týsdagur 15. desember 2020síða 46

Mikudagur 16. desember 2020 · Nr. 89 Sosialurin 14 NØVN Jóhan Pauli Højgaard, vanliga kall­aður Palli, rundaði fyri tíð síð­an tey sjeyti. Fyrstu ferð, meg minnist, vit møtt­ust, var í ”Ulputíðini” fyrst í sjeyti árinum. Sóðust av og á, men tá tað rættuliga rann saman okk­ara millum, var tá hann kom í starv sum bókhaldari á Eyst­ur­ oy­ar Røktar-og ellisheimi 1. des­ em­ber 1983 og untist okkum at starv­ast saman í góð 30 ár. Og tað eri eg bæði glaður og takk­sam­ur fyri – tí í hesi mongu ár var hann mær persónliga og ar­beiðs­pláss­i­num ein hollur stuð­ ul. Somuleiðis var hann skrivari í stýr­i­num í mong ár og eisini skriv­ari í bygginevndini og hevði tað fíggjarliga um hendi. Størv, sum bæði vóru sera væl úr hondum greidd. Umframt tað, at hann roynd­ist dugnaligur í arbeiðnum sum bók­ hald­ari, so hevur hann so nógv­ar aðrar eginleikar, sum ger hann til tann persón hann er og av persónligum royndum gjøgn­um nógv ár kann eg siga, at hann er: • Vinsamar – sera vin­sam­ur! Ongantið bangin fyri, at rætta eina hjálpandi hond og seta títt egna til síðis, um so skuldi vera. • Altíð klárur við einum góð­ um orði og ikki seinur við ”góð­ um ráðum” • Trúðar maður – ja, ein trúðar hetja. Hansara yndisørindi sum hann hvílur í, livur í og handlar frá eru hesi: ”Jesus Kristus er hin sami í gjár og í dag og í allar ævir” • Spontanur: T.d. er hann ikki bang­in fyri at spyrja ella siga: ”Skal eg biðja fyri tær?” • Álítandi og loyalur • Trúfastur • Góðhjartaður – gongur fegin eina ekstra míl, um so skal vera. • Samhugaður/vísur sam­ kenslu við teim ið treingja – eis­ ini teim, og kanska serliga teim, ið liva á ”skugga síðu lívsins”, sum tik­ið verður til • Hjálpsamur • Skemtingarsamur – dugir væl at fortelja skrønir. Tað stutt­ liga er við til at forleingja lívið. 365 Hum­ør­piller – hann tekur ein um dagin! Í samband við at fyrrverandi blaðstjórin á Politiken gjøgnum 23 år, Her­bert Pundik, sløknaði sum 92 ára gamal,var stutt sam­ røða við verandi blaðstjóra sum gav Pundik soljóðandi skoðsmál: “Her­bert Pundik var et pragtfult menn­eske” og so legði hann aft­ ur­at: “det strålede ud af hans øjne”. Ja, “positivur og fyrikomandi” og sum onkur ávísur starvs­fel­agi, sum hitti Palla fyrstu ferð, tók til ”man kann síggja tað í eyg­um hansara”. Tá eg hugsi um Palla – og skal taka saman um, so rennur sang­ urin, sum Ismar Joensen, sála á sinni týddi, framfyri meg, har hann í eindum ørindi sigur: Summi fólk so fegin ganga sum við kongsboðum á ferð, bera vitni millum manna, at Guðs dýrd av kongsins ber. Smílið er sum sólarglottin, sum ein sól, ið lýsir frið. Leiðin, ið vit skulu ganga, fríðkast upp við teirra lið. Í árabáti við prinsessunum Mær er frá álítandi keld­um­for­ talt, at í samband við, at Krist­i­ ans­kirkjan í Klaksvík varð vígd í 1963, vitjaði Fríðrikur kong­ur, Dr Inngrid og alla 3 prin­sess­ur­nar Føroya. Tey vóru við kong­a­skip­ inum Dannebrog. So ein dagin, und­ir vitjanini, er Dannebrog kom­in á Skálafjørðin at liggja. Og nú er tað, at tveir tann­ár­ing­ ar taka sakina í egnar hendur – flota fýramannafar og rógva móti Kongaskipinum. Hesir vóru Palli og Símun. Nú teir nærk­ast, hendi tað, sum teir høvdu vóna. Har við lúnningina stend­ur Kongur,Drottningin og prin­sess­ urnar. Tá teir sóu prin­sess­ur­nar mistu teir áralagið. Kong­ur ger nú tað, at hann vink­ar til teir báðar og biður teir leggja at Dannebrog. Teir so gera. Og gita so hvat hendur: Jú, Mar­greta, Benadika og Anna Maria prinsessur skifta skútu - fara av kongaskipinum og um­borð í fýramannafarið – utt­ an lívverja og uttan bjarg­ing­ar­ vest. So stórt álit hevði Fríð­rik­ur kongur á Palla og Sím­uni, at hann bókstavuliga gav prin­sess­ur­nar upp í hendur teirra. Tær sett­ ust við áranar. Margreta róði við tveim­um og hinar báðar við hvør sínari. Tá tey góða løtu seinri løgdu at konga­skip­inum aft­ur og prin­ ses­s­ur­nar í øllum góðum vóru komn­ar umborð á Dannebrog, tá lønti kongur teim í stórt mát. Hann stóð við lynningina við eini TOMS karamelleskju í hond­ ini – og oysti karamellur nið­ur í fýramannafarið. Hetta kundi verið byrjanin til, at Palli gjørdis ”konguligur”. MEN Anna Maria,sum var tann yngsta, valdi heldur hitan í Grikk­ a­landi enn høgættina og kul­d­an í Saltangará. Og Palli hevði ongan hug at flyta! Dámar at práta Tað er eingin loyna, at