hósdagur 21. februar 2019síða 25

FRÍGGJADAGUR 22. FEBRUAR 2019 SOSIALURIN 22 25 Komandi partur Í komandi parti verður millum annað greitt frá, tá ið Harriet fór til Rom saman við pápa sínum. Borðið, sum mamma kundi dekka, sá so innbjóðandi út, at elsti ommusonurin, Victor á Lakj­ uni, segði eina ferð um borð­dekn­ ing­in, at “tað var eitt upp­livilsi at seta seg til”. Tað var ikki tí, at tað var oyðslað við nøkr­um, men tí hon dugdi so væl at gera tað so vak­urt, hugnaligt og leski­ligt. Mamma var eitt ósjálvsøkið menniskja, kravdi einki fyri seg sjálva, var stillfør og gudsóttandi. Pápi segði mangan, at hann hevði ikki avrikað tað, sum hann gjørdi, um hann ikki hevði havt hana und­ir liðini á sær. Skúlin: Fyrstu flokkarnir vóru heima Vit fimm yngstu systkini gingu ikki í 1. og 2. flokki í skúlanum, men fóru beinleiðis í 3. flokk. . Hetta kundu øll gera, bert skuldu børn­ini vera á sama støði sum hini, tá ið tey komu í skúla. Vit komu heldur ikki til tímar­ nar í katekismus. Hetta var ein rættur, sum børn uttan fyri fólkakirkjuna høvdu. Vit vóru heldur ikki til bíbliusøgu, tí pápi helt, at lærarin blandaði kate­kis­ mus hjá Luther inn í hesa læru­ grein. Her vildi pápi held­ur geva okk­um frálæru í síni sannføring um hesi viðurskifti. Tað kundi annars henda, at “baptistabørn” vórðu happað, men hetta merktu vit einki til, hó­ast orðaskifti kundi vera hvast millum trúarbólkar. Men hetta forðaði ikki fyri, at vit kundu vera boð­in til jólaveitslu í missións­ hús­inum. Syndalistin hjá Miu Sum sagt, so skikkaðu vit okkum væl. Men sum onnur børn kundu vit gera okkum dælt, tá ið onkur av eldru systkjunum skuldi hava ábyrgdina av okkum. Eina ferð var mamma farin til Suðuroyar við pápa. Mia skuldi hava ábyrgd av okkum øllum og skuldi passa húsið, men sjálvandi skuldu tær yngru systrarnar hjálpa til. Tá hevði Mia hongt ein lista á spísi­ kam­arshurðina. Her skuldu skriv­ ast “syndirnar”, vit høvdu gjørt, meðan foreldrini vóru burtur. Men tað varð kortini einki gjørt við hendan syndalistan, tá ið tey komu aftur. Hetta var kortini ikki so álvarsamt. Listin varð koyrdur burt­ur, og alt var fyrigivið. Men hetta hevði Mia sjálvandi skrivað í máttloysi og fyri at seta seg í respekt, hon var jú so ung. Mia var ógvuliga røsk. Hon segði onkuntíð, at hon slapp ong­ an­tíð at vera barn, tí hon so tíðliga varð noydd til at hjálpa til. Hon var bara 16 ár, tá ið Rich­ ard, tann yngsti av okkum, varð fødd­ur, og hon var sum eina eyka mamma fyri hann. Mia hevði hann hjá sær um nátt­ina, so mamma kundi fáa frið at sova. Hon var so útkoyrd eftir tíggju títtar barnsburðir. Mia var ein fantastiska góð og álítandi systir. Hon var eisini røsk alt lívið. Tí var hon eisini væl egnað sum sjómanskona, har mað­urin var burtur stóran part av ár­inum. Hon var heldur ikki bangin fyri alment at tala at tí, sum var skeivt í samfelagnum. Hon røkk nær­um tey 85 árini. Virkaði eisini í Vestmanna Pápi fekk eisini kall at fara til Vest­manna at tala orðið har. Hann leigaði eini stór hús í trim­ um hæddum á Mørk. Har vóru tríggj­ar stovur. Tvær stórar, har dup­ult hurð var ímillum, vórðu brúkt­ar til møtisal,. Tann minsta var so stova hjá okkum. Har var eisini rúmligur køkur, stórt spísi­ kam­ar, stór gongd og loft við fleiri kømr­um. Har komu eisini aðrir menn og fólk at halda møtir, og vit búðu eisini