hósdagur 20. august 2020síða 24

FRÍGGJADAGUR 20. AUGUST 2020 SOSIALURIN 62 24 Nøvn Minningarorð um beiggja okkara Per Højgaard 19.08.1970 – 18.06.2020 Góði Per Í morgin hevði tú fylt 50 ár, og vit áttu at hildið eina gleðistalu til tín um títt lív her á fold. Sjálvsagt í besta stíli hevði eg lisið meg fram til, hvussu talur skulla skrivast. Hevði hugsað meg væl um, hvussu eg skuldi vinklað taluna, soleiðis at hon gjørdist góð, rørandi og stuttlig, júst soleiðis sum tú hevur lært meg, at vit altíð eiga at gera, og á tann hátt lata tingini fara væl úr hondum. Longu nú hevði tú sagt: ”Tóra, hetta er í so týkst, tað tú skrivar”, men so hevði tú sam­stundist mint meg á, at ”skriva, bara skriva og minst til, tað skal hoyrast, at tú skrivar, tú skal meina tað, og tá hoyrist tað á tastat­urinum”. Soleiðis var tú, frá tí vit vóru børn, hevur tú altíð gingið á odda, og vit lítlu systrarnar hava sæð upp til tín. Tú dugdi alt, og var tað eitt hvørt, ið vit ikki fingu frá hondum, so var at ringja til tín, tí tú visti altíð um góð ráð. Tú var tann stóri beiggin, ein bara kann ynskja sær. Tú var fitt­ ur, kerligur, irriterandi við hvørt, og til aðrar tíðir var tú tann, ið hjálpti til og skumpaði undir, tá ið dirvi kanska ikki altíð var til uppgávur, ein kundi hugsað sær at átikið sær. Tú var tann, vit vóru errnar av at kalla okkara stóri beiggi <3 Tá tú gjørdist 18, tók tú tær hvønn sunnudag tíð at koma eft­ir okkum í tínum brúna Opel Kadett. Mest sum hevði tú verið úti alla náttina, men hóast hetta helt tú fast í, at lítlusystarar tínar og tú fingu kramarís, ímeðan vit koyrdu biltúr, har vit hoyrdu um títt studentaskúlalív og tú frá okkara nonnuskúlalívi. Tað vóru nógv ár ímillum okkum, og kanska tí var tað alneyðugt hjá tær at halda fast í okkara biltúrum, har vit komu at kenna hvønn annan á ein heilt serligan hátt, ímeðan tú lærdi okkum at lurta eftir Kára P. Politiskt vóru vit oftast ósamd, men tað var ein ítróttur hjá tær at fáa okkum systrar at finna fram haldgóð argumentir, ið tí vit nú einaferð stóðu inn fyri. Hetta kundi tykjast sum ein óendaligur kampur, tí tú vann altíð, men hóast hetta vóru fleiri nýggj argu­ ment funnin á vegnum, og tað var jú endamálið, í sjálvum sær. At koma heim á Stoffalág og síggja teg sita við borðið, helst við trimum, fýra uppgávum, sum tú loysti í senn, gav okkum far um, at eitthvørt spennandi var í væntu. Tú hevði eitt ótrúðliga gott, breitt, spennandi og ikki minst hendingaríkt arbeiðslív. Upp­gávurnar vóru nógvar, men ser­liga vóru tað løturnar saman við tær og vinmanni tínum Kára Djur­huus á Christiansborg í ár 2000, ið eg minnist best. Tá klokkan nærkaðist døg­ verða­tíðindinum heima í Før­oy­ um, og tit innan fyri næstu fáu minutt­irnir ringdu heim í Útvarp Før­oya at siga frá politisku leik­un­ um í samráðingunum millum før­ oy­ingar og danir, ja so var antin at skunda sær út, ella sita sum ein mús og lýða á, ímeðan tit báðir sótu undir skrivaraborðinum og søgdu frá teimum spennandi íkomnu støðunum. Tað var eisini á Chirstiansborg, at tú møtti mætum politiskum kvinn­um og monnum, fólk vit onn­ur bara hoyrdu um í útvarp­ in­um, men sum tú tók lógvatøk á. Síðsta tíðin á Christansborg sam­an við Edmundi, var eisini nakað serligt, og tað var eisini á Christiansborg, at tú skrivaði tína fyrstu og tíverri einastu bók, nakað tú av røttum var ótrúliga stoltur av. Tínar ætlanir vóru altíð nógvar og stórar. Hví ikki hugsa stórt, segði tú ofta, eins og tú altíð minti okkum á at liva, ”liv lívið, og et gott”, og akkurát tað at eta gott, og vera saman var nakað vit dámdu. Ein góðan bita, gott prát og góða tíð