hósdagur 23. juli 2020síða 17

FRÍGGJADAGUR 24. JULI 2020 SOSIALURIN 58 17 Minningarorð Minningarorð um Elis Poulsen Mikudagin 22. juli var júst eitt ár runnið síðani mín trúgvi og kæri vinur Elis lat eyguni aftur á seinasta sinni. Løtan tá vit stóðu kring sjúkra­songina á Lands­ sjúkra­hús­inum stendur brend í minnið mítt. Bert tveir dagar frammanundan hevði hann ligið og lurtað eftir sínari elskaðu sending Upp á Tá. Dansebandstónleikurin var lív hansara og hann fylgdi honum allan vegin, eisini tá hann fór um sýnina. Elis og eg vóru vinmenn í nógv ár. Tað byrjaði í tónleikalívinum og við teim mongu føstu­lávints­ skemtunum í Virkinum á Sandi, sum vit báðir sum oftast vóru partur av. Í sjónleikunum og á sjón­ leika­ferð vóru vit eisini saman. Ong­antíð gloymi eg, tá vit báðir saman við góðum fólki spældu, í stóra leikinum um Kálv lítla. Elis hevði høvuðsleiklutin sum Sandoyarprestur og leikti hann hendan so meistarliga væl. Elis var útbúgvin gartnari í Íslandi og í 70’unum vóru eg og ein floksfelagi tvey á á rað í starvs­venjing í vakstrarhúsinum á Royndarstøðini í Hoyvík har Elis tá starvaðist. Har lærdu vit nógv um gróður og blómur. Eftir tað bygdi hann sær sítt egna fram­ komna vakstrarhús oman­fyri heimið á Kjálkanum á Sandi. Í tónleikalívinum var Elis sera virkin. Fyrst við fleiri orkestrum í Íslandi og tá hann seinni kom heim til Skopunar var hann m.a. við í kenda Sandoyarorkestrinum Buldursholinum og í Tóna Trio saman við Sigurdi Bærendsen sála og Terja Dalsgaard. Elis spældi trummur við Geisl­ um á Sandi og við mongun øðrum ork­estrum. Eg byrjaði sum teknikari í Út­ varpi Føroya í 1986, og frá tí degi at Elis kom í Útvarpi í 1989 var tað altíð ein sonn gleði at arbeiða sam­an við honum, í øllum teim mongu góðu sendingunum, hann legði fyri dagin. Tað sum Elis setti sær fyri, gekk hann upp í við fullum huga, og soleiðis var eisini tá vit saman gjørdu tónleikasendingina Taktir & Tónar, sum seinni bleiv til Upp á Tá. Hann gjørdi síðani m.a. Á Tóna­tingi, sum var sera væl um­ tókt, Lurtararnar og vit, Mál­ tráð­in, Hvat nú, Túnatos og fleiri aðrar bæði í útvarpi og sjón­varpi. Kongaligur reportari var Elis eisini, hóast Tjóðveldið stóð hon­ um næst. Seinastu mongu árini nýtti hann stóra orku til Upp á Tá Um jóltíðir vóru tað Greyta­ sleikur og Kertustubbi, sum vit høvdu gleðina av at vera saman um. --- So bankaði óboðin gestur á dyrnar og herviliga Parkinson sjúkan kom sníkjandi so spakuliga longu í 2012. Fleiri ymisk sløg eru av hesi sjúku og Elis var raktur av tí ring­ asta. Elis koyrdi tó á við fullari megi, og í 2015 ferðaðust vit víða um við beinleiðis Upp á Tá sendingum. Vit vóru í Reykjavík, Esbjerg, Sønderborg, Skúvoy, Gøtu, Kolla­ firði, Skálavík, Skopun, til allar dansi­bandsfestivalarnar, og so ógloym­andi túrin í Nuuk í Grøn­landi. Har var útvarpssøga skrivað tá vit í samfullar 3. tímar sam­sendu við grønlendska og íslendska útvarpið í felags bein­ leiðis Upp á Tá sending. Eg undraðist hví Elis dreiv so ógvusliga á við øllum hesum bei­ nleiðis sendingunum, men skilti tó sum fráleið, at Elis hugsaði long­ur fram, og vildi gera og upp­ liva hetta alt, áðrenn sjúkan gjørdi meira um seg. Tá Elis kendi á sær at røddin fór at bila, so heitti hann á meg um at koma við í sendingina sum med­vertur, og sum fráleið bleiv eg røddin hjá Elisi í sendingini burt­ urav. Men hóast røddin hjá Elisi var viknað, var sinnið og hansara jarn­vilji enn tann sami. Hann valdi tónleikin og skrivaði trúliga manus­skript til hvørja einastu Upp á Tá sending. Og heilt fram til mai mánaða í fjør ferðaðust vit aftur og aftur kring landið við send­ingini. --- Góði Elis, viljan og áræði hevði tú altíð. Tað gav at bíta tá tú misti stolt­ leika, og lívsverk títt, vakra vakstr­ arhúsið á Kjálkanum. Eisini tá lívsins stormar raktu og einkardótturin Mia gjørdist álvarsliga sjúk, vísti tú tína styrki og var Guði takksamur, tá hon