har nøkur skifti. Men í 1946 varð hann uppsagdur í hes­um húsum. Tá varð bygdur ein salur, Gideon, við sali í erva og íbúð í neðra. Tað var ikki lætt at hava tvey húsarhald í krígstíð, tí nógvar av teimum vørum, sum vórðu brúkt­ar í einum húsarhaldi, vóru skamt­aðar. Hetta kundi vera kaffi, te og sukur. Men keypmaðurin, Otto Jacob­ sen, sum var góður vinur við pápa, var ógvuliga beinasamur, so vit fingu tað, sum okkum tørvaðu. Annars royndu vit ikki at gera mun á keypmonnunum í bygdini og keyptu frá øllum. Tað var nú ikki bara stuttligt hjá okkum. Eina ferð Victoria var einsamøll í Vestmanna saman við pápa, sendi hann hana runt í bygdini at sláa upp plakatir at boða frá møti. Hon var so lítil, átta ára gomul, og hon rakk ikki væl upp á pelarnar. Eisini var hon smæðin. Í meðan stóð onkur aft­ an fyri hana, sum skræddu alt niður aftur. Tí kundi tað vera ein veruligur krossur at fara við slík­ um plakatum. Men tað var um­ ráð­andi at fáa boðskapin út, tí mátti hetta gerast. Hildin vórðu eisini útimøti runt í bygdini, og vit vóru altíð við pápa, tá ið vit vóru við í Vestmanna. Har stóð hann, sang, bað og talaði, viðhvørt einsamallur, aðr­ ar tíðir við okkum børnum aftur­ at sær. Vit gingu so ørindi fyri hann. Eitt tað besta var at verða send til Palla, bakaran, at keypa tesnittur, tí tær smakkaðu so væl. Pápi fór eisini til Slættanesar at halda útimøti, tá ið líkindi vóru. Hann leigaði ein maskinbát at fara hagar. Móttøkan var góð. Hóast vit vóru væl móttikin í Vestmanna, so hildu vest­menn­ ingar sum heild fast við kirkjuna. Pápi talaði uttanfyri, meðan Victoria var fødd Victoria var fødd í gamla Siloa, har vit búðu tá. Men meðan Vict­oria kom til verðina, stóð pápi á trappuni og prædikaði á gøtu­møti. Tá vildu jarðarmøður kort­ini ikki hava páparnar at vera inni. Hetta Siloa er ikki til longur. Nú er ein talandi standmynd av pápa, har Siloa var. Okkara foreldur samdust ógvu­liga væl í øllum týdning­ ar­mikl­um málum, eisini um barna­uppaling. Tey vóru eisini samd um at fara út í virkið sum trú­boðari. Mamma kom til trúgv 17 ára gomul við at lesa eina bók, sum abbi, D.J. Danielsen, hevði givið henni. Hann gjørdist seinni ver­faðir hennara. Tað vóru ongantíð ljót orð ella banniorð at hoyra í okkara heimi, og ósømiligt skemt kom ikki upp á tal. Pápi var sera barngóður mað­ ur. Hann plagdi at leggja hondina á høvdið á børnum, sum komu inn til okkara og lýsa signing yv­ ir tey. Tað gjørdi hann eisini yvir okk­um. Okkara nærmastu grannar vóru tey hjá Onnu og Jacob Har­ ald­sen, reiðari og keypmaður. Tað var altíð væl millum hús­ ini, vit læntu ymiskt frá hvørjum øðr­um, sum til dømis breyð. Jacob bleiv ógvuliga sjúkur, hann lammaðist í aðrari liðini. Hon­um dámdi betri mammusa breyð. Anna var so fitt við hann, at hon sendi arbeiðsgentuna inn til okkara at skifta um breyð, so vit fingu teirra og tey fingu okkara. Rikka, kona Victor, var ein ómetaligur stuðul, eisini í arbeiðinum at týða Bíbliuna. Dánjal, sonur Victor, skrivaði alt bíbliuhandritið á skrivimaskinu av tí gamla slagnum. Handritið taldi 3.000 ørk. Her sæst hvussu nógv tað fylti á Landsbókassavninum. Stakkurin er triðingsmetur høgur. Eitt ótrúligt avrik hjá 16 ára gomlum drongi. Hetta er kuffertið, sum Victor nýtti, tá ið hann ferðaðist og hevði bíbliuhandritið við sær. Harriet hevur tað heima hjá sær.