leygardagur 15. mai 1999síða 15

ørmum og høvdi. Teir verða lagaðir har, sum reinirnar í veiðitíðini koma framvið. Reinirnar halda so, at fólk stendur og forðar teimum og verða soleiðis eins og riknar í rætt Uppi á turrum Tá ið tú hevur verið her nakrar fáar dagar, leggur tú til merkis, at skip, sum tú heldur liggur fyri akkeri úti á fjørdinum, áðrenn tú veist av tí, stendur uppi á turrum. Og tá gáar tú eis- ini eftir, at stórt havnalag er einki at síggja. Her er munurin á flóð og fjóru einar 10-12 metr- ar, og av tí, at tað er so útgrunt, sleppur skipið ikki so nær landi. Teir tímarnar, ið fjóra er, koyra stórir lastbilar ella trukkar vøruna í land, og teir tím- arnar ið flóð er, bíða teir eftir næstu fjøru. Tað er sama lagið, tá ið teir fara til útróðrar ella á kópaveiðu við teimum smáu meira og minni flat- botnaðu bátum við stórum leysamotorum. Teir sleppa ikki av stað og sleppa ikki at landi aftur uttan á flóð. Tá ið veiðimenninir koma at landi, taka teir ikki altíð alt av kópinum heim við sær til hús. Har kann okkurt verða liggj- andi eftir uppi á landi. Tað dámar væl teimum nógvu ravnunum, sum næstan er tann einasti fuglurin, ið er at síggja har um leiðir. Tað er bert onk- ur hendinga hvítur mási at síggja. Ravnurin er ógvuliga næskur og kann vera so frekur, at hann kann stjala sær burtur av tí fóðrinum, sum verður lagt út til % - | er - = Nr. 90 — 15. MAI 1999 Er = = Ongar blómur eru - bert á kirkjugarðinum, og tæ hundarnar. Flee marked Ein dagin siga tey okkum, at tey hava hoyrt kunn- gjørt í útvarpinum, at leygarmorgunin kl.10 skal vera >sale< og >flee mar- ked« te. søla og loppu- marknaður — um vit hava hug at koma við. Vist hava vit hug at koma við — vit hava hug at vera við til alt — vit eru forvitin. Á kópaveðu á flóð tíðindablað Í útvarpinum hevði ver- ið kunngjørt, at sóla var heima við hús hjá teimum og teimum og so hevði bústaður teirra verið nevndur, sum høvdu okk- urt at selja. Somuleidis varð nevnt, at loppu- marknaðurin skuldi vera í tí og tí kirkjuni. Her eru ikki nógvir trupulleikar við at finna fram til búðstaðin hjá fólki — hvort húsið hevur sítt r eru av plasti ki standa húsanumrini í rað- fylgju — einfalt og greitt. Hóast vit vóru tíðliga á veg, so Vóru vit í seinna lagi. Onnur høvdu longu verið, so har var ikki so nógv at velja í. Um vit fingu ikki keypt lutir, sum kundu verið okkum hentir, so fingu vit kortini tað burturúr, at vit komu inn til fólk — sóu hvussu tey høvdu tað og prátaðu við tey um mangt og hvat, tí blíð og fyri- komandi vóru tey. Uttan fyri kirkjuna var longu ein fittur hali av fólki, tá ið vit komu. Upp á slagið kl.10.00 vórðu dyrnar latnar upp, og inn streymaði fólkið og tusti til borðini, eins og vit kenna tað frá útsglum. Har var nógv fólk,tí trongligt var. Men hýrurin var góður — við práti og ve menn Lee seed — Eingin kjallari er undir húsunum látri varð valt og vrakað millum allar hesar nógvu lutir. Tá ið av tornaði, fóru vit við einum hálvum føvn- ingi av klæðum sum dún- 15 jakkum og vindjakkum og ymsum lutum og ætlaðu at gjalda — jú, tey vildu hava 10 dollarar, og tað er o.u 40-50 kr. í okkara pening.