hósdagur 16. januar 2020síða 27

FRÍGGJADAGUR 17. JANUAR 2020 SOSIALURIN 7 27 Komandi partur Í komandi parti verður hildið fram við endurminningum hjá Kristjani Djurhuus, okkara næstfyrsti løgmaður. Seinastu partar av hesi áhugverda frásøgn var í 2011. Mell­em­tiden god Lejlighed til at spek­ul­ere over den mærkelige Idé For­bryd­eren har haft, at benytte hans Navn. Den Gaade har Patursson dog ikke faaet løst endnu. Sigert livir enn Tað er framvegis ein Sigert Paturs­son í Føroyum. Hann er sonur Sølvu og Páll og er uppkallaður eftir oldurabbabeiggjanum. Hann er giftur við Aleku úr Norð­ur­ grøn­landi. Hon hevur eisini eina spenn­andi ferðasøgu. Hennara for­fedr­ar komu fyri øldum síðan til gongu úr Canada til Qaanaq í Norð­urgrønlandi. Henda ferðin tók fleiri ár. Henda spennandi og forvitnis­liga søgan hevur verið í hesi røð. Teirra børn hava tískil gott til at breðga, tá tey fáa hug til at ferð­ast. Ferðingin er av Í 1931 doyði Sígert brádliga. Hann hevði tá verið í Danmark eina tíð. Dimmalætting skrivar 23. og 26. september. Sigurd Patursson er pludselg død på Hulerød Badehotel Han ankom til Hotellet Onsdag Aften og blev i løbet af Natten syg, hvorefter han var gået ned i Vestibulen. Ved 4 tiden om Morg­enen telefonerede han efter doktor Larsen i Hornbæk, der hurtigt kom til stede og gav den syge en Indsprøjtning. Umiddelbart efter vilde Sigurd Patursson be­give sig op på sit Værelse, men ind­en han naaede dette, segnede han pludseligt om og døde. Man satte sig derefter i forbindelse med Paturssons Brodersøn, der er Elev på Landbohøjskolen, og han afhentede den Afdøde. Liget kommer hjem med Tjaldur paa Mandag og begravelsen foregaar på Tirsdag kl. 1. Tann 23. september 1931 skrivar Tingakrossur m.a.: Seinasta hósdag bórust tey tíðindi til oynnar, at Sigert í Kirkjubø var deyður á sjúkrahúsi við Oyrasund. Hann hevði leingi verið sjúkligur men kviknaði aftur og tyktist heilt raskur, so komu deyðsboðini knappliga og óvæntað. Siggert var ferðamaðurin mikli, hevði vitjað meginpartin av heiminum og talaði fleiri mál. Fyri mongum árum síðani sendi hann út stóra og forvitnisliga bók við hópin av sjáldsomum mynd­um um Siberia á okkara døgum, sum ofta hevur verið tikin til. (Fleiri av myndunum eru t.d. nýtt­ar í donskum skúlabókum). Hann var eldhugaður nátúr­dyrk­ari og ótroyttandi tals­mað­ur fyri kroppsvenjing, vakur­leika og sunnum livimáta – og ver­ald­ar­ friði. Føroyar lógu honum altíð næst í huganum. Tað vóru eisini fleiri sum yrktu honum minnisyrkingar. Ein teirra var Janus Djurhuus. Tingakrossur skrivaði 30. september: Tá Tjaldrið kom higar mánadagin hevði tað líkið av Sigert í Kirkjubø innanborða, og í gjár var hann jarðaður í sínum heimstað. Har var stórt fylgi, hóast veðrið var ótýdligt. Uttanfyri húsini bað próstin eina stutta bøn og dvøldi við tað hjartaliga forhold, ið altíð hevði verið millum hann og móður hans. Inni í kirkjuni helt próstin síð­an eina frálíka góða talu, har hann kom inn á Sigertsa ferðing í útheiminum, sum kortini allar dag­ar hevði havt sítt fasta punkt: Kærleikan til Føroyar, til heim og fosturjørð. Við grøvina bar Jóannes,bóndi, fram nøkur hjarta­lig orð um bróðurin við heilsu frá hansara næstingum. Ein serliga heimligan dám løgdu tey gomlu hátíðarligu Kingo løgini yvir jarðarferð Sig­ erts, ferðamaðurin mikli, sum nú var komin heim med alla. Minningarorð í Sosialinum Í oktober 1931 hevði Sosialurin hesi minningarorð um Sigert: ”Hann var ferðamaður mikli. Hann fór heiman, tá ið hann var 18 ára gamal, og ikki endaði hans­ara víðfevnandi ferðalív, fyrr enn hann nú gjørdi sína síðstu ferð aft­ur til sítt heimland á 62 ára aldri. Í øll hesi 41 ár, sum hann ferð­ að­ist land úr landi, veraldarpart úr veraldarparti, gjøgnum konga­rík­ir, republikkir og keisararíkir, livdi hann lívið