskinurnar fingu lyft seg upp frá lítla fjørðinum vestantil í Før­ oyum og settu kós móti fremmandum londum. Pápi Lindu, Jørgen Nicla­ sen, var eisini mangan á ferð uttanlands í samband við familjufyritøkuna í Sørvági ella politiska yrki, og var Linda von við at fylgja væl við nær flogførini komu, so at tey kundu taka stuttu leið­ ina niðan á flogvøllin at taka móti heimkomna pápanum. Meðan hugurin hjá øðr­ um leitaði sær til tey støð, ið ferðafólkini fjakkaðu til, so vóru ta maskinurnar, ið berg­ tók Lindu Vest Niclasen. So nógv, at Sørvágsfjørður og flog­før enn fylla ein stóran part av hennara lívi. Gott tjúgu ár aftaná, at smágentan plagdi at gána upp móti himlinum, hyggur hon nú niður á bygd­ina. Dal­ andi oman gjøgn­um skýgg­ini inn eftir Sør­vágs­firði kagar hon sum stýrismaður um­ borð á Atlantic Airways nú yvir heimbygdina, har hon plagdi at standa og fylgja við innflúgvingini, meðan flog­ farið trygt setur seg á vøllin. Ein barnadreymur er vorðin veruleiki. Verður ikki flottari Fyri 25 ára gomlu Lindu Vest Niclasen gjørdist barna­dreymurin veruleiki, tá ið hon fríggjadagin fyri fyrstu ferð setti seg í flogklivan á Airbus 319, Atlans­flog RC456 við kós móti Keypmannahavn. Um tímarnir undan ferðini vóru merktir av nervum, so hvurvu allir tá hurðin fór aft­ ur til flogklivan. - Eg var øgiliga spent tann dagin. Eg hugdi hvussu veðrið var, læs upp á manna­ gongd­irnar hjá Atlantic Air­ ways og gjørdi alt, so at eg var klár til hendan túrin. Men tá eg so kom um­borð og hurðin til flog­klivan lat aftur, hugsaði eg als ikki yvir, at flogfarið var fult av ferðafólkum. Tað ein­ asta, ið var í huganum tá, var at fara upp frá í øllum góð­um og lenda trygt aftur í Keypmannahavn, sigur Linda Vest Niclasen um fyrsta túrin sum stýrimaður um­borð á einum av flog­før­ unum hjá Atlantic Airways. Enn hevur Linda Vest Nicla­sen ikki teir flogtímar og royndir, ið krevst fyri at lenda í Vágum, men situr hon sum stýrimaður við síðuna av flogskiparanum, tá hann byrjar innflúgvingina til Vága floghavn. Og fyri eina unga kvinna, ið er uppvaksin í Sørvági, er tað ein heilt serlig kensla at flúgva inn gjøgnum Sørvágsfjørð ein góð­veðursdag. - At fara vesturum Vág­ oyn­na í 4.000 fót, snara um Tindhólm og dala inn gjøgn­ um Sørvágsfjørð og lenda á bana 12 er nokk mín yndis inn­flúgving. Tað fær smílið fram hvørja ferð. Men tá veðrið er ringt og fólk eru bang­in situr man ikki og smílist. Tá miðsavnar man seg um uppgávuna, brúkar vitan­ina um veður og vind, roynd­irnar hjá flogskipara og felagnum, upplýsingar frá torninum og greinar støðu­na við skiparanum. Sum flogskipari er tað eisini nógv meira mennandi enn at flúgva suðureftir hvønn dag, har sólin altíð skínur og man ikki skal taka støðu til veður ella vind, sigur Linda Vest Nicla­sen. Byrjaði sum flogterna Tað var tá Linda Vest Nicla­ sen var liðug í student, at hon fekk hug at royna seg í flog­vinnuni. Dreymurin um at flúgva var enn á lívi, men fyri at vita, um flogvinnan var nakað fyri seg, valdi hon at fyrst at royna seg sum flog­terna. - Eg var leingi í iva um hetta lívið var nakað fyri meg. Tað er ein øgiliga hørð og óviss vinna. Man er nógv burtur og tað passar illa saman við einum familjulívi. Men tá eg var liðug í student, valdi eg kortini at søkja starv sum flogterna hjá Atlantic Air­ways fyri at fáa eina fatan av flogvinnuni, greiðir Linda Vest Niclasen frá. Tíðin sum flogterna um­ borð á flogførunum hjá før­ oyska tjóðarflogfelagnum var ein so mikið góð uppliving og arbeiðsumhvørvið gott, at Linda Vest Niclasen ikki long­ur var í iva. Ein framtíð í flog­vinnuni bíðaði. Hvør túrur ein próvtøka Linda Vest Niclasen søkti inn á ein skúla fyri flogskiparar í Danmark, meðan hon helt fram í starvinum sum flog­ terna hjá Atlantic Airways. Talan var um nøkur spenn­ andi, men hørð ár í skúla­ num. - Tað krevst ein sterkur vilji fyri at gerast flogskipari. Tað er ein øgiliga krevjandi les­naður, tí man hevur onga summarferiu og einki viku­ skifti. Tað verður koyrt á uttan íhald, sigur Linda Vest Nicla­sen um lestrartíðina og leggur afturat. - Hvør túrur í flogfarinum var sum at vera til eina próv­ tøku, tí man bleiv dømdur hvørja ferð. Tað er hart og um viljin ikki er til staðar, so er tað neyvan møguligt at gjøgnum­føra. Fekk dreymastarvið Viljin hjá Lindu Vest Niclasen var til staðar og í vár kundi hon fegnast um, at hon var útbúgvin flogskipari. Nú galt tað einans um at finna eitt starv í einari vinnu, ið er merkt av høgum arbeiðsloysi og harðari kapping um tey góðu størvini. - Tá man er liðug í skúla­ num er bara eitt í huganum hjá næmingum og tað er at sleppa út at flúgva. So man søk­ir bara alt tað, ið man kann. Men sum føroyingur er dreymurin sjálvandi at sleppa at flúgva fyri tjóðar­ flog­felagið, sigur Linda Vest Niclasen. Um hetta mundi var Linda Vest Niclasen enn í starvi sum flogterna umborð hjá Atlantic Airways, so tá HR-leið­arin hjá Atlantic Air­ways ein dagin ringdi til hennara, hugsaði hon, at tað helst var í samband við onkran túr sum flogterna. - Tað var einki løgið í tí, tí tað kundi vera okkurt í sam­ band við starvið sum flog­ terna. Men so segði hann, at hetta vóru eini skjót boð, tí hann vildi bara siga, at eg hevði fingið starvið, minnist BARNADREYMURIN GJØRDIST VERULEIKI - At fara vesturum Vágoynna í 4.000 fót, snara um Tindhólm og dala inn gjøgnum Sørvágsfjørð og lenda á bana 12 er nokk mín yndis innflúgving. Tað fær smílið fram hvørja ferð. Men tá veðrið er ringt og fólk eru bangin situr man ikki og smílist. Tá miðsavnar man seg um uppgávuna, brúkar vitanina um veður og vind, royndirnar hjá flogskipara og felagnum, upplýsingar frá torninum og greinar støðuna við skiparanum. Sum flogskipari er tað eisini nógv meira mennandi enn at flúgva suðureftir hvønn dag, har sólin altíð skínur og man ikki skal taka støðu til veður ella vind, sigur Linda Vest Niclasen, sum hevur fingið dreymastarvið sum stýrimaður umborð á Atlantic Airways - Mett verður, at einans fýra prosent av øllum flogskiparum eru kvinnur, so støðan er munandi betri í Føroyum enn aðrastaðni