Palla dám­ ar væl at práta. Jan Abrahamsen hev­ur fortalt mær, at einaferð bank­aði á úthurðina heima við hús hjá Palla. Hetta var um døg­urða tíðina og hann hevði sett knett­ir út á. Konan var ikki heima. Hann kom tá í prát við hesi tvey fremmandu fólkini, sum bara ynsktu at vita, hvar grann­in Lasse Klein búði. Palli misti seg burt í práti og gloymdi alt um tíð og stað – og ikki fyrr enn alarmarnir í køk­ i­num fóru at ýla – sprakk hann innar – MEN ov seint var, tá stóðu knettini í ljósum loga . Roðar í vestri Tað var einaferð ein maður, sum var komin nakað væl til árs – hann situr sum fangi og lítur aft­urá og ásannar, at sólin er far­ in at roða í vestri. Í ljósinum av tí, sum liggur fyri framman ger hann status yvir farin ár. Eitt kvøldi situr hann við penni í hond og skrivar eitt bræv til ung­ an vin, sum var vorðin hon­um so kærur. Hann skrivar m. a. og nú verür endurgivið bein­leið­is úr brævinum: ”Eg havi strítt hitt góða stríð, havi runnið skeiði at enda, eri vorð­in standandi í trúnni . Nú ligg­ur rættvísiskransurin mær til reiðar. Harrin, hin rættvísi dómari, skal geva mær han hin dag – og ikki bert mær, men eis­ini øllum, sum hava elskað op­in­ber­ ing Hansara” (2.Tim 4,7-8) Palli, soleiðis ímyndi eg mær, at tú, av røttum, kann líta aftur á lív títt – hyggjandi móti tí, ið koma skal. Palli,í takksemi fyri tíð, sam­ skifti og vinarlag øll hesi mongu ár, vil eg loksins heilsa tær við hes­um orðum: “Tú elskaði! Eg ynski, at tær skal gangast væl á allan hátt, og at tú skalt hava heilsuna - eins og sál tíni gongst væl.” Tordur Kvøða til Jóhan Paula (Palla) Højgaard Stórt var sjokkið, ið eg fekk óns­dagin 4. novembur 2020, tá ringt varð frá telefonini hjá mín­um besta vinmanni, og svág­ur­in Petur gav mær tey sorg­ar­boð, at tú nú brádliga var far­in her av foldum. Standandi einsamallur eina slíka løtu á eini gongubreyt á Am­ager, føldist tað ómetaliga kalt og einsamalt. Komin heim henda dagin, kendist tað sum lagn­ur­nar speisemi, tá tað rann mær til hugs, tá tú saman við konu tínari Jórun stóð her í Keyp­mann­a­havn, og tit spent bíð­aðu eftir, at sonur tykra Kári, skuldi koma úr Guatemala. Mitt í øllum sum tykur stóðu her og gleddu tykkum, komu fyrst sorg­arboðini, at mamma tín var farin, og sama dag sum hon fór til gravar, komu aftur sorgarboðini, at pápi tín eisini var far­in. Okur báðir vuksu upp sam­ an í Valinum, og eru tað neyvan nakr­ir brøður, ið hava havt so gott brøðr­alag sum okur báðir, saknurin er tí so ómetaliga stór­ur, og sorgin so tung at bera. Eftir lokna skúlatíð komu ok­ur eisini at fylgjast, je í læru á Lands­sjúkr­a­húsinum og tú á Lær­ar­as­kúlan. Ítróttarmaður vart tú burt­ ur­av, har tú bæði róði kapp, spældi fótbólt, og ikki minst har tú allar mest bleiv kendur sum borð­tenn­is­spælari, og har tú mangt meist­ar­a­heit­ið vann til TBF, eisini umboðaði tú fel­ag­ið á landsliðinum. Eis­ini her tók tú ábyrgd á teg, tá tú gjørdist formaður í Borð­tenn­ is­sam­band­i­num. Tónleikari gjørdist tú eisini, og var ikki meira enn 13 ára gam­al, og rakk illa nokk til allar trumm­ur­nar, tá tú gjørdist trumm­u­spælari í orkestrinum á Tvø­r­oyri. Seinni komu okur báð­ir at verða plátuvendarar í diskotekklubbanum á Tvøroyri. Umframt hettar komu ok­ ur báðir at sita í nevndini í TB sam­an, tú sum formaður. Sjálvt um tú vart føddur í Havn, og fyrst kom á Tvøroyri sum 5-6 ára gamal, so vart tú Tvør­a­mað­ ur vid stórum T og ikki minst TB-ari. Eisini vart tú skjótur at á­taka tær, at verða ein av und­ an­gong­u­monn­unum í “Vernd av Suð­ur­oyar Sjúkrahúsi”, og skalt tú hava stóra tøkk fyri alt tað arbeiðið, ið tú har gjørdi. Góða Jórun, Kári og Senita, Tommy og Helgi, tykur hava mist ein góðan mann, pápa, svig­ar­pápa og abba, má Harrin styrkja tykum í sorg tykra. Som­u­leiðis ganga mínir tankar til syst­kini, Nick, Pada og Mau­ r­een. Je drýpi høvur í sorg, og fari at enda vid teimum seinastu ør­ind­u­num í sanginum “Je eri Val­ari”, ið bleiv spældur til jarðarferðina. Har jeg på jorden, dog syndet så slemt, at Du i din himmel mig helt har glemt? Du har af engle så mange hos Dig, Send dog en, blot en eneste ned til mig. Når jeg er død må du tænke på mig. Du som har fulgt mig på livets vej. Og når du kommer ved graven forbi, Skal du nynne zigeunerens melodi. Hvíl í friði góði vinur. Okur á Amager Til minnis um Finn J. Thomsen