týsdagur 17. august 1999síða 25

NR. 153 - 17. AUGUST 1999 tíðindablaðið 25 —n}anxnnn——icnennnnennn nn 28 Men hóast Big Fat Snake kveldið fyri høvdu eina rimmar konsert. so tóktist greitt, at Sanne var havuðsnavnið á festivalinum. Konsertsalurin var opin aftur í Klingruna og åhoyrarafjøldin vaks og vaks, so hvert, sum klokkan nærkaðist 22. Ung og gomul høvdu leitað sær í Norðurlandahúsið at hoyra rockdrotningina syngja jazz. Orsøkin til jazzleidina er samstarv við heimskenda danan Chris Minh Doky, ið endaði við fløguni In á New York Minute. Ein fløga, ið lítið og einki verður spæld á utvarpsstødum, men sum fær mikil lovorð og er seld í hópatali.Ein fløga við heimskendum tónleikarum og einari sangarinnu, ið sleppur at prógva sín dugnaskap. Ætlanin var, at Chris Minh Doky skuldi leika við á ferðini í Føroyum, men hetta bar honum ikki til. Ístaðin vóru mangir aðrir góðir tónleikarar á pallinum. Mong mundu bera kenslu á ófara mannin handan trummur og annað gott at sláa á. Seinni fingu vit at vita frá Sanne, at hetta var hennara góði vinur frá degunum í Sneakers, Jacob Andersen, ið stóð fyri óferum áslátturi á konsertini. Annars var manningin henda; Annika Askman. keyboard, Morten Jacobsen, bass, Jonas Krag, guitar, Søren Runge, flygel, Emil de Waal. trummur. Hitt sess min Sanne dugdi væl á palli og hon hevur eisini royndirnar. 44 ára gamla Sanne byrjaði longu 12 ára gomul at syngja. Men tað var ein friðligari Sanne, ið skemtiliga og við eggjandi undirtónum beyð fjøldini at hitta sess sín. Við skemti og sjálvspeiðsemi helt hon sambandið við lurtaran, og álvarin kom eisini undan kavi til tíðir. M.a. tå hon sang eitt lag til minnis um pápa sin Tó at Sanne kom væl frá jazzskránni, so var gleðiligt at hitta góðu gomlu Rocksanne aftur, tá hon m.a. sang Beatleslagið Come Together. Tað riggaði og rockaði og hon gav seg 100%. Men tað vóru mest log av jazzfloguni hjá Sanne, ið vóru at hoyra. Ferðin var ikki nógv meginpartin av tidini, men vakurt og flott var tað, men av á kom eitt sindur av lívi í á pallinum Sum heild ein góð konsert og gott avrik av teimum á pallinum. Men tað var. sum manglaði okkurt. So tá tey sum eykalag, eftir dyggiliga at vera klappaði inn á pallin aftur sungu og spældu "...den jeg elsker elsker jeg”, so sang fjøldin við og livdi við Endiliga sluppu vit at røra okkum, uttan at hugsa um, at tonleikurin var so spakuligur, at vit måttu ikk Orogva, sum Sanne eisini minti å i byrjanini Parkeringsbót Hetta popplag, ið vit kenna frå Sanne og Thomas Helmig, setti eitt virðiligt punktum við passandi ferð á Men hóast ferðina, so hevur ferðin friggjakvøldid helst verið ov Ojøvn. Ti einaferð friggja- kvøldid hava politistar ella parkeringsverðar fingið yvirtíð syri at geva teimum, ið aktaðu vælmeinandi parkeringsleiðbeinararnar, parkeringsbót Tey, ið aktaðu og ikki sluppu at seta bil sín á økinum við Norðurlandahúsið, men hildu leiðina eitt sindur longur fram eftir Ringvegnum, funnu ein lepa á viskaranum eftir lokna konsert. Sanne sang avbera væl, men hon er rockdrotningin. Eingin ivi um tað. Um hon nakrantíð leggur Jazzríkið undir seg, tað kann bert tíðin vísa.