týsdagur 7. mai 2019síða 22

Mikudagur 8. mai 2019 · Nr. 52 22 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 NØVN Nøkur orð um pápa okkara Nú nakrir dagar eru farnir síðan pápi okk­ ara fór frá okkum, vil eg gjarna royna at seta nakr­ar reglur til minnis um hann.    Sovorðið er ikki so lætt at skriva; pápi okkara var ein maður ið næstan altíð hugs­aði meira um hini, og um tey, sum stóðu hon­um nær.  Havi ofta – fyrr og nú – hoyrt, hvussu nógv fólk  bara kundu siga alt gott um pápa okkara; um ta var okkurt tey ikki funnu útav, so gav hann sær sum oftast , tíð til at geva teimum eina hjálp. Honum dámdi sera væl, at fáast við seyð og annað, í hoyrdi hartil; visti altíð nógv­ar góðar søgur at siga frá; sera stuttligt var at lurta; vit lurtaðu næst­ an við andakt, sum tey onk­untíð plaga at taka til, tað er so sera nógv, sum man kundi sagt um pápa okkara; ofta havi eg hoyrt frá fólki, hvussu hann altíð so sera væl dugdi at siga frá skemtiliga í brúd­ leypum ella til okk­um, ta sat so sera væl. Heilt nógv ár arbeiddi hann á flakavirkinum á Kósini, har frá hava vit bara hoyrt alt gott, bæði frá høgum og lágum – altíð til reiðar at veita eina hjálpandi hond. Elmar og eg vóru eis­ ini har, og segði pápi onk­ untíð, at hatta mugu tit finna útav sjálvir. Hann hugsaði meira um hini, altíð var hann við tí góða. Mamma er nú einsa­ møll eftir at tey næstan altíð hava verið saman. Vit onnur mugu royna at vera um hana sum fræg­ ast. Sum eg segði fyrr, tað er so nógv, ein kundi skrivað um. Tey fingu um 70 ár saman og nógv­ar hendingar eisini saman við okkum. Men ein syrgilig hending sum vit vóru út fyri, var    11.09.2000. Hendan hend­ingin tåok okkum ógvu­liga fast. Serliga mamma og pápi tóku hesa hend­ingina tungt, ong­an­ tíð komu tey yvir tað, teir vóru mangan saman og vóru tætt knýttir, ong­ antíð var nakað øvugt orð millum teirra. Kom nakað upp teirra millum, funnu teir altíð út av tí. Tað kundi verið sera nógv meira. Vit kunnu siga, at vit hava bara sera góð minnir at lýta aftur á.  Jesus pápi, hjálpir okk­ um. Góðar páskir.   Niclas, Tom, Elmar og Rói og Anja við familju og Gertrud og Olivar So er pápi farin frá okkum, og heim til Harran, ið hann al­tíð setti sítt lít á. Pápi var føddur og upp­ vaks­in á Selheyggi í Klakks­ vík, og var hann næst­elstur av trimum syst­k­jum. Carl var elstur, og búði alt sítt vaksna lív í Nor­egi, pápi var miðlingur, og síð­an er Judith yngst, ið býr í Klakksvík. Pápi var rask­ur, ar­beiðs­ sam­ur og sera dugnaligur mað­ur. Hann hevði frá ung­ un árum sera góðan hug­in til alt, sum hevði við mask­ inur og teknikk at gera, og fór at læra til mask­in­ meistara. Eftir tað fór hann út at sigla, og var við fleiri skipum. M. a. silgdi hann eitt longri tíð­ar­skeið við Bliki. Hann var væl lýdd­ ur umborð, og tað segð­ist um hann, at tað altið var so reint og snøgt í mask­ in­rúm­i­num, tá ið pápi var við. Eis­ini helt hann av, at hava tað snøgt og hugnaligt á kam­ar­inum hjá sær, og hevði al­tíð eina mynd av kong Fríðr­iki hangandi á vegg­inum. Pápi fekk hug til at víðka um sína útbúgving, so í 1960 fóru mamma og Pápi til Keyp­mannahavnar har pápi fór at lesa til mask­in­verk­frøðing. Har búðu tey í fleiri ár, og