hósdagur 15. juli 1999síða 10

10 tíðindablaðið NR. 132 - 15. JULI 1999 Nú er farið um longsta dag, og næturnar fara aftur at myrkna, sjálvt um hetta ikki rættuliga er fari at merkjast enn. Tó so, gamalt er at siga, at á 6lavsøku er friggingarmyrkt. Tá kunnu ung, nýforelskað pør hugna sær í skýmligu nåttini niðri við strondina ella hvar tað skal vera k HO. Du Q Sumn | 1 ) då pr | 1 k l 30/10-19 Kærleiki, loynidomar, gudalæra og sorg g eitt ásttikið ingt at seta. VIð sinum seinastu iðarliga summar d Vanni Sur ell tey um tey jurnar og tað teskandi lotið siga teimum. Hon "reiðir teimum frá, at bylgjurnar g lotið siga, at tey skulu Iroyma og fevnast, tí at stutt er umarstundin og brátt doyggja i kavanátt. Hon endurtekur, Kulu droyma og fevnast, tí brátt følna tær angandi blóm urnar og tað blíða kvoldarlotið rður I vetrarstorm og brim. og gentan standa = . hr ropa ut sin 1 TOD en MK Í 'p gentunnar i ikki verða hoyrd, tí at stormurin skal doyva tey. Hon kemur at hava mikla sorg, tí at vónir hennara doyggja. Men um gentan vil náa eydnuna, skal hon ) £ søkkja bæði gleði og sorg í ta gloymskugevandi bylgju. Um letta, so skal eydnan verða henni vís og vara um aldur og ævir Alt hetta kann tulkast soleiðis, at gentan og drongurin ganga evuliga åsttikin eftir sandinum, meðan tey droyma seg burt og teska kærleiksorð sínamillum Men tey gera meira enn at droyma og teska til hvønnannan. Ur reglu 5, 6, 7 og 8 kunnu vit tulka, at trá teirra verður so sterk, at tey koma í eina kyns- liga øsing, ið ger at skilvísi hug- ur teirra fer frá teimum. Tey liggja bert á sandinum í heitari fara YVir um anna og 1 hon ger samlegu, uttan jardbundnan huga. I ørindi tvey liggja tey eftir teirra kynsliga fulnað møguliga á sandinum utlågvadi, haldandi um hvort annað og íggja meðan sólin, ið er í ferð at seta, gyllir á tær blídligu aldurnar, ið koma blídliga skol- andi niðan eftir sandinum, sum tá ið dreingir royna eftir gentum. Men so hendir tað - Brádliga verður náttin eisini sorgarfull Madonnusíðan á gentuni tekur yvir. Tey bæði hava havt sín heita åstarleik, men møguliga iðrar gentan seg nú. Hon fer nú eldur at hugsa um tann anda- liga kærleikan og sleppur teirri kynsligu tráanini. Imyndin fyri lesum er havfrugvin, ið brádliga situr á vánni og syngur. Havfrýr lava jú, sum vit vita, vakran og eggjandi yvirpart og eina rúna- bindandi rødd, men undirpart- urin er fiskur, so eingin møgu- eiki er fyri kynsligari samveru yvirhøvur. I ørdindi trý kemur so tað duldarfulla fram. Hvat siga ald- urnar? - Og hvat sigur lotið? - VK marnått Gentan hugsar nú ivaleyst um, hvat ið framtíðin fer at bjóða henni og dronginum. Hon kemur at hugsa um, hvussu stutt summ arið, ið her er ein ímynd uppá lívið, er. Tíðin gongur jú skjótt til tey skulu doyggja á kavanátt, ið her ímyndar teirra seinastu ellisår. Tí er tað, at hennara dulvit í fimta ørindi sigur við hana, at tey mugu droyma og fevnast áðrenn summarsangirnir tagna. Hetta vil siga tað sama sum, at tey skulu droyma seg burtur og fevnast í teirra anda- liga kærleika, áðrenn ungdómur teirra er av. -Legg til merkis, at tey skulu droyma og fevnast Einki stendur um trá ella gyrnd So hvat við kynslívinum? Gentan hugsar eisini, at tað kann verða skjótt, at tær dand- andi aldurnar gerast til skúmandi bárur. Hetta kann merkja, at tað kann skjótt henda, at teirra nú so hugnaliga lív gerst til eitt hart og trupult lív. Hvat um maðurin doyr? -Hetta síggja vit, at hon hugsar, við at lesa reglurnar, har ið havfrúgvin greiðir frå gentuni | } Mynd: Jens Kristian Vang standandi einsamallari á strond- ini, grátandi og rópandi út móti briminum, og eisini við at lesa 11. reglu í fimta ørindi. Har stendur ”eydnan frá jórð før burtur, við skuggastrendur hon svevur”. Og hetta sigur jú bein- leiðis, at drongurin, ið er eydnan hjá gentuni, svevur við skugga- strendur, ið uttan iva ímynda deyðsríkið Hades. Hades er nevniliga eitt myrkt og dapurt stað, har sálir teirra deyðu hava eina tilveru sum bleikir, skapleysir skuggar. Her nýtir Janus myndir úr teirri, fyri hon- um so vælkendu, fornu grisku gudalæruni. Sum tað stendur, hugsar hon, at harmljóð hennara fara ikki at verða hoyrd. Hon væntar ikki, at nakar fer at troysta hana, og tí má hon yvir um ánna. Hon má frá lívinum yvir í deyðan, fyri at verða andaliga sameinað við dreinginum aftur. Myndin, ið skaldið her nýtir, er eisini úr teirri forngrisku gudalæruni. Ain, ið talan er um, er áðin Styx. Hendan áin er