gjørdist frísk aftur. Sama vilja og áræði vísti tú, tá Parkinson sjúkan rakti teg. Eitt er tó vist, at tú hevði heims­ ins bestu konu í Jonnu, sum so trú­ føst stóð tær við lið í øllum lívsins viðurskiftum, og eisini kæru børn tíni og abbasynirnir, sum elskaðu teg so nógv. Í juli 2017 skuldu tú og Jonna aftur til Noregs á dansi­bands­ festi­valarnar, men tá forðaði sjúk­an fyri, at tú kundi koyra stóra kampingbil tykkara. Tá var Jonna skjót, vandi seg við bilin nakrar dagar og so fóru tit avstað á norsku vegirnar, og alt gekst væl. Tit fingu aftur eitt ógloymandi summar í Noregi. Hetta gleddi teg so ómetaliga nógv. Góði Elis, tú var og er ein viti á leiðini hjá mongum í somu støðu sum tú var. Ikki at fella í fátt, men fáa sum mest burtur úr lívinum, sama hvussu tað lagar seg. Góða Jonna og børn við fam­ ilju, góðu systkin hjá Elisi, og øll íð stóðu honum nær. Latum okkum við virðing æra minnið um Elis, við at gleðast um góðu løturnar, og góða tónleikin. Má Harrin í himli geva troyst og styrki. Kæri vinur mín, tú er farin um sýnina, men minnini og tón­ leikurin liva víðari. Vit síggjast aftur ein dag. Eg fari at enda við orðunum hjá Williami Kristoffersen úr Ole Ivars: Alle har sin egen stjerne, der på himmelen Du vil aldri miste den, den finns der på himmelen. Við dansibandskvøðu Vinur tín Finnur Minningarorð um mostir okkara Jóhanna Lamhauge, f. Sivertsen Mostir var dóttir Marin og Mart­in Sivertsen í Norðdepli, hon var yngst av 5 systkjum. Hon giftist við Jákup Lamhauge av Glyvrum, tey bygdu sær hús í Saltangará, eitt fjálgt og hugnaligt heim, har tey hava búðleikast síð­ani. Mostur var ógvuliga góð við børn og hevði hon eitt fant­ astist barnatekki, vit eru nógv, sum hava notið gott av hennara umsorgan og kærleika, hon var mostir við stóra M og fastir við stóra F. Teirra heim hevur altíð staði opið fyri okkum, okkara fam­ilj­um og eisini okkara vinum, eitt rúmligt heim. Tað var altíð so deiligt og fjálgt at koma út til mostir og Jákup, har var so hunaligt, most­ir var so nærverðandi og hevði altíð tíð at spæla við okk­ um børn, bæði úti og inni. Tey fingu ongi børn sjálvi, men ynskti beiggi okkara kom út til tey at verða, tá hann var 4 ára gamal. Tey hava verið sera takk­som fyri hann og tóku sær av honum sum sín egna son, eisini var mostir ein góð verð­ móð­ir og omma, og hon náddi eisini at blíva langomma. Mostir dugdi væl við hond­ un­um, bæði við stokkum og nál, og hon helt seg ikki aftur í, bæði at tapetesera og mála, og sera væl gerin var hon, eisini dugdi hon væl at gera mat. Hon var ógvuliga hittinorða og skemtingarsom. Tey síðstu árini stríddist most­ir nógv við sjúku - gigt - hon hevði ofta nógva pínu og hon var so kedd tí hon ikki fekk gjørt tað stóra, ofta kundi hon taka til: eg nytti onki longur. Mostir dámdi væl at ferðast, men vegna sjúku, vóru tey ikki so ofta uttanlanda tey síðstu árini, tó so, fyri einum ári síðani føldi hon seg so mikið væl, at hon helt tey skuldu fara ein túr við Norrønu, og fingu tey eisini ein góðan túr í Danmark. Men afturkomin bleiv most­ir aftur vánalig, og síðsta árið var ógvuliga strævi fyri mostir, hon var inn og út av Lands­sjúkrahúsinum og røkt­ ar­heiminum í Runavík og heima av og á. So kom Korona og ongin kundi koma at vitja, tað var heilt forferdiligt, bæði fyri most­ir og Jákup og fyri okk­um øll. 25. apríl sovnaði mostir stillis­liga inn, hon orkaði ikki meir, men flutti heim í teir æv­ igu bústaðir. Heim heim til Himmals tað ber Til tað heim hann tilreiðar mær ger Rættir út sína særdu hond Og eg stígi á snjóhvíta strond Góða mostir takk fyri alt tað tú var fyri okkum øll. Jákup - tú og mostir vóru so góð, tit vóru eitt fyrimyndarligt par. Saknurin er stórur, men størst­ur er saknurin hjá tær góði Jákup og tykkum, beiggi, Kætr­in, Johanna Bjørg v/fam. Hans Jákup og Filip, má Jesus vera tykkara troystari. Bodil, Erland,Pól, Jónfríða og Ingibjørg v/fam