hósdagur 6. februar 2020síða 6

FRÍGGJADAGUR 7. FEBRUAR 2020 SOSIALURIN 16 6 –Vit royna at fara so lítið út sum gjørligt. Tað eru fá fólk úti. Tey sum fara út hava masku fyri andlitið. Alt liggur stilt. Flestu matstøð, biografar og onnur almenn støð hava lukkað, sigur Sigmundur Ísfeld, føroyski sendimaðurin í Beijing um umstøðurnar, nú býurin liggur stillur vegna coronavirus. Fyribils hava hann og kona hansara valt at verða verandi í Kina, men tey hava sent børnini heim ANNIKA KUNOY IM ANNIKA@SOSIALURIN.FO Í Beijing eru gøturnar mann­ tómar. Skúlarnir og flest onn­ur almenn støð hava læst hurðarnar. Lívligi milli­óna­býurin liggur kvirrur, og íbúgv­ar halda seg heima vegna smittuvanda. Í nýggju føroysku sendistovuni í Beijing hevur føroyski sendi­ maðu­r okkara, Sigmundur Ísfeld, arbeitt, síðani sendistovan lat upp í september í fjør. Hann flutti til Beij­ing saman við konu síni Runu Preeti og tveimum tann­ áringa­børnum. Og hóast tíðindi um coronavirus stýra alheims tíðinda­flutninginum, so er tað ser­ stakliga í Kina, at vandin lúrir – tí má familjan taka serlig atlit í ger­ andisdegnum, sum nú ikki líkist gerandisdegnum fyri bert tveim­ um mánaðum síðani. Byrja nýggja sendistovu Sigmundur Ísfeld er á nýggjum og tó kendum gøtum sum sendi­ mað­ur í Beijing. Hann hevur ar­ beitt sum sendimaður fyrr – tó ikki í Kina. Hann hevur áð­ur verið sendimaður bæði í Keyp­ mannahavn og í London. Tá hann so fekk starvið í Beijing, hevði hann ta avbjóðing og fyrimun, at hann har skuldi seta eina nýggja sendistovu á stovn. – Tað tekur tíð at bygga eina sendistovu upp. Eg havi sitið og ar­beitt á eini farteldu; eg havi ikki havt stóran telduskíggja og ongan prentara. Tað kennist næstan, sum tá tú ferðast og mást ar­beiða á einum hotellkamari. Tað er øðrvísi og sera krevjandi, sigur hann frá. Uttanfyri donsku sendi­stov­una í Beijing hongur Merkið. Skjaldra­ merki Føroya, Veðra­merkið, er áveg­is. Orsøkin er, at tað er har, Sig­mundur hevur skrivstovu sína. Kinesiska samfelagið er meir lukkað enn bæði tað danska og tað bretska, har hann áður hev­ur arbeitt. Eisini hevur hann máls­ ligu forðingina – hann dugur ikki kines­iskt, og tað eru fá har, ið duga enskt. Tí má hann stundum leita sær hjálp. – Vit fara í næstum at seta eitt lokalt skrivstovufók á sendi­stov­ uni, sum dugur væl enskt, sigur hann. Tað er vanligt, at føroysku sendi­stovurnar hava eitt umboðs­ fólk og skrivstovufólk. Ofta er skriv­stovufólkið føroyingur, sum er settur lokalt, men tað er ikki líka lætt at finna í Beijing. – Tað er gott at hava eitt kines­ iskt starvsfólk aftrat sær her, tí alt er so øðrvísi í Kina. Tað er stórur munur á samfeløgunum. Her er samfelagið ókent, fremmant og ringt at koma til. Tey vita heldur einki um Føroyar her, so tað er ofta torført at fáa uppmerksemi. Tað kann vera møtimikið, staðfestir hann. – Eg valdi at søkja hetta starvið, tí tað er ein ómetaliga spennandi avbjóðing at seta eina nýggja sendistovu á stovn. Tað er sum at dyrka nýtt lendi. Eingin hevur gjørt tað fyrr. Seinastu fimm árini, tá eg var í Keypmannahavn, arbeiddi eg eisini við at menna handilsviðurskifti millum Føroyar og Asia – serliga Kina, Suðurkorea og Japan. Sum sendimaður í Beij­ PERSÓNSØGA Føroyskur sendimaður í Beijing: CORONAVIRUS KOLLVELT GERANDISDAGIN Runa og Sigmundur hava búð í Beijing síðani september í fjør