mikudagur 28. juli 1999síða 12

12 tíðindablaðið NR. 141 - 28. JULI 1999 Kring knøttin í 1101 samdøgur Klokkan ellivu månakvøldid tann 26. juli 1999 stevndi Salka Valka gjøgnum innsiglingina Uti i Stød å Sandi eftir eina trý ára langa ferð kring knøttin John Johannessen Myndir: Jens Kristian Vang Sandoyingar vóru ikki sort erpnir, tá teir hómaðu Sølku Volku við oyggjadótturini, Duritu Holm, umbord í havsbrúnni = einaferð um Mina månakvøldid 1999. Hendan inga sandoyargentan hevði verið burtur á spennandi ferð við lítla skipi sínum í EK 1 26. juli hevði = verðið long. Væntandi var, at Dur ita fór at Koma til lands eina- ferð mitt um dagin, men trupulleikar við motorinum gjørdu, at hon var eitt sindur seinkað. Um fimm tíðina komu boð um, at Durita fór at vera á Sandi umleið klokkan tíggju á kvøldi, og longu áðrenn tíggju var nógv fólk savnað Úti á Stød. Eisini vóru tey fleiri, ið valdu at fara í báti út ímóti Duritu og vinfólkum henn- ara umborð á Sølku Volku Klokkan fór av tíggju, men eingin á landi sá nakað til Sølku Vølku í mjørkanum. Tó savnadust fleiri og fleiri fólk á havnarlagnum Úti á Stød, tí tey vistu, at um eina lotu fór kendasta skipið í Sandoynni, Salka Valka, at laga fram úr mjørkatåmin- Og so var. Um hålvgum ivu tíðina sóust mastrar onkustaðni har úti í mjørk- anum, og góðan hálvan tíma seinni sigldi skipið inn í havnina Uti á Stød á Sandi. Veitslurómur Tað var rættur veitslutómur, tå Durita stevndi inn í havn- ina við báti sínum. Heilsað varð við fýrverki, neyð- blussum og heiðursrópum meðan tann erpni skiparin, Durita Holm, trygt stevndi skútu síni at bryggju eftir drúgva og spennadi ferð á sløttum havi og brótandi bylgju kring allan knøttin. Hesin seinasti parturin av ævintýrferð Durtu gekk heldur spakuliga fyri seg. Motorurin orkaði nevniliga ikki meira eftir teir mongu fjórðingarnar, skipið hevdi siglt seinastu trý árini. Dur- ita visti, at um hon steðgaði motorinum áðrenn tey vóru komin leiðina fram, var eingin møguleiki fyri at fáa hann í gongd aftur. Og hetta var júst tað, ið hendi, beint sum skipið stevndi inn í havnina. Sostætt mátti Salka Valka sleipast at bryggju. Men hetta hevði sjálvsagt als onga ávirkan á Oføra veitslurómin. Tá skipið var komið at bryggju var ein øgilig trok- an, ti øll vildu sleppa at vera tey fyrstu umbord. Men fyrstur umborð var tollarin, og eftir hann var tað ein ov- urfegin móðir Duritu, Anna Katrin Jacobsen, ið steig umborð at ynskja dótturini vælkomnari heim. Og fyrstu orðini, móðurin fekk frá rørdu dóttir sínari vóru: — Tú ert tann vakrasta mamman í allari verðini. Móðurin var fegin, tí hesum skuldi dótt- urin havt skil fyri, eftir at hava sæð meginpartin av klótuni gjønum trý ár. Sammett við Columbus Nógv vóru tey, ið ynsktu at heiðra oyggjafelaganum, ið nú var afturkomin úr útlegd, og tí kundi Durita ikki geva sær góðar stundir at tosað við oll, men tey flestu fingu tó eitt klemm og nøkur góð orð við á vegnum, áðrenn Durita varð drigin yvir móti flakavirkinum, har tingmað- urin, Páll á Reynatúgvu ynskti at heiðra henni við einari rødu. Røda Páls var merkt av, at hann var errin av at vera úr somu oyggj sum Durita, eingin ivi um tað. Hann sammetti hana við mætar sjógarpar sum Columbus og Vasco Da Gama, og eis- ini varð rúmdarmaðurin Neil Armstrong nevndur. At sandoyingar høvdu iv- ast í, at tað fór at eydnast Duritu at sigla kring knøttin við Sølku Vølku duldu Páll á Reynatúgvu ikki fyri. Hann segði, at hjá onkrum hevði ivin verið so mikið stórur, at tey ivadust i, um hon yvirhøvur fór at koma til Skotlands. Men ferðin Salka Valka liggur nú trygt við bryggjuna Úti á Stød á Sandi eydnaðist, og tað eru allir sandoyingar og føroyingar annars nú errnir av. Eftir røduna hjá Páll á Reynatúgvu, handaði Fríði Nolsøe, frá ungmannafel- agnum Virkinum á Sandi, Duritu eina gávu, og sjálv- sagt var gávan oll bindini av Føroya siglingarsøgu. Bert gjørt nakað annað Tann smædna Durita Holm var bilsin av stórfingnu mót- tøkuni, hon fekk á Sandi. Hon greiddi frá, at hon var biðin um at sigla inn á Havnina, tí har ætlaðu tey at halda móttøku til heiðurs fyri henni. Men hetta vildi hon ikki. Hon skuldi ikki hava nakra móttøku, og har- afturat var hon farin avstað av Sandi, og tí skuldi hon eisini koma á Sand á fyrsta túrinum heim aftur til Før- oya. — Tað er gott at vera kom- in heim aftur, men eg skilji ikki rættuliga, at tað verður gjørt so nógv hóvasták burt- urúr mær. Eg havi bert gjørt nakað annað enn øll hini ungu. Tað er jú vanligt at fara út í heim, um ikki júst á sama hátt, segði ein bilsin, men ovurfegin Durita Holm. Í brúsu í Djúpadali Eftir alt hóvastákið Úti á Stóð, vóru studir til eina lítla hugnaløtu umborð á Sølku Vølku, áðrenn leiðin gekk í Djúpadal at vaska sær og eta skerpikjøt. Sjampanju- propparnir kundu nu rúka, ti nú var ferðin komin at enda ella var hon? — Durita sigur í hvussu so er, at hon ætlar sær aftur á eina ferð kring heimin, tá hon er vorðin pensjónist. Men tá verður tað við einum luksusskipi. Neyðugt var at sleipa Sølku Vølku seinasta teinin í havnarhylinum, tí tá steðgaði motorurin upp