leygardagur 20. mars 1999síða 15

PS Yviri á Vestaru kai tók And- rias Debess ímóti teimum deyðu hvalunum. Við ein- um blonkum dolki opnaði hann dýrini, so tarmarnir hvglvdust út. Eg kom at kenna Diaba í 1973, tá eg byrjaði at arbeiða hjá Bal- slev. Og eitt tað besta, sum er hent fyri meg, tað vóru nettup tey árini, eg hevði mína gongd á eystaru bryggju. Menninir har áttu ein lykil til Havnina, sum ikki fanst nakra aðrastaðni. Um til ber at tosa um eitt upprunafólk í býnum, so vóru tað nettup hesir menn og teirra familjuur. Har kom eg at kenna nakrar av synu- num hjá Krút skógmakara, nakrar Kákamenn, onkrar úr Funningsstovu, úr Kina, synirnar hjá Talis, Helga á Krákusteini, og ikki minst Ludvig Olsen, vanliga rópt- ur Fúli. Ella rættari: Ludvik Olsen lærdi eg aldrin at kenna. Men tey fimm árini, eg arbeiddi hjá Balslev, gjørdist eg hugtikin av mongu søgunum um mann- in. Kortini minnist eg hann sum ein hávaksnan, rak- leiddan mann, og eftir hvat teir søgdu, var hann krepp- uårini í 50'unum, ein av teimum hørdu fakfelags- monnunum hjå Havnar ar- beiðsmannafelag. Sum hansara eyknevni eisini ber boð um, kundi hann hava ein rættiligan sjáldsaman málburð. Kona ein av hansara ar- beiðskammeratum lá undir knívinum úti á Landssjúkr- ahúsinum. Hon hevði verið álvarsliga sjúk, og allan fyrrapartin bíðaði arbeiðs- kammeraturin spentur eftir boðum frá hospitalinum. Nakað áðrenn døgurda ringdi so telefonin, og hann fekk at vita frá læknanum, at báðar eggrøturnar vóru tiknar, men at konan var utt- an fyri lívsvanda. Hetta for- taldi hann Ludvigi, meðan teir gingu heim á døgurda, og tað fyrsta Ludvig gjørdi, var at ynskja manninum til- lukku. — Við hverjum, spurdi ar- beiðskammeraturin ovfarin. — Við at eggjastokkarnir eru fjernaðir, svaraði Lud- vig. Endiliga ert tú sloppin av við hesa svgbuna, ja hendan ósjónliga berlinmúr, ið gongur ígjógnum hverja einastu song í verðini, og fær menn at snippa øll tey Nr. 55 - 20. MARS 1999 PE tidindablad på > Nakrir av bygningunum, id hýstu nógva virksemi- num á Eystaru bryggju i 70*unum bestu árini. Nú eru allir trupulleikar loystir. Hugsa tær til. Nú kanst tú kempa við blonkum vápnum. Stoyta og spula og takka Skaparanum fyri hvørja av- gongu. tillukku maður, end- iliga skjeytst tú papegoy- una! Ein so robusta ugga hevði arbeiðskammeraturin aldrin fingið! Men soleiðis kundi Ludvig Olsen vera. Várið 1999 byrjaði við ein- um >vitaminríkum grinda- drápi<, sum Tóroddur Poul- sen einaferð tók til í eini yrking. Og meða fólk kann- aðu dýra fongin, ið bleiv hivaður upp á kaiina, kom sleiparin hjá Skipasmiðjuni inn á vánna við tveimum kempu russarum aftan á sær. Allarhelst vóru skipini frá Bresjnevtíðini, tað skeiðið, tá tað var populert at síggja ein KGB agent í hvørjum sovjetiskum fiski- manni, sum gekk tår i Havnargøtum. Men Sovjetsamveldið er ikki til longur. Í dag ráða frælsu marknaðarkreftirnar treytaleyst. Og hóast marknaðarbúskapur ikki neyðugvís merkir vápnað kríggj, so merkir tann bú- skaparskipanin í øllum før- um kríggj um marknaðir, og tey lond, sum ikki fóta sær í marknaðarkrígnum, er null og