fríggjadagur 30. apríl 1999síða 14

Erling Simonsen: Stig á leiðini til Iqaluit í Baffinoy í NUNAVUT FYRIREIKING Ja Kanada í eg var So, Val Ja, eg vitjaði eiggja býr í H ax yt 3 ar 3 % k evo eg rovnt at hd Útsýni år flogfarinum tað bara eri eg, sum er ein sovorðin heimfødingur, ella um onnur hava tað upp á sama máta sum eg. Men tað var ikki sørt, at eg stúrdi eitt sindur fyri ferðini. Og hví? Ikki ti, at eg hevði ikki verði í Kanada fyrr - fyri tveimum árum síðan var eg og heilsaði upp á tey. Men tá búðu tey í Ottawa og hann er langt suður! igjøgn- um. Samanborðið við Eu ropa liggur hann á hædd við Frakland sunnan fyri París Mundi tað kanska vera av tí. at nú skuldu vit heilt norður igjøgnum í Kanada heilt norður til ís- og kava oyðina norðuri í Baffinoy Kanska. Men. ið hvussu var ella ikki, so hevði konan gjørt avtalu við eina ferdaskrin ferðaseðlar og ) ein sera lagaligan pris — so nú stóðu vit har - eingin vegur aftur. Har stóð eg framman fyri hikuna, hon við kekkum i hópatali og eg at skriva und- ir kekkarnar Sjálvandi hevði eg verið Ov seinur á sjóvarfallinum at biða um FR- kort Tað kundi eg ikki fáa fyrr enn mánadagin, og vit skuldu fara av stað henda sama mánamorgunin. Har var einki at gera. Aftan fyri meg var komin ein langur hali av fólki Einir tveir, tríggir mans — sjómenn - lagið var gott, royndu at arga »Eg kenni teg. Og tú kennir meg — ja kanska bet- ur enn eg kenni meg sjálv- an.< Royni at lata sum einki Góðu tit - verið eitt sind- ur fridarligir,« roynir hon at Sissa terr Erling Simonsen og dótturin Rannvá, ið er búsitandi í Eg fekk tað, sum eg hevði biðið um — so og so nógv í reiðum peningi og tað og tað í ferðakekkum — jú tað ráddi um, eisini at hava kekkar við sær, tí pening kanst tú missa. Missir tú ferðakekkarnar, ella verða teir stolnir, so kanst tú altíd geva boð um at steðga út- gjaldingini — bara tú minnist til, ikki at goyma eitt åvist skjal saman við kekkunum Jú, alt er so sera einfalt. Eg takkadi fyri meg og fyri sýnt beinasemi. Ikki fyrr enn eg var kom- in útum, kom eg í tankar um, at eg eisini skuldi flyta nøkur oyru á eina aðra konto — eg innaftur — tá var halin av fólki gott og væl tíggju ferðir longri, enn tá eg sjálvur stóð har.. LOYSA FRÁ LANDI Mánadagin um middags- leitið Endiliga sótu vit har Tað,sum eg hevdi droymt um í vikur og mánaðir. Tað, sum eg valla vildi trúgva, mundi fara at ganga út Satt var tað — vit sótu har bæði lið um lið skorðað næstan heilt føst millum viðferi, stólar og borð. Endiliga vóru allar sorgir lagdar aftur um bak. Nú var, ið hvussu var, ov seint at koma í tankar um nakað, sum var gloymt. Tað er kanska her, ið hundurin liggur grivin. Kanska liggur loynidóm- urin við at halda »feriu« júst fjaldur í hesum — at loysa frá landi - og at vita, at tú kemur ikki at landi aftur, fyrr enn »ferian« er at enda komin. Nú vit í dagliga gerandis- lívinum hava tikið upp á okkum so nógvar skyldur og uppgávur, at vanligi ar- beiðsdagurin røkkur ikki til. so verða vit til endans noydd til bæði at renna skjótari og at renna longur út á kvøldið og mangan út Nr. 81 — 30. APRÍL 1999 Nunavut á náttina fyri at fáa alt at ganga upp Tá ið so alt hetta heldur ikki er nóg mikið fyri at náa alt, so leypur tú út í ymsar tøkniligar hentleikar í upp- aftur stórri tali, enn tú ann- ars ert noyddur til. — Og tú spinnur teg - og verður spunnin inn í eina stórri og stórri fløkju . — Og av hes- um kanst tú renna teg fast- an. Tess meiri meiri stress Tað man vera hetta, sum eyðkennir hetta nýggja lívið tíðin røkkur ikki til, pengarnir røkka ikki til alt tað, sum vit ynskja okk- um, og sum vit halda, at onnur vænta av okkum, foreldur mugu bæði ar- beiða yvir háls og herðar, — børn mugu flytast/koyrast i vøggustovu, barnagarð, skúla, til tímar í hesum og hasum ítróttargreinum, til avtalur av ymsum slag og til mangt annað. press, tess