hósdagur 2. apríl 2020síða 20

FRÍGGJADAGUR 3. APRÍL 2020 20 LÍV & HEILSA – Tað er stórur tørvur á sálar­ røkt og at tosa við prest, sigur hon. Avbjóðingin er tó hon, at Marj­ un ikki kann hitta tey í sama rúmi, ið hava serstakliga stóran tørv á ein­um góðum orði. Tí ger hon allar samrøður gjøgnum telefon ella Facetime. Og samrøðurnar eru nógvar. – Serliga eru fólk bangin, og tey eru stúrin um sína familju, gomlu foreldur ella børnini, sum ikki hava gott av at vera einsamøll ella, sum heilsuliga eru í vandabólki, sigur hon. Tað tykist, sum er støðan trup­ ul hjá mongum. Summi stúra og onnur stríðast við familju­ við­urskifti, sum tey ikki sleppa undan, nú vit øll í so stóran mun sum til ber skulu halda okkum heima. – Ein av trupulleikunum tykist vera, at vit ikki eru so von við at samskifta og samstarva sum familja. Støðan gerts strongd, tá øll familjan er heima, foreldrini skulu hjálpa við skúlaarbeiði, samstundis sum tey eisini sjálvi skulu arbeiða heimaífrá, keypa inn, gera mat, leggja børn og alt annað. Tað verður lítil tíð til ein sjálvan, og tað kann gerast stressandi, sigur hon. – Vanliga liva vit øll hvør sítt lív við nógvum aktivitetum, hóast vit liva undir sama taki sum familja. At knappliga vera sam­an alla tíðina hevur eisini sínar avbjóðingar við sær, og teir tankarnir ynskja fólk eisini at lufta við prest, sigur hon. – Og so eru tað tey, sum eru farin hvør til sítt, og børnini, sum tey eiga saman, fáa nú ikki ferðast millum mammu og pápa sín, sum tey vanliga gera, sigur hon frá. Marjun Lómaklett undrast als ikki á, at fólk ringja til prest, hó­ ast tað eru fleiri aðrar ókeypis tæn­astur í hesum døgum, sum veita sálarhjálp til tey, ið stúra ella hava spurningar viðvíkjandi samfelagsstøðuni, sum hon er nú. – Tey, sum ringja til prest ynskja at fáa ta andaligu dimensjónina við. Summi vilja hava eina bøn, og summi vilja hava eitt prát ella vegleiðing. Eg havi havt nógvar pastoralar uppgávur alla ta tíðina, eg havi virkað sum prestur, men nú er tað eitt eyka lag av ótta, iva og stúrni millum fólk, tí hetta er ein heilsukreppa, har øll eru í vanda, sigur hon álvarsliga. – Eisini merki eg heilt tíðiliga, at hetta eisini verður ein búskaparlig kreppa í ymiskum løgum í sam­ felagnum. Stúranin snýr seg eis­ ini ítøkiliga um, hvussu man skal klára seg, og fólk eru bangin fyri at gerast arbeiðsleys, leggur hon aftrat. Hon greiðir víðari frá, at vit menn­iskju eru sosialar verur, ið eru skaptar til at vera saman við øðrum menniskjum – kanska serliga í krepputíðum. – Vit hava havt góðar tíðir við ov mikið av arbeiði til øll. Sjálvt tá hava fólk kent, at eingin gevur sær far um tey. Tey sum hava kent seg einsamøll, áðrenn hesa heilsukreppuna kunnu nú gerast tung í huga, tí tey eru øll noydd til at vera heima fyri at verja seg sjálvi og hvønn annan. Tað kann elva til tunglyndi, og summi hava ikki pening til sálarliga hjalp, og tí er tað flott, at samfelagið veitir ókeypis hjálp á ymiskum økjum. Kirkjan kann eisini bjóða nærveru, forstáðilsi og ein sum lurtar, sigur Marjum Lómaklett. – Tað snýr seg um at vera sædd, hoyrd og fáa virðing sum menn­iskja. Tann fanstastiski boð­skapurin er, at vit altíð hava ein at fara til. Tann vegurin varð opnaður okkum, tá Jesus varð send­ur okkum til jarðar. Vit eru sædd og elskað av Guði sjálvum. Hann er hjá okkum, har sum vit eru. Tað hevur hann lovað okkum. Hann ber byrðuna saman við okk­um. Tað kunnu vit lættliga gloyma, tá alt koyrir í fullari ferð í samfelagnum, sigur prestur avgjørd Ansa eftir heiminum Hendan kreppan, sum vit nú liva í, hevur sett ferðina niður um allan heimin. Trýstið á jørðina er sjálv­ sagt minkað í tráð við, at fólk eru meir heima. – Hetta er ein spesiel tíð, og kann eisini vera ein áminnig um, at vit eru noydd til at seta ferð­ina niður. Náttúran sjálv rópar var­ skó. Nú minnir náttúran okkum á, hvussu sárbær og lítil vit í veru­ leikanum eru. Menniskjan kann rættiliga nógv, men vit verða dyggiliga mint á, at vit eru smáar verur, sigur hon álvarsliga. – Tað hevur verið so nógv snakkað um, at vit mugu minka um dálkingina av jørðini og ansa eftir og verja skapanarverkið. Nú hava vit fingið eina ávaring um, at vit mugu taka hetta í álvara og endurskoða, um jørðin tolir tá ovurnýtslu, sum hevur verið á sjógvi og á landi seinastu árini, sigur hon. – Er kósin hjá okkum røtt, tá skapanarverkið suffar undir mátanum, vit liva uppá, spyr prest­ur og sigur, at álvarin er undur­strikaður í, at hetta kostar manna­lív, og tí má mannaættin taka annað skinn um bak og hugsa um dygdargóðar loysnir, sum ikki ræna jørðina fyri alt tilfeingið, leggur hon aftrat. – Hetta er eitt gallróp um, at vit mugu rætta kósina. Bæði tá tað snýr seg um at ansa eftir jørð­ini, hvørjum øðrum og okkum sjálv­ um. Hetta er, sum tá vit koyra við fullari ferð í bili og hyggja at blómunum, sum vit koyra fram­ við. Tá vit steðga bilinum, so síggja vit, hvørjar blómur eru har – hvønn lit og skap tær hava, og hvussu tær anga, sigur hon. – Nei, vit fáa ikki givið hvørjum øðr­um klemmini, ið vit leingjast eftir júst nú, og vit kunnu ikki vera saman við okkara kæru, men vit kunnu hugsa og viðurkenna veruliga virði okkara, nú bilurin koyrir í nógv niðursettari ferð, sigur hon til endans. Hóast tíðirnar skapa ein ótta og eina óvissu, so er tað deiligt eisini at hava fingið ein møguleika til at seta ferðina niður og viðurkenna, at sjálvfylgjurnar ikki eru sjálvfylgjur longur Vanliga liva vit øll hvør sítt lív við nógvum aktivitetum, hóast vit liva undir sama taki sum familja. At knappliga vera saman alla tíðina hevur eisini sínar avbjóðingar við sær, og teir tankarnir ynskja fólk eisini at lufta við prest Mynd: Amy Hansen