mikudagur 18. august 1999síða 6

The Polar Passage 2000 expedition tíðindablaðið NR. 154 - 18. AUGUST 1999 et: = $ Teir fýra, ið ætlaðu sær um Norðpólin: Amerimadurin Joel Cole, danin Anders Bilgrim , grønlendingunum Robert Peary og Frederik Lynge áðrenn lagt varð frá landi í Keypmannahavn — Teir vistu, at vit komu ikki við, eins og vit vistu, at teir hildu fram - Ee havi víst frå mær tryggleika og sunn metingarevni fyri at rættvísagera eina tráan eftir ævin- ri - ein livstil sum er vorðin sum rúsevni fyri meg. Tíðin er komin til eina broyting rættvisagera eima traan ein livstil er vorðin sum rusevni Tidin er komin i broyting Tvær vikur eru gingnar síðani vit komu til Før Hesa tíðina er mann- ingin umborð á The Polar Passage Year 2000 ferðin: farin igjøgnum eina Omet liga broyting Ferðin, soleiðis sum hon varð ímyndað frá byrjan. er endað. Robert Peary Il eftir ævintýri sum ryrn meg ovar e eg hava valt at steðgað Førovum, og Anders og Frederik eru nú. meðan eg skrivi, umborð á veg til Íslands søgan attan Olgu á fyr hendan »e flokt. Fyrireiking til flogferðina Vit gjørdu okkum lidnar vid at umvæla skadda båtin eftir ongari tíð. Ein serfrødingur kom úr Svør íki at hjálpa okkum við arbeiðinum. Vit gjørdu restina vid hjálp frå fólki á AWI Boats Vit arbeiddu miðvíst og skjótt á bátaverksmiðjunt Eg legði til merkis, at vit arbeiddu við eini ferð sum ongantíð áður. Eg roknaði við, at vit allir vóru greiðir yvir, at siglingartíðin var við at renna út og Vit máttu skunda okkum til Grønlands, áðrenn tað ringa veðrið kom Nógv var fingið á skafti, og leygarkvøldid fór eg til Klaksvíkar, har eg ætlaði mær at steðga ein dag. Eg „at tað kundi væl verða, at vit vórðu noyddir at fara knappliga, men eg vildi vitja byin, har eg hevði verið sum skiftis næmingur fyri 14 árum síðani. Eg vildi síggja mina familju og vinir og greiða teimum frå ferdini Tad var ein skilagóð av gerð Eg fekk ikki bert møgu- leika fyri at vitja vinir, men eg slapp eisini at leggja oyra til ymiskar meiningar um ferðina og trupulleikar, sum vóru knýttir at henni. Eg fall inn í føroyska samfelagið í Klaksvík sum tá ið tú dettur á bláman, lurtaði eftir sjómonnum og goml- um fólki og mammum, sum fólkaliga søgdu sínar tankar. Um tað var við orðum ella tonkum, tað gjørdi ikki mun - eg skilti tað, sum tey søgdu. Vit fingu bátin til Havn- ar sunnukvøldid, fingu útgerðina til høldar, og gjørdu ætlanir fyri ferðina. Meðan eg var í Klaksvík, hevði eg reikað fyri at vit sigldu hagar eftir, at Vit høvdu pakkað bátin. Fólk í Klaksvík vildu síggja Olgu og biðja okkum farvæl áðrenn vit fóru til Íslands. Klaksvík hevði givið okkum ta einastu almennu innbjóðingina fyri at vitja og heyði veitt einasta møguliga sponsor in. Eg kendi å mær, at eg hevði eina skyldu til at føra bátin og manningina hagar fyri at vísa okkara takksemi. Men Klaksvíkin mátti av skránni. Ikki tykkum at siga, eg var vónbrotin. Vit gjørdu av at fara seint seinnapartin týsdagin og fyrireikaðu okkum til hesa avgerð. Føroyska oljufelagið Shell steig fram við eini sponsor- avtalu, um bæði gjørdi okkum bilsnar og glaðar. Regin frá Shell strídist hart fyri at útvega okkum alla oljuna til tíðina. Ég kundi lesa á honum, at hann helt okkara ævintýr vera bæði ábyrgdarleyst og spennandi. Familja mín kom oman á kajina. Nógvir vinir komu at siga farvæl. Kajin var