hósdagur 10. juni 1999síða 20

20 tíðindablaðið S- NR. 107 - 10. JUNI 1999 — Hóast vit eru í Føroyum og royna at gera okkara besta á fótbóltsvolli, eru allir tankar okkara heima, tí tað eru ting í lívinum, ið eru nógv tydningamiklari enn fótbóltur. Fyrst og fremst eru vit jugoslavar, og bert síðan fótbóltspælarar. Og tað kann gera lítlan mun, hvussu nógv stig hvørt lið hevur á stigatalvuni, meðan fólk í okkara landi liva í stríði og ófriði, sigur jugoslaviski toppskjúttin hjá Sumba, Nebosja Veljkovic ÍVAN EGINSSON Í dag leika fleiri enn tjúgu útlendingar í føroyskum fótbólti. Men ikki nógvir av teimum kunnu reypa av, at teir teljast millum teir bestu málskjútarnar í sínum fel- øgum Eitt av undantøkunum er tann nýggjasti álopspælarin hjá sumbingum, Nebosjá Veljkovic. Hesin ?7-ára gamli jugoslavin kom tl Førova, tá ið bólkaspælið í steypakappingini longu var byrjað. men kortini megn- iði hann at skora trý mál í teimum fýra dystunum, hann var við. og so legði Nebosja Veljkovic fimm mál afturat í teimum fyrstu seks umførunum í lands- kappingini, har hann er á odda á málskoraralistanum millum útlendingar saman við Marcelo úr B68. Ne- bosja, ella sum sumbingar rópa hann, Baja, er sera skjótur leikari og man vera ein av teimum kvikastu í 1.deild. Tå ein sær Baja spæla, er tað ringt at ímynda sær, hvussu torført sálarliga hann og tveir liðfelagarnir hansara, beiggjarnir Spa- sojé og Nikola Biberdzic, hava tað hesar dagarnar. Allir tríggir, eins og fyrr- verandi NSI-venjarin Milan Cimburovic, eru ættaðir úr Kragujevac. Hesin býirin liggur mitt i Jugoslavia, og tær síðstu vikurnar var hann nógv at hoyra i ym- iskum tíðindasendingum kring allan heimin. Kragu- jevac er ein tann býurin, ið hevur upplivað tað ringasta av amerikonsku loftálopun- um á Jugoslavia. Her finn- ast fleiri verksmiðjur, sum framleiða vørur av ymisk- um slagi, til dømis tann kenda Zastava, ið fram- leiðir tað einasta egna slag- ið av bilum í landinum. Hesar verksmiðjurnar vóru millum málini hjá NATO- loftålopunum, og í dag liggja tær nærum oyðilagd- ar. Men ikki altíð raka am- erikanskar bumbar síni upprunaligu mál, og sivil- fólk í bynum eru tí í stórum vanda hvørja einasta nátt. Næstan alt vanligt virksemi í býnum er steðgað, eisini fótbóltur, og her er eingin skúlagongd. Ur Kina til Sumbiar Tá ið eg var og vitjaði í Sumba á Hvítusunnu, stakk eg inn á gólvið hjá Nebosja og landsmonnunum hans- ara, ið stríðast fyri sítt dag- liga breyð við at spæla fót- bólt langt burtur frá heim- landinum. Spasojé var ikki inni, tí hann skuldi við Smyrli til Havnar við einum barnaliði, hann er venjari hjá. Men Nebosja og Nikola vóru við hús, og teir bakaðu pannukakur til nátturða. Hvørgin teirra er giftur, og tí noyðast teir at gera mat og passa hús sjálvir. Tá sumbiarjugoslavarnir eru heima, sita teir sum oft- ast framman fyri sjónvarps- skíggjanum og fylgja spent- ir við seinastu tíðindum í móðurlandinum, og ringja næstan hvønn dag heim fyri at vita um alt veit væl við hjá teimum nærmastu. — Familjan hjá mær í Kra- gujevac býr bert tvey hun- drað metrar frá einari hern- a0arstød, ið bleiv bumbað fleiri ferðir, síðan álopini byrjaðu, greðir Nebosja fra. — Okkara hús bleiv rakt av bumbingini eisini, tíbetur ikki so illa. Tað er ræðuliga trupult at fyrireika seg til dystir her í friði og ró, meðan familjan og vinfólk- ini eru stødd í so vanda- miklum umstødum. Fyri kortum fekk eg boðini um, at ein av mínum góðu vin- um, fyrrverandi málmaður- in í okkara felagi, ið var í hertænastu, bleiv dripin í stríði millum serbiska herin og albanar í Kosovo. Hann ver bert 22 ára gamal. Tílík- ar hendingar í lívinum eru ómetaliga ringar at góð- taka. Men vit eru bjóðaðir til Føroya ikki til at grenja, men fyri at sparka bólt. Og tað skulu vit gera, so leingi sum vit eru her. Baja hevði ikki spælt á serliga høgum stýði í Jugo- slavia. Hansara fyrrverandi lið hava ongantíð verið í jugoslavisku 