hósdagur 21. februar 2019síða 24

FRÍGGJADAGUR 22. FEBRUAR 2019 SOSIALURIN 22 24 Óli Jacobsen Óli Jacobsen 2. partur P ápi kundi vera upp­ far­andi onkuntíð og siga okkurt, sum hann ang­raði aftaná. Men hann var so mikið lítillátin, at hann kundi biðja sína børn um fyrigeving. Hetta vísir ein stór­ an mann. Hann var ein ógvu­ liga kærleiksfullur pápi. Vict­ oria greiðir frá, tá ið hon ung ar­beiddi í Klaksvík og fekk brøv frá pápanum, sum kundu byrja so­leiðis: ”Góða Victoria, mítt elsk­aða barn”, og hann helt so á víð­ari í brævinum at skriva bara tað góða og uppmuntraði hana í tí, hon fekst við. Hinar døturnar siga frá tí sama. Mamma var ein stillfør kvinna, tosaði ikki nógv, og skuldi okkurt verið á vási, so merktist einki á henni. Hon var altíð líka rólig. Mamma fór so spakuliga avstað við øllum. Mia, helt eina ferð, at mamma var tann gjørda sjúkra­ systirin. Tað skiltist á foreldrunum, at tey høvdu tað hart fíggjarliga í 1930-árunum. Pápi hevði ong­an­ tíð nakra fasta inntøku. Eingin felags­skapur stóð aftan fyri hann. Tey livdu í trúgv á, at tann Harri, sum hevði sent tey, eisini var ment­ur at syrgja fyri teimum. Tey fingu pening frá brøðra­ sam­komum kring landið og frá fólki, sum høvdu fingið hetta lagt á hjartað. Eisini fingu tey mat, so sum kjøt, frá fólki. Tað var nokk meira av stuðli und­ir krígnum enn framm­an­ und­an. Tá vóru eisini fleiri pengar mill­um fólk. Bíbliutýðingin Bíbliutýðingin var eitt stórt og um­fatandi arbeiði. Fyrst var tað sjálv umsetingin. Og so allir rætt­lestrarnir, sum vóru fimm í tali. Tað vóru eisini onnur, sum lósu rættlestur. Tað vóru menn i Havn og eisini nakrar av eldru systr­unum. Elsti beiggin, Dánjal, mask­in­ skriv­aði 16 ára gamal alt handritið á eini skrivimaskinu av tí gamla slagn­um. Hetta var, áðrenn hann 17 ára gamal fór í læru sum blikk­ smiður hjá Kjølbro í Klaks­vík. Hetta má sigast at vera eitt framúr avrik av einum so ungum drongi. Hann skrivaði ikki færri enn 3.000 ørk í hesum arbeiði. Hann var so umhugsin, at tað var so ­mikið pláss millum reglurnar, at tað kundu gerast rættingar við penni. Hetta lætti nógv um, tá ið týðingin varð endurskoðað nøkur ár seinni. Mamma segði, at hann sat um alt húsið við hesum arbeiði, við hvørt á ovasta lofti og onkuntíð niðri í kjallaranum. Sjálvsagt kundi ein so ungur drongur ikki støð­ast á sama staði alla tíðina við so stórum arbeiði, sum hetta var. Dánjal var ógvuliga stillur, dugna­ligur og friðarligur. Hann líkt­ist nógv mammu í verumáta. Hann sigldi nógv við Sendi­ boðn­um, ofta saman við pápa, í sínum ferium, har hann ikki duldi sína andaligu sannføring. Ein ótrúliga fittur og skikkiligur drong­ur. Mamma átti sín lut í bíbliutýðingini Tá ið mamma rundaði tey 100 árini, hildu vit systkin føðing­ar­ dag fyri henni. Tá segði Dánjal í síni talu, at mamma sikkurt hevði verið meira við í bíbliutýðingini enn nakar ánaði. Hann mintist, at pápi ein dagin kom so skundigur inn í køkin og spurdi mammu, hvussu storknað feitt æt á før­ oysk­um. Hon