mikudagur 28. juli 1999síða 2

- Dagbjørt S. Hansen | Jan Miiller | UNG í í B k: Blaðstjóri: | Áki Bertholdsen, Eirikur Lindenskov | Turið Kjølbro Marknaðardeild: Dagfinn Olsen Jonhard Hammer John Johannessen Sveinur Tróndarson ítróttarskrivari: | Emil L. Jacobsen Myndamenn: Jens Kristian Vang Í Álvur Haraldsen Útgevari, uppseting: Sp/ Sosialurin Bústaður: Argjavegur 26, Argir Postadr: Postsmoga 76, 110 Tórshavn Telefon: 311820 Telefax. 314720 | e-mail: | post Gsosialurin.fo | Prent: Dimmalætting Olavsøkan — ein hugnaligur samanvavstur Oddagrein Olavsøkan er tjóðarhátíð okkara. Tað varð víst á í oddagreinini í gjár. Men ólavsokan er so nógv annað. Hetta er jú eisini stevnan, sum vísir, hvar vit flóta. Mentunnarliga, ítróttarliga, kristiliga, í matgerð o.s.fr. Ja, ólavsokan er ein góð- ur stigi, sum mátar hjartasláttin í foroysku tjóðini. Tilboðini eru bara so nógv í skránni, at sjálvt tann sum lættur á fótum rennur frá ti eina til tað annað tiltakið, klárar ikki meiri enn ein lítlan part. Tað er kanska í so nógv á skránni, vil onkur halda. Men hetta sigur okkum eisini nakað, hvussu gott hugflog, vit hava at finna uppá. Til tann seriøsa partin hoyrir avgjørt tann afturvendandi framsyningin hjå Listafelag Føroya. Hon visir okkum å hvørjum stigi føroysk list er, og um nakrir nyggir spirar eru at håma. Ella um teir gomlu bara liggja og tøva i ti sama. Olavsøkuframsyningin er vanliga góð og er eitt listarligt tiltak, vit kunnu vera errin av. Teir gomlu dugdu at halda sær at gam- an. Tættirnir eru eitt gott domi. Og for- oyingar duga framvegis at skemta. Tað plagar ólavsokukabarettin at siga nak- að um. Somuleiðis sigur hon kanska, um nøkur nýggj talent eru at hóma. Tíðin at gera kabarettina er stutt. Tey, sum varða av leiklistini her á landi, kundu kanska borið so í bandi, at kabarett- greinin varð tikin í storri álvara, so líka nógv orka varð logd í hesar fyrireiking- arnar sum í aðrar leikir. - Í ollum forum dregur hon fleiri fólk til. Men alt ov ofta er sumt <ov bíligt<. Rock-konsertin, sum vanliga byrjar «til foroyska tíð< - langt eftir ásetta tíð - er eisini eitt gott høvi at máta á stiganum, hvar vit liggja tónlistarliga. Hart. Inniligt. Larmandi. Undirhaldandi. Eggjandi. Kon- sertin, sum dregur túsundtals ung til sín. Men sum mentapávarnir ikki gáa nóg nógv um. Somuleiðis er høvi at hoyra góðar kvoðarar, kristiligan sang. Havnar Horn- orkestur, Frelsunnarherin og onkur fær høvi at royna síni oratorisku evni á fólka- fundum ella kristiligum fundum. Onnur fáa hovi at royna síni kynstur at hita pylsur, høsnarungar, chips, poppkorn, blæsa ballónir, candyfloss o.s.fr. Og so fáa havnarfólk sjálvandi hovi at vísa, hvussu gestablíð tey eru. Ein sjarmer- andi samanvavstur, sum vísir, hvussu fjølbroytt ein tjóð er. Bæði á ein og annan hátt. Olavsøkan sigur, hvussu rákið er og hvussu stoðið er. Men gott er, at ólav- sekan bara er einaferð um árið. Hugnið tykkum! ; ; Sosialurin Minningarorð um Hildu Bolstad, Sandvík f. 01.08.-27 d. 09.07.-99 I april månadi -99 las eg eina samrødu við eina krabbameinssjúka kvinnu í donskum vikublaði. Hon visti, at deyðin var nær, men var á ongan hátt ill um hetta. <Eg kann hugsa um líðing- ina, eg kann hugsa um mød- ina, men eg eri ikki bangin fyri deyðanum<. <Fægstu fólk sleppa undan at fyri- halda seg til deydan, og hevur tú ongar hugsanir um deyðan, snýtir tú teg sjálv- an við at vera ófyrireikaður, tå ið hann kemur«. Hesi ordini kundi Hilda havt sagt, men Hilda var ikki tann, sum brúkti stór orð og ongantíð um seg sjálva. Ta seinastu tíðina meðan Hilda var sjúk, og aftaná at hon var deyð, tosaðu vit dagliga um