1. deild. Baja var = hálvtíðarspælari, og harumframt átti hann ein lítlan handil saman við pápa sínum. Men Nebosja leikti nógv innandurafót- bólt, og í hesum sambandi var hann rættiliga kendur í landinum, tí innandurafót- bóltur hevur stóran áhuga í Jugoslavia. Fyri tveimum árum síðani fekk Baja til- boð at fara so langt sum til Kina fyri at hjálpa einum I. deildarliði at sleppa undan niðurflyting. Fótbóltur hevði ongantíð verið høvudsitrOttargrein í heimsins fólkaríkasta landi, men tey síðstu árini hevur kinesiska fótbóltsambandið roynt at veksa áhugan fyri „ítrótt nummar eitt< í flestu av teimum umleið tvey hundrað londunum í heim- inum. Fleiri útlendingar spæla við kinesiskum lið- um, men ikki serliga nógvir av teimum umboða landslið í sínum londum. Liðið, sum núverandi Sumba-áleypar- in spældi við, eitur Apollo og er úr Guangdjo, einum býi við ikki færri enn sjey millionum íbúgvum, ið ligg- ur ikki langt frá Hong Kong. Fimm mál í fjúrtan dystum vóru ikki nóg mikið til at bjarga Apollo, sum flutti niður. Eingin fær tað lætt móti Sumba Tað var igjøgnum Spasojé Biberdzic, ella Bibi, sum hevur verið og spælt í Før- oyum frá fjørvår, at sumb- ingar settu seg í samband við bróður hansara, Nikola, ið áður hevði roynt seg í tysku 3. deild, og seinni við Nebosja Veljkovic. Tað kann vera eitt sindur iron- iskt at skifta frá einum liði úr býnum við sjey millión- um íbúgvum og tríati tús- und áskoðarum á hvørjum dysti, til eitt annað, ið um- boðar eina bygd, har færri enn trý hundrað fólk bú- leikast. Men hóast munurin millum Guangdjo og Sum- ba annars er stórur, er upp- gávan hjá jugoslavanum tann sama — at hjálpa sínum nýggja liði í stríðnum ímóti niðurflyting. Men hóast Baja ger sítt arbeiði gott, eru sumbingar framvegis blankir á stigartalvuni. Tað er torført at skilja, sigur Nebosja, tí vit hava nógvar góðar spælarar her í felagnum, sjálvt um tað er so lítið, og áttu at havt í minsta lagi seks ella sjey stig í dag. Men vit vóru sera óhepnir bæði í Fuglafirði og heima ímóti B68. Øll vónin er kortini ikki farin enn, tí tað eru nógvir dystir eftir í kappingini. Annars vil eg rósa fólk her í bygdini fyri teirra ótróliga stóra áhuga fyri felagnum og fótbólti yvirhøvur og ikki minst takka teimum fyri tann stuðulin, vit fáa frá teimum í hesum ringu døgunum fyri okkum tríggjar og fyri okk- ara moðurland. Og vit skulu royna okkara besta fyri at lata góð minni frá okkum í hesi hugnaligu bygdini, tá vit ein dag venda heimaft- ur. Nær tað verður, veit eingin av okkum at siga, men inntil oktober mánað eru vit sumbingar. Men hó- ast vit eru í Føroyum og royna at gera okkara besta á fótbóltsvolli, eru allir tankar okkara heima, tí tað eru ting í lívinum, ið eru nógv týdningamiklari enn fótbóltur. Og tað sama er galdandi fyri allar lands- menn okkara, ið umboða okkara tjóð í itrOttarhøpi uttanlands, eisini her í Før- oyum. Fyrst og fremst eru vit jugoslavar, og bert síðan fótbóltspælarar. Og tað kann gera lítlan mun, hvussu nógv stig hvort lið hevur á stigatalvuni, meðan fólk í okkara landi liva í stríði og ófriði. Tí skal ein fyrigeva Bibi, tá hann í dyst- inum heima á Sandi tók bóltin í hondina tvær ferðir og harvið varð útvístur. Spasojé hevur ikki verið heima í fjurtan mánaðir, og hann bleiv øgiliga stressað- ur av at liva í longsli og „óviti. Nú er hann nøku- lunda komin fyri seg aftur. Vit fara ikki at gloyma okk- ara arbeiði. Tí kann eg lova øllum målmonnunum í 1. deild, at teir ikki fáa tað lætt ímóti Baja, sama um liðini teirra megna at vinna á sumbingum ella ikki. Og stríðið hjá okkum er ikki liðugt enn. Eg trúgvi, at vit enda á níggjunda plássi og vinna so niðurflytingardystin, júst sum í fjør. Verður tað ikki soleiðis, so gerst ikki við. Men okkara lítla felag fer at berjast til tað síðsta dóm- arabríkslið í tí síðsta umfar- inum. Og teir, ið hava roynt seg ímóti sumbingum áður og kenna okkara stríðsvilju, kunnu altíð staðfesta tað. H Í