nøk­ ur ár í Odense – so tá íð vit loks­ins fluttu heim aft­ur til Føroyar, vóru vit fýra systrar Elsba, Hanna, Guðr­ið og Sunrid. Vit búðu í Horna­bø, og babba ar­ beiddi á Skipasmiðjuni, har hon­um dámdi sera væl og fekk hann nógv vin­fólk, m.a. Kjartan Mohr, og syn­ ir­nar Høgni og Poul sála. Í gula ráðhúsinum var rætt­ i­liga trongligt, men hóast tað legðist afturat, og eru bæði Rúna og Gvøðny fødd­ar har, so vóru vit nú 8 fólk í húsinum – 7 gent­ ur/­kvinnur og pápi. Tá var onk­un­tíð synd í hon­um, t.d. var ringt hjá hon­um at sleppa á ves, tí har var altíð upptikið – ikki minst sum vit vuksu til. Pápi fór undir at tekna dreym­a­hús­ið, ið tey bæði ynsktu sær, og nokk so nógv ár seinni flyta tey í hús­ini á Landavegnum. Tað var í 1980, og har trívdust tey av­bera væl. Pápi hevði skriv­stovu heima, hevði sína egnu fyritøku, og ein mann settan – Sjurður Hein­esen – og lívið var gott. Men so hendi tað ræð­ u­liga, sum er tað ring­asta, ið kann henda fyri øll foreldur. Yngsta dótt­ir­ in Gvøðny doyr í ein­ari meiningsleysari ferðslu­ van­lukku bert 13 ár gomul, og tá broytt­ist alt. Tað tók okk­um øllum sera dygt, men svárast var tað hjá mammu og pápa. Pápi, sum av og á kundi taka gitt­ar í hond, og syngja sam­an við okkum døtrum, og tvætla við okkum, gavst við øll­ um so­vorð­num og var sera tung­ur í nogv ár, og mamma við. Sagt verður at tíð­in lekir øll sár. So var ikki hjá teimum, men onk­us­vegna lærdu eisini tey, at liva við sakninum. Í 1992, tá ið ringa kreppan rakti land­ið, rakti tað eis­ini míni foreldur, og tey mistu húsini. Tey gera av at flyta til Hirtshals at búgva, og pápi fer at sigla við Norð­ borg sum maskinmeistari, og tey fáa íbuð mitt í býn­ um. Seinni keypa tey eini lítil kol­o­ni­havahús, ið eftir nøk­ur ár standa sum eini dei­lig summarhús, ið pápi so hegni­s­liga sjálvur hevur bygt út, tí fittur í hondum tað varð hann, og eiga vit fam­iljan nógv góð minnir har í frá. Pápi hevur altið haft eina sera góða heilsu, stórt á­ræði, var lættsindur og hevði altið eina góða at for­ telja, tordi siga sína mein­ ing, so tað hoyrdist, var sera gáv­u­mild­ur og hjálpsamur, og al­tíð klárur at geva eina rætt­andi hond, var sera á­hug­að­ur í politikki, og har kundi tað leika nokk so hart á, í træt­um við adrar menn, við øðr­vísi meiningum - tó ikki so, at tað bilti, og tað var altið sátt og semja aft­ an­á – so pápi mín var eitt sera livandi menniskja. Nú, at enda fór heilsan at bila, og hann orkaði ikki meira, var fyri tað mesta sera frið­arligur og fámaltur, sat mest­sum bara og svav í stól­i­num, og eftir hetta van­lukkukvøld, har hann datt so illa, gekk tað skjótt. Eft­ir bert eitt samdøgur á sjúkr­a­húsinum slóknaði hjá pápi 87 ára gamal. Svárt er hjá mammu, ið nú situr eft­ir hann, men vit systrar byggja garð um hana fyri at hjálpa og stuðla henni, og verða saman í sorgini. Tað er jú so – at tey ið hava livað við okkum, og hjá okkum – nú liva í okkum, og har eru eis­ini øll minnini. Ærað ver­ið minnið um elsk­aða pápa mín Alfred Steen­sen. Familjunar vegna Hanna Tove Isholm (Piddan) Minningarorð um pápa mín Alfred Steensen f. 13.03.1932 – d. 20.03.2019 Alfred Steensen var av Selheyggi í Klaksvík Alfred Steensen á yngri árum