mánadagur 18. mars 2019síða 4

4 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mánadagur 18. mars 2019 · Nr. 32 TÍÐINDI TRÍVIST VÆL Eg trívist væl ímillum suðuroyingar og eg verði aldrin troyttur av Føroyum, sigur danskarin, Jens Anton Filtenborg, sum nú hevur verið á Tvøroyrui sum kommunulækni fyri 50. ferð Áki Bertholdsen –  Arbeiðsumstøðurnar hjá kommunulæknum eru betri í Suðuroynni enn tær eru flesta aðrastaðni í Føroyum, og tær eru eisini betri enn tær eru flesta staðni í Danmark. Tað sigur danski kommunu­ læknin, Jens Anton Filtenborg, sum er mestsum fastur av­loys­ ari í kommunulæknaviðtalini á Tvøroyri. Og tað er ikki yvir at dylja, at hann trívist serstakliga væl her, tí nú hann aftur hevur verið kommunulækni á Tvør­ oyri hesar báðar fyrstu vik­ur­ nar í mars, er hetta 50. ferð, at hann er her sum avloysari. Og nú hann hevur verið her so ofta, er tað eisini hvørt mans­barn í norðaru helvt í Suð­uroy, sum kennir hendan frynt­liga og týdliga læknan, sum vanliga bara verður kall­ að­ur Filtenborg. Bæði hann og konan eru komm­unulæknar, og í fleiri ár høvdu tær viðtalu í Kolding. Men í 2005 søgdu tey bæði seg úr sínum fasta starvi, og síðani hevur hevur hann verið av­ loys­ari runt umkring. Men honum dámar best at vera á smáplássum, so um­ framt at vera fastur fusur á Tvør­oyri, hevur hann eisini verið í avloysarastarvi sum komm­unulækni á fleiri donsk­ um smáoyggjum Ein serlig grund Fyrstu ferð, Filtenborg kom til Føroya var kortini ikki í ar­ beiðsørindum, tí tað var á eini privatari vitjan í 1992, og so gingu 10 ár til hann var aftur í Før­oyum, og tá kom hann hig­ ar at vera við á einum skeiði fyri læknar. – Men í 2006 kom so tankin, at nú vildi eg fegin sleppa til Føroya at arbeiða. Eg setti meg í samband við heilsu­myndug­ leik­an í Føroyum at vita, hvørj­ ir møguleikar eru, men eg legði dent á, at eg vildi sleppa til Suð­uroyar at vera lækni, sigur Filtenborg. Og tað var ein heilt serlig orsøk til at hann vildi sleppa til Suðuroyar. Orsøkin var, at í 1972, tá ið hann var um at vera liðugur við lækni, datt hann fram á eina lýsing, har tey søktu eftir vikari til Suðuroyar Sjúkrahús. –  Eg søkti starvið á Suður­ oy­ar Sjúkrahúsi, men eg søkti eisini tíggju onnur størv í Dan­ mark. Men eg fekk bara eitt aftursvar, og tað var eitt pent bræv aftur frá einum yvir­ lækna á Suðuroyar Sjúkrahúsi, har hann takkaði fyri umsókn­ ina, men at ein annar um­søkj­ ari tíverri var settur í starvið, minnist Filtenborg. Men tað merkiliga var, at tann sum hevði fingið starvið, var Signar Dam, sum eisini hevur verið kommunulækni á Tvør­oyri í eitt mannaminni, og sum Filtenborg sostatt hevur arbeitt nógv saman við. – Tað hava vit mangan flent at síðani, sigur Filtenborg. Men tá ið hann so aftur fekk brell at koma til Suð­ur­ oyar at arbeiða í 2006, var úrs­ litið, at hann fekk starv sum avloysari á Tvøroyri í tríggjar mánaðir. Og honum hevur dámað so mikið væl á Tvøroyri, at hann hevur ikki hugsað um at fara aðrastaðni í Føroyum at arbeitt. Trívist avbera væl Filtenborg sigiur, at fyrstu tíð­ ina, hann kom til Tvøroyrar at arbeiða, skuldu kommunu­ lækn­arnir eisini vera til taks á skaða­stovuni á sjúkra­hús­in­ um. –  Tað var strævið, tí tað var nógv náttararbeiðið. Men mær dámdi ómetaliga væl, tí eg var væl móttikin, arbeiðs­um­ hvørvið var gott, og starvs­fólk­ ini fóru bæði fitt og dámlig at ar­beiða saman við, sigur hann. Og tað eru fyrst og fremst ar­beiðsumstøðurnar, starvs­ fólk­ini og vinfólkini, sum fáa meg at koma aftur ferð eftir ferð– og so trívist eg eisini væl saman við hinum komm­unu­ lækn­anum, Signari Dam, sigur Filtenborg. – Somuleiðis trívist eg eisini avbera væl í millum suð­ur­oy­ ing­ar og í Suðuroynni. Mær dám­ar fólki, mentanina og nátt­uruna. Eg verið aldrin troytt­ur av Føroyum, leggur hann afturat. – Og við tíðini eru vit komin at kenna fleiri og fleiri fólk, og vit hava fingið fleiri vinfólk á Tvøroyri, leggur hann afturat. Ger tað nógv lættari Eitt, sum sjúklingar, sum fara til Filtenborg, leggja merki til, er, at hann minnist ikki bara tey aftur, og hvat feilti teimum fyri fleiri árum síðani. Hann kennur eisini alla familjna hjá teimum. – Eg havi altíð verið áhug­að­ ur í familjuviðurskiftum og nú eg havi verið her so ofta nú, eri eg komin at kenna, ikki bara sjúklingar, men eisini fam­ilj­ur­ nar. –  Eg haldi, at sum lækni er tað ein stórur fyrimunur at kenna familjusøgurnar hjá sjúkl­ingum, tí tað kann gera tað lættari at greina sjúkurnar, legg­ur hann afturat. Og honum dámar væl at fáast við føroyskar sjuklingar.  – Eg haldi ikki, at føroyskir sjúklingar sum so, eru meiri myndugleikatrúgvir enn onn­ ur. Men gevur tú einum før­ oysk­um sjúklingi eina góða for­klár­ing, verður hon góð­tik­ in, og so verða avtalur­nar um við­gerðir eisini hildnar, og tað ger tað nógv lættari at arbeiða, sigur hann. – Men tá er tað nettupp eis­ ini ein fyrimunur, at lækni og sjúkl­ingar kenna hvønn ann­ an, heldur hann. Í so máta lík­ ast føroyingar nakað fólkinum á smáoyggjunum í Danmark, leggur hann aftutat. Men so hevur hann eisini lagt eitt til merkis afturat, og tað er, at eg sjúklingar í Før­oy­ EG FÁI ALDRIN NOKK AV FØROYUM Tað luktar ræðuligt, men tað smakkar fantastiskt