hósdagur 10. desember 2020síða 20

FRÍGGJADAGUR 11. DESEMBER 2020 SOSIALURIN 88 20 Óli Jacobsen Óli Jacobsen Í blásturin til hesa grein var ein fyri­ spurningur hjá lesara, sum spurdi, um eg visti nakað um Ingrid Greg­er­ sen. Frá sínum skúladøgum í Kolla­ firði í 1950-árunum mintist hann sangin “Nú siga vit farvæl og tøkk og fara glað avstað. Vit ei vilja gloyma tað, vit hava lært at gera her í dag.” Nú hevði hann hug at vita meira um kvinnuna, sum hevði skrivað sangin, sum framvegis gav honum góð minnir. Tað finnast fleiri frásagnir frá fólki, sum minnast frá sínum barnaárum bæði í skúlanum og sunnudagskúlanum, tá hesin sangur varð sungin. Fleiri duga sangin utt­ an­at enn. Eg kendist væl við navnið, men visti bara um Ingrid , at hon doyði ung. Men eg fann fram til eitt mið, sum visti um Ingrid, og tað var Atli Rasmussen í Klaks­vík, sonur Mamy hjá Alfred Petersen, sum var oddamaður fyri Emmaus í mong ár. Atli greiðir frá, at tá ið hann gekk í sunnu­dagsskúla var sangurin eisini hvørja ferð sungin. Hann minnist, at dreing­ir­n­ ir løgdu sera nógva megi í at syngja so tað veru­liga hoyrdist. Sangurin er nr. 216 í “Sangbók”, útgivin av Kirkjuliga Heimamissiónsfelag í 1937. Her er tilskilað, at lagið er “egið lag”, so Ingrid man hava gjørt tað sjálv. Atli hevur eina frásøgn, sum mamma hansara skrivaði um Ingrid, og skal hon verða endurgivin her. Mamy: Ingrid var framúr menniskja Eg varð bara 6½ ár, tá ið Ingrid Gregersen doyði, men eg minnist hana væl. Ingrid búði í mínum barnaheimi, og eg minnist ikki annað enn, at hon varð partur av okkara heimi. Ingrid kom til trúgv á Jesus sum heilt ung. Tað var beint eftir Ólavsøku í 1919, at pápi byrjaði sítt virksemi við at hava møtir, har Guðs orð varð boðað. Tá vóru møtini hildin frá kl. 3 til 5 seinnapart sunnudag. Stutt eftir stóð Emmaus liðugt, og húsið varð vígt tann 12. desember 1920. Guðs andi virkaði, og ein stór veking fór fram í Klakvík. Fólk møttu væl upp og fyri nógv varð tað eitt “antin ella”. Nógv komu til trúgv á Jesus, eftir at tey høvdu hoyrt um, at hann var deyður fyri teirra syndir. Ingrid varð eitt satt vitni um Jesus. Hon var eitt reiðskap í Guðs hond, og hon ferðaðist runt um í Føroyum og vitnaði um Jesus. Hon hevði bæði handaligar og andaligar gávur. Hon var virkin í tí, sum í dag verður kallað frítíðararbeiðnum í Emmaus. Fleiri hava fortalt mær, at tey fram­vegis hava finérplátur, sum tey hava sagað hjá Ingrid í Emmaus. Hon hevði eis­ ini góðar gávur at yrkja. Hon yrkti eisini tríggjar sangir og týddi tríggjar, sum eru í Missións­sálmabókini. Eg vil gjarna fortelja eitt sindur, soleiðis sum eg havi upplivað tað sum barn. Eitt dømi er hetta: Eina náttina skuldi eg sova hjá Jóannu Mariu, vanliga nevnd Ammina, sum var arbeiðsgenta hjá okkum. Vit vóru farn­ar í song, men so gongur hurðin, og so kemur ein krúpandi undir einum teppi og spæl­ir uppá kamb. Eg helt sovorðið verða so stuttligt. Soleiðis var Ingrid fyri okkum. Ein sunnudag skuldi sunnudagsskúlin í Emmaus fara útferð til sunnudagsskúlan í Leir­vík. Kitty, sum giftist við Jógvan Svabo Samuelsen, búði hjá okkum frá tí, at hon varð 8 ár til hon varð 10 ár. Hon átti ongan frakka, og Ingrid hoyrdi hetta. Tá segði hon, “tað skal eg nokk orðna”. Eg tosaði við Kitty fyri nøkrum árum síð­an. Hon segði mær, at Ingrid fekk peng­ ar frá mammu, so hon kundi keypa grønt toy. Ingrid seymaði henni ein frakka, og Kitty var so lukkulig. Eitt annað minni er, at eg varð bjóðað í føðingardag hjá eini gentu. So spurdi eg mammu, hvat eg skuldi geva henni í føð­ ing­ardagsgávu. Mamma hugdi uppá meg og segði: “Mamma eigur ikki eitt oyra, góða”, og pápi var ikki heima. Men Ingrid segði, at hon skuldi finna uppá okkurt. Og tað gjørdi hon. Hon tók eitt reytt pappír, klistr­aði ein eingil ovast og skar eitt sunnu­ dags­skúlavers niðanfyri. Henda gentan var Kristina, mamma Steinbjørn Jacobsen, fyrr­verandi borgarstjóra í Klaksvík. Krist­ ina fortaldi mær fyri nøkrum árum síðan, at hon hevði hetta hangandi yvir seingini hjá sær í nógv ár. Nei, tað vóru ikki pengar í 30´unum! Soleiðið varð hendan kvinnan, sum brúkti stóra orku í arbeiðinum í Emmaus. Hon setti sín dám á arbeiðið í Emmaus og á okkara heim og míni barnaár. Kistan skuldi einki kosta Ingrid doyði av havhestasjúku í 1934, tá ið hon var 36 ára gomul. Tað vistu vit fyrst, aft­aná at hon varð deyð. Omma mín úr Puntabyrgi, mamma mín og Ingrid høvdu roytt havhestaungar í kjallaranum hjá okkum. (Samb uppgerð hjá læknanum Arth­ur Waag, var bara ein í Norðoyggjum, sum doyði av nátasjúkuni). Ingrid gjørdist sjúk og lá í songini í eina viku við nógvum fepuri, so tók Jesus hana heim til sín. Tað varð ein tung tíð. Kvøldið fyri vistu vit einki, um at Ingrid fór at doyggja um náttina. Um morgunum skuldu vit børn yvir til seingina hjá pápa. Tá fortaldi hann okkum, at Jesuspápi hevði tikið Ingrid heim til sín í nátt. Dagin eftir komu nakrir menn berandi við eini kistu frá verkstaðnum hjá Petur Leygardagin 12. desember eru 100 ár síðan, missiónshúsið Emmaus í Klaksvík varð vígt. Her átti Ingrid sín leiklut SIÐSØGA INGRID GREGERSEN YRKTI SEG INN Í BARNAHJØRTINI Egið lag 1. Nú siga vit farvæl og tøkk, og fara glað av av stað, vit ei vilja gloyma, tað vit hava lært, at gera her í dag. 2. At biða gott og syngja væl, eg fegin læra vil; men mest vil eg minnast, at eg eri keypt at hoyra Jesus til. 3. Kæri Jesus, hjálp tú mær at vera blíð og góð, at akta og elska mammu mína væl, sum er so troytt og móð. 4. Signa pápa, mammu við, og systkini hjá mær; og hjálp at vit øll at enda fáa pláss í Himlinum hjá tær. Ingrid Gregersen (1898-1934), sum mong enn minnast serliga frá umrødda sangi. Hon var ógift. Kendi sangurin hjá Ingrid