hennara ósjálv søkni, um hvussu væl hon góðtók tað, sum ikki slapst undan, og at hon allatíðina fyrst og fremst hugsaði um hini. Sum Irena segði, tá ið vit tosaðu saman, aftaná at Hilda var farin: <Mamman gjørdi tað so lætt fyri okk- um ollum, tí hon var so av- klárað sjálv<. Júst hetta var tað, sum eyðkendi Hildu alt hennara lív. Hon var avklår- að við sitt lív og vid allar tær hendingar, henni vóru fyri í lívinum. Hon og Jens høvdu nógvan mótgang mangan, men tey vóru sum ein fyrimynd fyri øðrum, bukkaðu ongantíð undir fyri ágangi, men livdu sitt still- føra dagliga lív uttan stór- vegis hóvasták, men altíð við umtanka fyri oðrum Tey orð okkum renna í huga, tá ið vit hugsa um Hildu eru trúfesti, hjálpsemi og lívsgleði. Hetta ótrúliga trúfesti móti øllum, fyrst og fremst sínum næstringum, men eisini hinum bygdar- fólkunum. Fyri okkara fam- ilju hevur hon verið ein hjálp og styrki, sum ikki kann metast saman við ann- að, vit hava verið úti fyri. Tá ið Hilda varð sjeyti, vóru vit í fødingardegi, og sum so mangan verður tik- ið til, segði onkur skemt- andi við Hildu: - Vit síggj- ast aftur, tá ið tú verður átt- ati. Flestu flentu, men Hilda svaraði ógvuliga álvarsom sum ein staðfesting. - So leingi livi eg ikki. Vit vistu oll í bygdini at heilsan var farin at bila ta seinastu tíðina, men vit vistu ikki, at Hilda var so ålvarsliga sjúk, at hon hevdi so stutta tid eftir, men kan- ska hevur hon havt eina hóming av hesum sjálv. Eg minnist eisini orðini, Jensina bar mammu síni á sjeyti ára degnum, har hon millum annað tosaði um, hvussu Hilda kundi flenna. Um lívsgleðina, sum ávirk- aði oll, sum vóru um hana. Og eisini hetta var millum tað seinasta, vit hoyrdu til hennara. Teir seinastu dag- arnar, hon livdi, megnaði hon enn at flenna at ym- iskum, sum fyrifórst rund- an um hana. Aftur eitt dómi um, at hon dugdi at seta sítt egna til síðis og fáa hini at gloyma tað ringa Kalt er nú niðri á Garði, har vit sum óvitar runnu hús úr húsi og vórðu væl mót- tikin allastaðni: Hjá okkum, Mary, Hildu, Stinu-omm- uni....Sum góðir grannar varð livað saman í sátt og semju, og tað er tungt fyri okkum yngri at síggja fleiri hús tóm og onnur, har bara ein býr, men soleiðis er lív- ið. Deyðanum slepst ikki undan, men tungt er hjá teimum, sum sita eftir, men minnini eiga vit so enn. Okkara tankar eru hjá tykkum, sum mist hava: Jens, Sólvá, Jensinu, Sig- run, Írenu og ommubørn- unum. Við hesum orðunum vilja vit lýsa frið yvir minninum um Hildu. Rannveig og Gudrid T THEODOR DAHL ættaður úr Funningi, búsitandi í Havn andaðist á Landssjúkrahúsinum mánadagin 26. juli, 78 ára gamal. Kistan fer úr Landssjúkrahúskapelli- num hósdagin kl. 18. Jarðarferðin verður úr Vesturkirkjuni fríggjadagin kl. 13. Sungið verður úr sálma- bókini. Vilborg og Anna Tey, ið vilja minnast Theodor, kunnu lata eina peningagåvu til Eiðis kirkju. TØKK Hjartaliga takka vit tykkum øllum, sum syndu okk- um samkenslu, tå min elskada kona, mamma, ver- mamma og omma okkara HELMA JOENSEN Fuglafirði so brádliga andaðist og varð jarðað. Tøkk fyri blómur, kransar, telefonuppringingar og peninga- gávur. Tøkk til Bernhardinu fyri góð og troystarrík orð í heiminum, og Gordon í kirkjuni. Eina hjartans tøkk til Peter O. K. Olufson prest, og eina hjartans tøkk til heimahjálpina og heimasjukrasystrarnar, sum hava verið um hana øll árini, hon var sjúk. Tøkk til sangarar, kirkjutænarar og annars til tykkum øll, sum á ein og annan hátt hjálptu til við jarðarferðini og tykkum øll, sum fylgdu henni Ú hennara seinasta hvíldarstað. Hjartans tøkk oll somul, Harrin lóni tykkum. Hjalmar, Herman, Ovi, Annika og Sigbjørg við familju