saman við vill­monn­um, var á fundi saman við teimum hægstu í heimsins ment­un­ armætastu tjóðum – loyvdu sær einans stundir til at vitja tríggjar ferðir heim, tó at heimið altið var miðdepil í lívi hansara. Hann var jú á sínu ungu árum ein hin fyrsti undangongumaður fyri gamla Føringafelag. Úr vestri í eystan, heilt eystur í Tibet, til hin heilaga býin Lhasa, har annars eingin fremmandur fekk loyvi til at koma inn, úr norð­an í sunnan, heilt frá tí polarkalda Sibiriu, har hann át ráan frystan fisk hjá Samojedum og Ostjakum, og suður í hitt steikjandi heita Mar­okko, har hinir villu Rif­ menn­inir førdu sín blóðuga bar­ daga móti Spaniólunum – lógu ferða­leið­ir hansara. Hansara tráðan eftir at kanna verøldina, londini og tjóðirnar, hoyra og síggja sjálvur, kom at geva honum eina lívsskoðan, sum ikki hóskaði við okkara gomlu borgarligu lívssjón. Tað vóru tí ikki øll, sum skiltu hendan mannin, sum gekk sínar egnu leiðir, soleiðis sum tær høvda lagað seg av øllum tí, sum hann hevði hoyrt og roynt. Sigert var vist heldur ikki klár­ur yvir tað endamál, hann hevði sett sær – og tað kann vera, at tað bæði var ófullfíggjað og gagn­leyst og ikki til til at royn­ ast – men leitan hansara eftir ein­um lívsformi, sum kundi end­ur­nýggja menniskjuni og bjarga henni frá mongum av teimum vomm (vandamálum), sum hong­ur við okkara gomlu og spiltu manna­ætt, bar hann upp yvir alt, hann møtti av mótburði. Í greinum í nógvum útlendsk­ um bløðum hevur hann sagt frá mong­um av sínum ferða­viður­ skift­um. Í mong ár og heilt til tað síðsta gav hann út Veraldarskriftið, hvar hann leggur sína áskoðan fram um nýggjar leiðir fyri manna­ætt­ina. Blaðið kom ymsastaðni út, í Svøríki, Noregi,Týsklandi og Danmark og aðrastaðni, men tíð­um kundi vera langur støðg­ur mill­um hvørt blaðið – eftir sum lík­indini vóru at kosta prent­ing­ ina. Millum tey mál, sum nógv vóru havd á lofti í blaðnum, í al­ fall í byrjanini, var stovnanin av ein­um veraldarparlamenti, eitt ting fyri øllum heimsins fólki til varveitan av friði og semju tjóð­anna millum. Hetta mál varð seinni útloyst í stovnan av Folke­for­bundet. Hitt langa og mangan strævna ferðalívið í øll hesi nógvu ár í illum og góðum, gjørdi at Sigert ikki umbar seg fyri malariasjúkuni. Og var tað henda sjúkan, sum nú var honum at bana, meðan hann var staddur í Danmark. Men hansara ynski um at gravast í Før­oyum gekk tó út. Hann doyði hald­andi sítt lívsideal høgt á lofti og var fegin uppi yvir tí, og betri deyða kann maður neyvan fáa”. Eigur at verða mintur Henda greinarøðin byrjaði 6. des­ember, tá ið vit kundu greiða frá russ­isku týðingini av bókini hjá Sigert um hansara Sibiriuferð. Tað hevur víst seg at vera stórur áhugi fyri hesi frásøgn, og vón­andi fer meira at verða gjørt fyri at lýsa hansara ævintýrliga lív. Tað er eingin ivi um, at ein slík­ur maður er verdur at minnast. Tað kundi verið upplagt at reist hon­um ein minnisvarða. Hann kundi verið í kirkjugarðinum í Kirkju­bø, har hann endaði sína ferð. Hr. Bar-fod-ho´ed Ser De en Mand uden Hat og Sko er det han den muntre Bar-fod-ho´ed. Folk griner og hvisker, sikken en Fyr, paa Marken brøler den røde Tyr. En gammel Kone besvimer Skræk, og Drengene løber paa Gaden væk. Hvem er han da, den underlige Rad, som bærer til Tiden et glødende Had? Fra Færø han kom, Journalist in Spe, han lader sig nu i Jylland se. Til Skagen han vil, der er Luft, min Tro og til Fodbade er der en herlig Ro. Hvem ved, maaske bli’r han gift deroppe. Damer holder meget af den Slags Kroppe. Farvel, Hr. Patursson, kom snart igen, Og se saa ind til din gamle Ven. Jeronimus Yrking í donskum blaði Veraldarritið kom út á fleiri málum, har Sigert lýsti sínar hugsjónir. Hetta er ein svensk útgáva Soleiðis skuldi ein rættur maður vera ílætin, hann skuldi eisini vera berføddur