týsdagur 22. juni 1999síða 24

tíðindablaðið NR. 115 - 22. JUNI 1999 Tekna teg sum haldara nú,so fært tú Sosialin restina av hesum ársfjórðing- inum Tíðindablaðið ÓKEYPIS sosialurin Sosialurin rindar postgjaldið ndirritaði teknar seg sum haldara av dindabladnum Sosialinum, og fái blaðið 5 ferðir um vikuna. estina av hesum ársfjórðingi fái eg Sosialin Restinz ókeypis! Haldarar í Førovum: 270.-/ársfj. Haldarar i Danmark: 425.-/ársfj. Haldarar i Førovum, 340,-/årsfj. Phu lond: Ymiskir prisir i $ blað í senn Viðmerking: Eitt sindur um trúgv og um forholdið millum menniskja og Guð Ein viðmerking til okkurt av tí, John Johannesen hevur skrivað Alt byrjaði við at Guð skap- aði tað. Fyrst himmalin og jørðina o.s.fr. Sum krúnu á sínum skaparverki skapti hann menniskja. Fyrst skapti hann mannin og setti hann í Edens hava til at hava umsjón við honum og dyrka hann. Menniskjan fekk vald til at ráða á jørdini, bæði yvir fuglum, fiskum, djór- um og øllum vøkstri (1. Mós. 1,25 og 2,15), ikki at ráða sum tyranar, men sum góðir hirðar: Guð var hann hægsti, hann var stjórin ímeðan menniskjan var sett sum formaður yvir skabn- ingunum. Guð skapti alt til at vera gott, alt var >Sha lom<. Allir skabningar livdu saman í harmoni. Soleiðis var alt í fyrstuni, soleiðis varð alt skapt. Hvar kemur tað ónda so inn í leikin? Guð hevði sett eitt træ mitt í havanum, sum eingin mátti eta av, tað var træi kunnleikans um gott og ilt. Um nakar át fruktina av hesum træi, so kom hann at síggja mun á góðum og ill- um, t.v.s. at tey sjálvi fingu kunnleika til at dóma um hvat var gott og hvat var ónt. Nú kundu tey sjålvi meta um nær tað var gott at gera nakað. Guð hevði sagt at tey ikki máttu eta av træn- um, og tað var fyri teirra egna besta; men tey gjørdu ímóti hansara boðum, tá ið djevulin freistaði tey. Tí máttu tey taka konsikvens- in. Guð hevði ávara tey (1. Mós 2,17) Hann tveitti tey út úr havanum, so at tey ikki kundu nærkast træi lívsins og eta av tí. Um tey fingu av træi lívsins, so fingu tey ævigt lív. Kundi Guð ikki bara givið teimum loyvi til tað og so bara gloymt hitt, at tey høvdu synda? Nei, ongantíð! Tí um Guð gav teimum loyvi til tað, so Lesið eisini blaðið á Internetinum www.Sosialurin.fo vildu tey eti seg til ein ævig- an deyda, og so fingu tey ongan møguleika til um- vending frå syndini. Ofta hevur verið sagt, at Guð ikki tolir synd, tað passar faktist ikki, tað er umvent; syndin tolir ikki Guð. Tað kann samanlíkn- ast við, at ein ísterningur kemur til sólina, sólin vildi ikki sløkna; men ísterning- urin vildi til jarðar fyri fyrst at líða og síðan doyggja fyri okkum. Um vit halda okk- um til myndina frá fyrr av, so er Jesus ein stór frysti- boks, sum kann innihalda allar ísterningar, tann frysti- boksin tolir hitan av sólini. Tað einasta isterningarnir skulu gera, tað er at fara inn í frystiboksina meðan hon enn er opin. Sagt uppá ein annan máta: tað einasta vit kunnu gera sum menniskj- ur, er at yvirgeva okkum til Kristus. Hetta leiðir okkum til eitt annað: hvussu kann eg bara trúgva? Nógv kristin siga at man bara skal trúgva (undir- forstaði tvinga seg til at halda nakað, sum man ong- an sannføring hevur um). Sonn trúgv kemur bara við Heilaga Andans hjálp. Eingin kann trúgva av sær sjálvum líkamikið hvussu nógv man roynir. Hebr. 11,1: Men trúgv er treyst í tí, sum vónað verður, sann- føring um teir lutir, sum ikki eru at síggja. Ein kann ikki hava álit á einum úttalilsi hjá einum persóni, uttan man er sannførdur um tað, sum hann sigur. Hvussu kann eg hava álit á einum Guði, sum eg ikki eri sikkur í eksisterar? ella: hvussu kann eg trúgva á Guð uttan at kenna hann? Hjá mær hendi tað soleiðis: Eg helt meg trúgva á Jesus, tí eg visti at hann var til (eg rokn- aði við tí). Mín moralski yvirbevísningur var sera nógv ávirkaður av kristin- dóminum; men tað var alt. Eg gekk nógv i byin, hvørja weekend (fríggjadag og leygardag) og eitt sindur afturat. Eg drakk nógv hverja ferð, til eg datt av. Eg fekk at vita frá folki, sum kendu meg, at eg var ógvuliga fittur at vera sam- an við, tá ið eg var fullur, eg bleiv ikki voldligur og gjørdi ikki nøkrum ónáðir, men so næstseinastu ferð eg drakk, byrjaði alt at ganga galið. Eg vildi berjast, leyp eftir onkrum av vinunum hjá mær, og tá ið eg kom heim knústi eg ein rút. Eftir hetta drakk eg bara einaferð afturat, tá stóð tað enn verri til. Eg leitaði aftur eftir bar- daga; men tíbetur forðaðu vinirnir mær at berjast. So kom eg heim, vakti foreldr- ini, og segði nógv ljót ting við tey, so fór eg inn í køkin og tók ein stóran knív og setti hann fyri handliðina, tíbetur var mamma mín har at halda ímóti, og so var eg eisini so fullur at eg orkaði næstan einki. Morgunin eft- ir, tá ið eg vaknaði, heyði eg øgiliga ringa samvitsku. Eg meldaði meg sum lim í Bláa krossi og gav lyfti um, at ikki røra alkohol. Komin við í Bláa kross byrjaði eg at koma í missiónshúsið (til kór og ungdómsmeóti). Til eitt meti í eini møtirød, sum var tá, sá eg sannleikan (eg bleiv sannførdur av Guði) og yvirgav meg til Jesus. Eg trúgvi, at tá eg drakk tvær tær seinastu ferðirnar, var tað Guð, sum hevði ein fingur í spælinum, eg veit ikki hvussu; men soleiðis bleiv eg førdur undir orðið, og av orðinum yvirbevistur, soleiðis var tað at eg kom at læra Jesus at kenna. Hví skuldi Guð endiliga seta træi kunnliekans um gott og ilt í Eden? Hví gav hann okkum hetta valið? Tí at Guð elskar okkum og vildi tí geva okkum eina frí- heit til at elska hann, ikki at liva sum trælir fyri hjann; men sum børn, ikki liva sum robottar; men til at liva i friheit. Vinaliga Jón Poulsen, 520 Leirvik Krosstein - alt tilfar til kloakk LYSING NR. 17 "VHS Alt tilfar til Falkavegur 6 - FO 110 Tórshavn Tlf. 314600 - Fax 317360 Teldupostur: skQpost.olivant.fo