at koma hvørjum øðrum við, tað var akkurát nakað fyri teg. Tú gekk upp í tey, ið vóru tær nær. Tú var áhugaður í tí, vit tókust við, og dámdi væl, at vera í práti. Høgtíðirnar vóru nakað serligt og ikki minst jólini, tí tað var tín høgtíð. Eingin jól uttan, at tú var jólamaður, ein leiklut tú eis­ini fann teg væl til rættis í, at kunna geva gávur út og vera um og gleðast saman við børnunum. Á jólum síðsta ár pyntaðu vit eis­ini jóla­træið heima. Saman við børn­ unum hongdu vit jólapyntið upp, sum tú og mamma kliptu, tá tú bert var 7 ára gamal og sjálvsagt skuldu eisini føroysku merkini veitra á trænum.Vit vistu, at hetta var síðsta ferðin, at vit hildu jól saman, og tí hevði hvør løta stóran týdning fyri okkum. At vera saman á ólavsøku var eisini nakað, ið hoyrdi seg til. Fyrr var tað tú, ið búði á Áarvegnum, og tí var tað hjá tær, vit komu á gátt og sótu í mangum góðum selskapi. Síðstu ólavsøku var tú heima og bar fyri síðstu ferð í langa tíð tíni føroysku klæðir, sum tú var so stoltur av. Tú hevði jú arvað tey frá Per abba, og tí vóru tey nakað serstakt fyri teg. Gubbabørnini eigur tú mong, og vóru tey altíð spent, tá tú kom heim. Tey elskaðu títt upp­ merk­semi, at blíva kittlað, syft ein túr upp í loft, og so sjálvsagt tíni serligu gubbaklemm, ja tey gloyma børnini ikki so. Hákun, Barba, Artur og Ingrid vóru alt og eitt fyri teg, tey vóru tíni kærleiksbørn. Tú var errin av øllum tí tey tókust við og dámdi væl at vísa okkum við myndum og video, hvussu væl tey kláraðu seg. Hákun sum cisv leiðari, inter­ nation­alur studentur og nú sum her­maður, Barba við sínum vakra fim­leiki og ikki minst á sínari afs ferð til Australia, Artur við sínum sangi og klaverspæli og ikki minst Ingrid við sínum vøkru tekn­ing­ um. Alt nakað tú kundi vera sera errin av sum pápi. Eisini Maikin var tú stoltur av og ikki minst hugtikin í. Hon var kvinnan í tínum lívi, og tá tit síðsta ár gitust, og Maikin fekk eftir­navnið Højgaard, var alt líka sum fallið upp á pláss hjá tær. Maik­in var nakað heilt serligt fyri teg, og høvdu tit eitt heilt serstakt kær­leiksband tykkara millum, og var hon títt alt og eitt. Hesa síðstu tíðina, bleiv alt so ørvísi og at fáa sjúkurnar ALS og Demens var ein dyggur smeitur fyri teg og sjálvsagt eisini okkum. Spaku­liga hava vit misti teg, og fyri hvønn dag, bleiv tú meira og meira tigandi, men tú var har, hevði altíð eitt bros á kinn og klár­ ur við opnum ørmum at taka ímóti okkum, tá vit komu á vitjan. Tú elskaði, tá vit prátaðu um gaml­ ar dagar, og saman mintust vit aftur á beistagerðirnar í Nonnu­ skúlanum, summerferiur í Fámj­in, tíðina sum tænari á Hotel Før­oy­ um, svenskara hárið, tú hevði tá tú spældi fótbólt við HB, øll vin­ fólk­ini so sum vinkonurnar Heidi og Annbritt á Essalág, ella tá vit mintust aftur á tíðina, tú og Mort­ an brúktu í Yndi og upp á góða mat­gerð, ella hin Skotlandstúrin við stud­enta­skúlanum, ella jólini á sjó­mans­heiminum saman við Jensiu ommu og Per abba, ja vit fingu nógv góð minnið fram við at hyggja at myndum og bara minn­ ast. Minnini hava vit jú við okkum, og eru tey serlig hjá okkum at leita fram á, tá vit nú eru saman. So­ leiðis livir tú víðari saman við okk­ um, og fara vit at minnast vit teg, sum ein kerligan, gløggan, stutt­lig­ an, hjálpsaman og fittan beiggja og ikki minst gubba. Hetta hóast tær ikki ungaðist at gerast 50 ár. Góði elskaði Per, hetta bleiv so ein onnur føðingardags heilsan, enn tann vit høvdu ætlað. Takk fyri alt, takk fyri tíðina vit fingu saman við tær og ikki minst takk fyri teg og tann tú var fyri okkum. Hvíl í friði Heilsan Tóra, Svanna og Billa Jenny.