svaraði, at tað æt fløt. “Ja, men hví segði tú tað ikki bein­anvegin”, og so streyk hann inn aftur í skrivstovuna. Tað skuldi alt ganga við teirri rúkandi ferð. Alla tíðina, pápi týddi Bíbliuna, ferðaðist hann eisini út á bygd. Tá hevði hann handritið við sær, so hann fekk ótrúliga nógv av skafti. Mamma helt, tá ið pápi var far­in, at hann helst hevði lagt ov mikið fyri, meðan bíbliuarbeiðið stóð uppá. Hann var jú ikki krops­liga sterkur og hevði ringar svøvn­gávur. Pápi yrkti og týddi eisini nógv­ ar sálmar. Hann hevði fingið grammo­fon og plátur, ið keyptar vóru í Onglandi undir krígnum. Hann týddi nógvar av hesum sálm­um til føroyskt, og eru teir komn­ir í sálmabókina. Nógvir gestir Tað komu nógvir gestir á gátt mill­um ár og dag. Hetta kundi vera handilsmenn, skiparar, trú­ boð­arar og mong onnur við. Øll vóru viðfarin líka. Munur varð ikki gjørdur á høgum og lágum. Tey tóku sær eisini av veikum og goml­um menniskjum. Til dømis læt pápi inni í okkara garði byggja hús, sum vit kallaðu “gamla mans hús”, hetta er hjallur í dag. Her búði ein íslendingur eina tíð. Hann var vist ein Harrans tæn­ari. Eisini vóru onnur, sum fingu hendan møguleikan. Betty, elsta systir pápa, var ógift. Hon búði nøkur av sínum seinastu árum hjá okkum, men í 1966 flutti hon til Miu, systur og var har, til hon doyði í 1968. Mia var serliga góð við Betty. Hon var jú fødd inni hjá teimum úti í Søld­ ar­firði. Pápi var ein mentaður maður, visti alt og dugdi alt møguligt. Hans Christian, beiggi, segði, at tá ið hann fór á skiparaskúla í Havn, at pápi lærdi hann at rokna. Hann segði, at líka mikið, hvat man spurdi pápa um, so visti hann tað. Pápi var eisini hegnigur. Í Elim, salinum í Søldarfirði, hanga nøk­ ur vøkur skriftstøð, sum hann mál­aði, tá ið hann búði har. Tey eru so vøkur, og hvørja ferð sal­ ur­in er bygdur størri, eru máln­ ing­ar­nar fluttir við. Eitt teirra ljóðaði so á donskum: “I Herrens Frygt har en et stærkt Værn, og for hans Børn skal der være Tilflugt”, Orðatøkini 14,26. Maria helt, at hetta minti so nógv um foreldrini. Hvønn týdn­ ing tað hevur at eiga foreldur, sum biðja fyri børnum sínum og læra tey at óttast Harran, tað kem­ur ævinleikin at opinbera. Pápi gjørdi eisini nokk so nógv av øðrum handaligum arbeiði. Hann smíðaði millum annað allar seng­ur­nar, vit svóvu í sum børn. Mamma var røsk og lítillátin Mamma var ein røsk kona, tó at hon leið nógv av høvuðpínu. Hon var sjálvlærd seymikvinna. Alt var snøgt og vakurt, sum hon gjørdi. Hon dugdi væl at gera mat, ser­liga føroyskan mat. Hon kom jú eisini úr einum bóndahúsi, hjá Mariu og Hans bónda. Tað er hugtakandi at hoyra, hvussu børnini hjá Rikku og Victor, Mia, Harriet og Victoria greiða frá sínum heimi. Foreldrini vóru ógvuliga ymisk, men tey riggaðu væl saman SIÐSØGA Børnini hjá Victor: RIKKA VAR GÓÐUR RÁÐGEVI Í BÍBLIUTÝÐINGINI Gatumøti uttanfyri Siloa, fyrsti salurin hjá samkomuni í Fuglafirði, har Victor búði við familju fyrstu árini í Fuglafirði. Hetta er málningur hjá Frits Johannesen.