nothing í hesi verð. Men tað eru ikki bara tey eysturevropeisku londini, sum standa í broyting. Vit hava lyndi at gloyma, at eis- ini norðurlendska vælferð- arsamfelagið stendur í broyting. Tað merkir víðari, at tað Danmark, sum sam- bært íhaldsmonnum skal vera garanturin fyri før- oyskari vælferð, kanska er hamskift um eini 8-10 ár. Komandi danska stjórnin við Anders Fogh Rasmus- sen sum stjórnarleiðara, fer valla at geva føroyingum nakrar sersømdir, tá tað al- menna Danmark verður privatiserað. Men munnu føroyingar ikki kortini fara at hóra? Setti ein Ludvig Olsen henda spurn- ing, hevdi hann kanska svarað, at ístaðin fyri alt hetta nasjonala snakkið, so hava føroyingar brúk fyri einum kraftigum Junghans vekkara, so teir kunnu vakna til arbeiðs um morg- unin. Tað er heldur ikki til stuttleikar, at sólin stríðir seg upp úr havsbrúnni. Tað er ein meining í tí. Sólin biður okkum gera dagsins gerning. Ordiligum fakfel- øgum hava vit eisini brúk fyri. Nasjonalisma uttan fakfeløg, er ein beiskur og ekul drykkur. Hóast tjóð- veldið verður stovnsett, fara heykarnir ikki at snáka sínar kløur. Eg veit ikki, hvussu nógv Ludvig Olsen sverm- aði fyri tjaldrinum. Men eg ivist ikki í, at spik, væl turr- saltað spik, hevi frétt henda rakleidda skarpa havnar- mann. Og tað er heldur ikki so logið. Tað er i veruleika- num upplagt. Uttan spik, so avlagast okkara kendsla av at búgva her norðuri á 62. breiddarstigi. Vit seta skermar móti tí havi, ið hev- ur hildið okkum á lívi í 1000 ár. Og við hesum orðum heilsi eg tjaldrinum og báð- um bryggjunum, ið liggja opnar út í tann stóra heim. Á trappuni í gomlu bý- ráðshúsunum, Arnes Minde, vórðu seðlarnir fór út ein frig- gja-dag 1. Sig mær, he-vur nakar sæð Dorius úr Depli, sum før ut ein friggjadag at seta niður epli? 2. Dorius sást ongantíð aftur millum manna; fólk, tey spyrja bara hví, men annars einki annað. Grísaflísapætur 15 På pm. ” Løg hjá Knút Olsen 3. Stendur hann vid sama lag og setur nidur epli? Ella skal ein hugsa tað, tey siga her í Depli? 4. Tí tað er, sum vera man, altíð ein, ið sigur: Stendur hann, so hevur hann jú ikki sett seg niður. Mexandur Kristumsen Hver er ba-ra át-ta ár og hverertað sum græ- tur? På Am D H7 Em Am C Ff 1 i „=> FEITT Hvenn vil ein-gin spæ-la við? Jú, tað er ney-ðar Pæ tur 1. Hver er bara átta ár, 3. Pápin var í eðini, og hver er tað, sum grætur? og mamman misti hárið. Hvenn vil eingin spæla við? Pætur gav teim fleskasteik Jú, tað er neyðar Pætur. sum plástur upp á sárið. 2. Pápin átti fellikniv 4. Men nú er vent í holuni, og mamman tríggjar grísar. øll geva honum gætur, Pætur rak teir upp á loft og tey siga: Hygg, har gongur og skar teir so í flísar. Grísaflísapætur. Alexandur Kristiansen Í Kina býr Lina K. Olsen F Gm C F F =N py + see — FT e - e rå 7 Í Ki - na býr Li- na, Gha- na býr Ja-na í Dm Gm C7 F ” O - man býr Om- man, men på - pin og mam-man og FT — tee # Es 71-41 P- Ff 0 —— beig - gi mín, Loh- man, tey búg - va í Am-man. Í Kina býr Lina, í Ghana býr Jana, í Oman býr omman, men pápin og mamman og beiggi mín Lohman, tey búgva í Amman. Alexandur Kristiansen