fríggjadagur 2. juli 1999síða 19

NR. 123 - 2. JULI 1999 19 noy. Allir hesir listamenninir, oma úr útlondunum at uppliva oyar, eru skeggvaksnir. Hevdi verið glattbarberaður og plús- ur. so hevdi eg ikki riggad so í ii selskapinum, sigur einasti yski langabbin við hesthala. arnadur vøkstur mos skegg hjá Hans Jacobi mscn sluppu at grógva longi, áðrenn upptøkut6lini hjá Malmros fóru at mala. — Útvarpið boðaði frå, at søkt var eftir statistum í filmi. Treyt- irnar vístu seg at vera, at hár og skegg sluppu at veksa. Eg teknaði meg sum statist, men segði í brævinum til fyriskipararnar, at eg somuleiðis var áhugaður í onkrum røttum leikluti. Saksur varð so ikki nomin; í fyrsta umfarið einar tríggjar mánaðar. So fór konan at gera vart við seg. Eg noyddist so at siga sum var; at eg skuldi vera Kyrjasteinur er bygdur í 1937. Tað var við hesum skipi, Hans Jacob Hansen fyrstu ferð fór til sjós. Nú liggur skipið og gnaddar gummihjólini, ið hanga á rustaðu dragbjálkunum uttast á brygguni við Lítla Bátahyl í Fuglafirði. Slitnu vantrini halda einsamøllu stórmeistrini standandi. Rustur og rot í hesum fyrr so stolta fari, hava við sær, at skipið neyvan sleppir at vera liggjandi árið út. Mynd: Jens Kristian Vang tíðindablaðið SOS; filmsleikari. — Tá ár var runnið, frættist, at filmsætlanini væntaði pengar, og at ongin filmur varð gjørdur fyri- bils. Filmur ella ikki; skegg og hár vuksu ótarnað. Hárið var nú vorðið somikið sítt, at eg noyddist at knýta tað í hala afturi á nakka. Annað árið varð filmurin kortini tikin upp. Áðrenn varð eg so biðin at koma á Háskúlan í Havn til roynd. Eg skuldi siga eina huldu- søgu, ti Malmros hevði meg í huganum til leiklutin sum Tór- maður. Eg segði so eina søgu, sum systir mín heyði sagt mær, og legði okkurt afturat. Væl hepnaðist, tí eg fekk leiklutin... — Malmros ringdi til min tríggj- ar dagar undan upptøkuni, og spurdi meg um eg hevði fingið nakað upptøkurit til filmin. Eg segði nei, men at eg ætlaði at síga tað, sum í bókini stóð. Ein pro- fessari í fóroyskum (Christian Matras) heyði týtt Barbaru, so ongin kundi seta ein fingur á tað góða málið. Harumframt eru part- ar av bókini skrivaðir á ein so- vorðnan hátt, at teir væl eru brúkiligir sum beinleiðis handrit, sigur Hans Jacob, ið var við at stevna sjónleikarafelagið í Fugla- firði, og longu í 1940, tólv ára gamal hevði fyrsta leiklut sín. Virkin á Varmakeldu Á Varmakeldu, fer Hans Jacob at Sjónleikarin, Hans Jacob Hansen. Aftanfyri sæst partur av kubistiska brotamyndin, ið umboðar ein part av lista- manninum, Hans Jacobi Hansen. Mynd: Jens Kristian Vang syngja og spæla uppá harmoniku á musikkkafeini, ið verður í Fuglafirði stevnudagarnar. Tenor- rødd hansara fer eisini at verða hoyrd í Manskórinum, ið fer at hava framførslu. Virkni listamaðurin fer har- umframt at hava fyrilestur í sam- bandi við stevnuna. Evnið er tei gomlu listamenninir í Fuglafirði Teir, ið millum aðrar fara at verða nevndir, eru Símun Olivur Jo hannesen, ið m.a. málaði leik- tjøldini til sjónleikin, Magnus, ið varð framførdur í Fuglafirði undir Krígnum. Eisini fer Hans Jacob at røda um Kristian Hansen, ið var myndatøkumaður og seinni lista- målari, og sonevndu Øra menninar, ið bæði teknaðu og gjørdu modellskip. Sjónleikarin, Magnus Andreasen, 10 var fuglfirðingur, men búði mong år í Havn verður eisini umrøddur Tá Hans Jacob Hansen stígur uppá rødarapallin fríggjadagin, fer hann at hava ein ordans pappirs- dunga undur hondini. Men, fyrilesturin er ikki longur enn 20 minuttir kortini. Orsøkin til mongu ørkini er, at hann noyðist at prenta fyrilesturin vid sera stórum stavum, skal hann síggja orðini. Umframt mongu málningarnar, ið fara at vera sýndir í Fuglafirði, ber til at síggja hárfagra Hans Jacob Hansen in persona, ið fer at sita vakt niðri í fimleikarhøllini, varmakeldudagarnar. — Einar tríggjar mánaðar varð saksur ikki nomin; í fyrsta umfarið. So fór konan at gera vart við seg. Eg noyddist so at siga sum var; at eg skuldi vera filmsleikari. Mynd: Jens Kristian Vang