fríggjadagur 18. juni 1999síða 18

18 tíðindablaðið > NR. 113 - 18. JUNI 1999 NR. 113 - 18. JUNI 1999 tíðindablaðið 5052 177 19 Sjeytiogátta ára gamli Levi Petersen í Hósvík, hevur vunnið sær sæti millum teir ítarstu kapprógvararnar í Føroyum. Í samfull 34 ár róði hann kapp... — Asfaltið oyðilegði meg; tað er onki at snakka um tað. Fullstendiga, altso. Vit royndu at fáa ein súgvara at taka støvid, men tað var sum Harragud veit... Høgni Mohr Sleip var ikki neydugt Asfaltið oyðilegði meg gongu, og so søgdu teir nei, = mann fer á sjógvin; ja, tað Levi og práta. Portrið er M lens Kr. Vang Tey 34 árini, Levi róði Levi heldur tað vera ein at eg skuldi ikki í bát, sigur = vísir seg, sum mann færeitt = væl afturbundid, men Levi kapp. hevur hann ongantíð stóran bita at svølgja, tá gamla kappróðrarkempan nýtt lív...Tað veit Gud, tí fær knossa seg yvirum Gongulagið er eyðkent, nú ligið í aftara enda. Eina Sosialurin vil hava hann at flennandi. veitst, av sjórámanum. Tað Seyðurin hevur fingið sítt, kemur oman eftir Olavsøku minnist hann siga frá, hvat hann hevur - Eg bað teir so bara selja = haldi eg bestemt. Mann og nú skal røktarin eisini 0 Ein lítlar serliga væl. tikist við sítt langa lív. bátin; tað er onki at goyma mennist aftur, tá mann fær hava sítt. Hann fer oman at y Vit róðu uttanfyri Mol- — A, Jesus pápi, íkki... eg = hann til. Nei, skal eg siga eitt sindur av sjógvi uppí fáa sær døgurda. Tá hann B er í 1 an. So segði hann: tá vunnu havi verið í Íslandi og fiska. = tykkum, eg seldi hann andlitið... hevur fingið sær hvíld eftir evur seyði 1910 vit so grúuliga væl. Smyril Ég var ikki meir enn 14 ár, sjálvur, og so var tað liðugt. Vit hava staðið vid garða- dógurða, fer hann til gongu k OM turvið feita var eisini við tá. Men tað tá eg fór á sjógvin. Eg Annars haldi eg tað, at tá liði omanfyri húsini hjá niðanaftur til tey fyrføttu ppi oði sum var forferdiliga stutt- sigldi øll krigsårini. So havi Sje g tra gamli ligt var, at Greivin kom til eg verið á hvalastødini við | Hós ( ra og teir spurdu, um Air í nógv ár, ja vælsignað- ) sær sæti n teir ikki skuldu sleipa okk- ur, lika til alt fór fallitt. Tá tu kapprógvarar um út til startin. Men, tað ter so komu fgongd aftur, u helt eg ikki. Eg helt, at vit kom eg eisini aftur og var Víkamað DA skuldu rógva út. Tað bleiv flensari. Annars hevur st ein sovorðin látur, at tað var r tvey, tá vit róðu eimum gomlu bátu- Vit kappaðust altíð il úr Vági. Tað var ur bátur, og tá vit ímóti málinum, 1 hann oftast munin, sigur vi brosandi Noyðist at hyggja vekk Í morgin fer Levi at hyggja at kappróðrinum á Sunda- lagsstevnu. Og tað er ikki sért, at tað er við bivandi hjarta Eg eri komin til tað resultat, at tá báturin kemur inn ímóti málinum, og tætt er ímillum teir fremstu; tá lå eg hyggja vekk. Tað veit Gud, eg orki ikki at nyg yggja altso Ikki fyrr enn hann hevur skotið, tori eg at hyggja, sigur Levi, og flennir so hjartaliga. Hann plagdi at standa niðri á sandinum, tá kappróður er Spurdur, um hann ætlar sær at gera nakað serstakt burturúr stevnuni um viku- skiftið, smílist hann kát ygdur Tad plagar altid at vera okkurt. Humørinum plagdi ikki at bila nakad å stevnu- num, tað er sikkurt… og altíð hevur tað verið stutt- ligt. Stevna, sum illskapur stendst av, eigur ikki at verða hildin, tað er álvara ógemoynt. Og ikki varð flent minni, tá vit vunnu grúuliga nógv á teimum. Levi veit ikki at siga, hver man vera besti báturin, Greivin, ella Falkurin, ið Levi sjálvur eigur. Sambært honum, er tað sami maður, ið hevur bygt báðar, so kanska er ongin munur á teimum - Eg haldi bestemt, at tað man vera manningin, sum ger munin. Tað ber ikki til at siga, at nakar bátur er betur enn