fylt við fólki meðan vit spentu fast síðsta við- førid, fyltu fløtini við bensini, og søgdu farvæl. Tað var ein frålik fráferð Vit vóru róligir umborð, álvarsamir, sjálvt spak førir. Vanligi villi og djarvi atburður okkara var loystur av við hóvligari og avgjørdari framferð. Okk urt var í luftini rundan um okkum, sum var ikki til at kenna aftur. Tað ræddi meg eitt sindur. Eg var ófyrireikaður til hesa broyting. Vit sigldu skjótt um Streymoynna og fóru fram við vesturstrondini á hest størstu oynni í Føroyum. Vit steðgaðu á í Syðradali, ótu, og veitraðu farvæl til familju mína, sum hevði koyrt allan vegin frá kajini í Havn fyri at siga farvæl. Eftir eina skjóta rund- sigling í sjónum, settu vit ferðina upp, gjógnum Koltursfjørd, suður um til Mykinesar, og út á opna havið. Vit sigldu nógvar tímar. Vit sigldu framvið einum skipi, sum vit seinni funnu út av var ein fóroyskur arve trolari. Vit sóu teir ikki í myrkrinum, so vit sigldu eitt sindur burtur frá, og 15 míl seinni fyltu vit bensin á. Meðan vit fyltu bensin á, spurdi Anders meg, hvussu nógvar kilo metrar vit høvdu siglt. Eg roknaði út og segði hon- um. Andlit hansara gjørd- ist kalt og hart, og eg sá hansara trupulleika-loys andi andlit arbeiða við tann spentan ál. Hvat hugsaði hann, spurdi eg meg sjálvan. Eg veit ikki, um vit hava nóg mikið av olju til at koma til Íslands, segði hann róliga nakrar minutt- ir seinni. Eg helt, hann gjørdi gjøldur. Men tað gjørdi hann ikki Frágreiðing Báturin var í minsta lagi 350 pund tyngri eftir, at hann hevði fingið glas fipur á. Nýggja yvirflatan var heldur ikki so sløtt sum tann upprunaliga, sum var sum silki. Og meðan eg var í Klaksvík, høvdu teir skift skrúvurnar út. Tey nýggju vóru 19 tummar mótvegs teim gomlu sum vóru 15 tumm- ar. Hesi broyttu viðurskifti gjørdu, at maskinan brúkti umleið ein triðing so nógv bensin sum áðrenn. Vit vóru komnir nærum hálva leið til Íslands, men vit høvdu ov lítið av bensini til at røkka allan teinin. Seinni funnu vit ut av, at båturin framvegis lak. Tvidråttur var komin um- bord. Eg føldi, at búkurin spenti og ringdi seg. Tað var bølamyrkt. Vit sóu ikki aldurnar, sum skvatl- aðu við síðuna av båti- num. Einasta, sum lýsti á spøkilsiskendu andlit okk- ara, var ein litil lampa aftast i båtinum. Robert legði seg niður framman í bátinum, fingrar hansara fluttu seg sum roknaði hann út, hvussu nógv var eftir av bensini og hvussu langt var eftir at sigla til Íslands. Anders stríddist ímóti máttloysi og or- kymlan. Eg sá, at hann var móður og at hann arbeiddi harðari enn vanligt fyri at loysa henda nýggja trupul leika. Eitt hugskot var at fara í yvirlivilsisdrakt, ífestur eina línu og so niður fyri at festa smáu skrúvurnar á. Mær dámdi ikki hetta hugskotid. Eg royndi róliga og någreini- liga at greiða teimum frá, at sjálvt um tað eydnaðist at skifta blødini út uttan at missa týdningarmiklar partar av skrúvunum, var tað als ikki vist, at Vit kundu heinta inn nóg mik- ið av kilometrum um tím- an fyri at vinna tað sum vit høvdu mist aftur. Annað hugskot var, at vit bert brúktu tann eina motorin fyri at fáa bátin ájavnt við vatnskorpuna. Eg minti allar á, at einasta ferðin vit høvdu brúkt bert tann eina motorin til hetta endamál var, tá ið báturin var nærum tómur og sjógvurin slættur. Avgerð fall kortini um, at hetta skuldi roynast. Tað riggaði