fríggjadagur 2. juli 1999síða 20

Peter O.K. Olofson heldur hina sonnu gleðina í stevnuhepi liggja í felagsskapinum, náttúruni, kappróðrinum og skapandi evnum menniskjanna. Hinvegin heldur tíðindablaðið 0812 7 hann tað vera skeivt at fáa sær kenning, tí tað stríðir ímóti Guði. Mynd: Jens Kristian Vang Sóknarpresturin í Fuglafirði: NR. 123 - 2. JULI 1999 Guð er nummar eitt — Í øllum livsins viðurskiftum er týdningarmikið at liva lívið við ábyrgd fyri sær og næsta sínum, og hetta er sostatt eisini galdandi á Varmakeldustevnu. Vit eiga avgjørt at hava Guð fremst í huga í óllum leikum, sigur Peter Olof Krag Olofson HOGNI MOHR Konan og børnini eru og ferðast á Flatlondum, og so- statt verður sóknarpresturin í Fuglafirði, Peter O. K. Olofson einsamallur á borg- ini, stevnudagarnar. Prest- urin, ið hevur tíggju ár á baki í Føroyum, væntar at stevnan verður eitt sindur ødrvisi, nú ongi børn eru heima. Sjálvt kallið hevur við sær, at Olofsen sjálvandi fer at halda guðstænastu sunnu- dagin. Harumframt eru tey í Fuglafirði farin undir nýtt tiltak fyri teimum yngru. Leygarkvøldid kl. 22 verður guðstænasta hildin fyri hes- um unglingum í Fuglafjarð- ar Kirkju. Opið hús í Thabor — Nøkur ung spurdu meg í fjør, um eg ikki kundi skipa fyri guðstænastu leygar- kveld á Varmakeldu, og eg játtaði. Tey eru komin aftur til mín hesaferð, og tískil endurtaka vit tiltakið. Aft- aná er opið hús í missións- húsinum, Thabor, sigur presturin, ið eins og mong onnur ætlar sær á listafram- sýning og til okkurt tón- leikatiltak. Tað einasta, ið liggur í føstum karmi í virksemi- num hjá Peter O.K. Olofsen á Varmakeldustevnuni, er kirkjuligu gerningarnir. Felagsskapurin hevur tydning Undanfarnar stevnur hava danski presturin og børnini verið fastir gestir á Tivoli- økinum, eins og vanligt hevur verið at vitja úti á sjálvari Varmakeldu. Kapp- róðrinum lurtar hann eftir í útvarpinum. — Tað er ongin ivi um, at tann felagsskapur og tey skapanarevni, ið koma til sjóndar í sambandi við slíkar stevnur hava stóran týdning fyri bygdina, sigur Olofson. Fuglafjarðaprestur kennir tó ikki sama spenning á sær, sum hann gjørdi heilt ungur, eo tá okkurt serstakt var í um- búna. — Tað er greitt, at munur er á ungum og eldri í hesum føri. Hinvegin er tað bara gott, at hava eina barnsliga gleði, hóast ein er vaksin. Munur er tó á at hava eina barnsliga gleði, og at bera seg barnsliga at, leggur Peter dent á. Ongin undantaksstøda — Í øllum lívsins viður- skiftum er týdningarmikið at liva lívið við ábyrgd fyri sær sjálvum og sínum næsta, og hetta er sostatt eisini galdandi á Varma- keldustevnu. Vit eiga av- gjørt at hava Guð fremst í huga í øllum leikum, sigur hann, og leggur dent á, at hetta eisini er galdandi í sambandi við kappróður, dans og annað, fólk stutt- leika sær við á stevnunum. Sum hann sigur: — Guð er nummar eitt í lívið okkara... Olofson heldur, at tað ber ikki til at seta undantaks- stóðu í gildi, til tess at sleppa burtur frá Guði, nakrar dagar. Ikki rætt at vera drukkin Men, Olofson, ber tað ikki til at fáa sær eina kenning, og síðani fara í dans at hugna sær við Guði uppiá sær, onkrastaðni í huga- num, um tað kanska ikki er so frammlaga, júst í tí løt- uni. ? — At drekka seg fullan, ella bara at hava kenning, stríðir ímóti Guði, tí tú her- við letur rúsandi løg fáa valdið á tær. At liva sum kristin, er sum at liva í ein- um stórfingnum urtagarði, fullum av yndisligum trøum og blómum. Kring hendan urtagarð er sjálvandi eitt stik. Innanfyri hetta stik ber til at ganga og njóta allan vakurleikan. Partur av vøkstrinum trívist best ytst ímóti stikinum, har til ber at hyggja út um urtagarðs- markið; kanska tí hugur er at sleppa út. Onkur fellur kanska eisini út um stikið. — Tað er kanska júst hetta, sum liggur í hasum spurn- inginum; hvussu langt ber mær til at sleppa burtur frá Jesusi, meðan eg enn kann kalla meg kristnan. Svarið hjá mær er, at mann kann ikki fáa sær eina kenning, nei...tí tað hoyrir ikki til eitt lív sum kristin... Hin sanna gleðin Men, Olofson, vanligt er at siga, at summi fólk bera ein rús væl; tey eru rólig og í góðum lag, og ongin fær nakran skaða av tí. Hinveg- in eru summi, sum eftir bert fáum snapsum, so at siga ganga berserksgang; stutt sagt eru meira ella minni svók undir rúsi. Tá so stórur munur er á avleiðingunum á rúsinum, hvussu ber tá til at seta markið við sjálvan rúsin..? — Eg ivist í, um spurning- urin er so tekniskur. Sjálv- andi er munur á monnum. Men, rúsandi løgur er nú einaferð soleiðis, at drekk- ur ein ov nógv, tekur rúsurin valdið á tær. Og sum kristin, eigur ein altíð at vera til reiðar at meta Jesusi. Hvørja løtu. Og hesa løtu eigur ein hvørki at hava kenning, ella timburmenn. — Tað sum ikki er rætt i sambandi við rús, er at rús- urin fær valdið á tær; og valdið hevur rúsurin á tær í báðum fórum; tå tú ert vin- arligur og glaður, ella tú gongur beserksgang. Tú ert ikki tann, tú eigur at vera, tá tú hevur kenning, ella ert fullur, sigur hin avgjørdi presturin í Fuglafirði, sum heldur mangt annað vera at gleða seg yvir á stevnu, saman við ødrum: Felags- skapin, náttúruna, kappróð- urin og skapandi evni menniskjanna. — Millum annað í hesum liggur hin sanna gleðin, og hana eigur ongin at taka frá okkum, og tað haldi eg at drykkjuskapur ger, sigur Peter Olof Krag Olofson at enda. ———————