nakar annar. Rógva alt ov títt Annars heldur Levi, at nógv er broytt i føroyskum kapp- róðri. — Teir gomlu høvdu ikki hetta her við at liggja og titta í tíð og ótíð. Noy, noy, noy, tað bleiv róð ein hampuligur róður allan vegin. Vissi tað stóð bara um síðsta tak, so kundi tað vera, at teir vóru eitt sindur títtari, men tað var eisini tað heila. Bekkatøk og so- vorðið, tað var ikki fyrr. Eg snakkaði við Arn- grim inni í Fjørd í Kolla- firði, ið plagdi at rógva við Greivanum. Hann segði, at hetta við at rógva kapp; ja, teir ungu duga ikki at rógva longur. Teir liggja og títta og titta og pøsa seg upp. Hatta er ikki at rógva kapp Nei, segði Arngrímur, tá teir róðu, tá róðu teir ein langan og seigan. Hetta her við at títta er so kort síðani komið. Eisini hetta við at venja. Vit vandu ongantíð meir enn fjúrtan dagar. Nú Rodi kapp í 34 år Levi Petersen royndist drúgvur í fóroyskum kappróðri: — Teir gomlu høvdu ikki hetta her við at liggja og títta í tíð og ótíð. Noy, noy, noy, tað bleiv róð ein hampuligur róður allan vegin. Vissi tað stóð bara um síðsta tak, so kundi tað vera, at tók og sovorðið, tað var ikki fyrr, sigur kátoygdi Levi Petersen um rembingarnar í kappróðrinum venja teir næstan alt árið. - At menn, sum arbeiða noyðast at liggja soleiðis hvort kvold, tað er hopis- leyst. Teir halda tað ikki út. Arbeiða allan dagin, og so út at rógva um náttina..? Hatta ber ikki til, heldur undangongumaðurin í kappróðrinum í Hósvík, Levi Petersen, avgjørdur fyri. Avhald gjørdi munin Nú á døgum er vanligt, at bæði royki- og rúsdrekka- forboð er millum kappróðr- arfólkið. Hóast tað ikki varð hugs- að so nógv um tílíkt á døg- um Levis, ivast hann ikki í, at tað ger mun. — Eg veit at tað ger mun, tí hattar hava vit prøvad. Eitt annað árið áðrenn Olavsøku, legði eg mann- ingini eina við, at teir skuldu leggja av at roykja. Jú, teir játtaðu. Dekan í fari, altso; tað er ongantíð, sum eg veit um, at báturin hevur gingið so gott. Tá vit komu inn á Molan, lógu vit nummar 5, men tá segði eg við teir, at teir mundu minnast til, hvussu teir høvdu pint seg sjálvar fyri hendan róðurin, við at leggja bæði eitt og annað av. Nú munnu vit prøva, um tað hevur virkað nakað. Teir tóku so á, og eg skal siga tykkum; báturin var leysur heilt undir toftubekk. Halgadoy, hann gekk. Tað var ógemoynt, hann gekk, altso... mann altíð fjasast við okk- urt. — Eg arbeiddi hjá Landi- num í fjúrtan ár; í asfalti- num. Og tað oyðilegði meg; tað er onki at snakka um tað. Fullstendiga, altso. Vit royndu at fáa ein súgvara at taka støvid, men tað var sum Harragud veit. Tað einasta vit fingu beskeð uppá var, at vildu vit ikki vera har, ja, so skuldu vit bara fara. Men eg fór ikki allíkavæl, sigur Levi og yppur øksl, meðan hann sigur, at hann síðani endaði á sjúkrahúsinum. — Teir á hospitalinum søgdu vid meg, at eg var asfalteraður innan av royki. Ein danskari kom eisini at hyggja uppå meg, og eg spurdi hann, um mann kundi doyggja av ti svarta roykinum. Tå groyn hann. Hann segdi onki. Hann bara groyn… Båturin seldur Gerandisdagurin hjå Levi Petersen gongur millum seyðirnar, hann hevur uppi í Gerði. Umframt heima- lambið, hevur hann seks seyðir, og teir verða væl róktaðir. Einar tríggjar ferð- ir um dagin er hann hjá teimum. Hevdi hann ikki teir at ganga til, ivast hann í, um hann hevði fingið nakað av skafti yvirhøvur. Fyrr var hann javnan í fjørdinum og dróg sær okk- urt kóki upp, men tað er ikki longur. — Eg gjørdi nógv við tað fyrr. Men, so eldist mann og verður vánaligur til — Eg eri komin til tað resultat, at tå báturin kemur inn ímóti måli- num, og tætt er ímillum teir fremstu; tá má eg hyggja vekk. Tað veit Gud, eg orki ikki at hyggja, altso...