mikudagur 18. august 1999síða 7

NR. 154 - 18. AUGUST 1999 tíðindablaðið ikki. Triðja hugskotið var at sigla spakuliga við einum motori allan vegin til Ís- lands, við teirri vón um, at hesin mátin var ikki vand- amikil, tí vit høvdu gott veður á leiðini. Aftur máttu vit minna hvønn annan á, at vit ongantíð høvdu kannað, hvussu nógv bensin motorurin brúkti, tá ið vit sigldu á henda hátt, og at tað var væl møguligt, at eini mot- orurin mátti arbeiða harð- ari fyri at pressa okkum frameftir enn báðir tveir. Eg så, at máttloysi og ørkymlan spældu ein týð- andi leiklut meðan vit royndu at loysa allar hesar trupulleikarnar og at taka eina avgerð. Eg setti spurnartekin við mín egna førleika sum tann skipaða trupulleika-loysaran eg var fyri ikki at hugsa um av- leiðingarnar av teimum broytingum, sum vit gjørdu á båtinum og við motorarnar. Vit høvdu allir skyldina fyri støðuna, vit vóru komnir í. Vit høvdu allir ein leiklut í ásýniliga vandanum og miseydnaðu royndini. Stoltleiki, trýst frá sponsorum (bæði munnligt og ikki), og ein ótti fyri at geva skarvin yvir ávirkaði okkara evni at taka eina skilagóða og trygga avgerð. Blóðið á hvørjum ein- asta føroyska sjómanni fór ígjógnum mínar æðrar, tá ið eg minti Anders á, at tað var vert at umhugsa at venda við aftur. Vit høvdu nóg mikið av bensini til at venda við aftur. Í mínum hugaheimi var hesin møg- uleikin okkara einasti. Tá kom eg í tankar um trolaran. Vit gjørdu av at seta okkum í samband við hann gjøgnum sendaran og finna út av, um teir høvdu bensin umborð. Hetta var ikki sørt snópis- ligt, men um tað eydnaðist at fáa bensin frá teimum, var tað ein betri loysn enn at venda við aftur sum av torvheiðum. Frederik royndi fyrst á donskum og enskum. Einki svar. Eg royndi á føroyskum. Framvegis einki svar. Vit gjørdu av at sigla nærri. Ein roynd stutt frá hesum stóra skipi, og sendarin vaknaði. Ein hørð føroysk rødd við dialekt úr Suðuroy spurdi, hvat vit vildu. Eg greiddi frá støðu okkara og spurdi um teir høvdu bensin um- borð. Hesin vinarligi mað- urin segði, at hann var nýggjur umborð og mátti senda onkran niður undir fyri at kanna málið. Hann roknaði ikki við, at teir høvdu stórvegis. Hann hevði rætt. 10 litrar. Sum stødan var, var tað nóg mikið til fýra kilometrar. Hann segði, at aðrir bátar vóru í økinum. Eg bað hann seta seg í sam- band við teir og spyrja seg fyri viðvíkjandi bensini. Hann fekk ikki samband við teir, eg takkaði fyri royndina, og vit søgdu farvæl. Anders tók róðrið og vit vendu við aftur við kós móti Føroyum. So skjótt sum vit vóru leysir av trolaranum, setti eg spurnartekin við mín leiklut á ferðini. Fyri fyrstu ferð í tríggjar mán- aðir dróg eg á bæði. Tað var ikki av ótta, at fór at seta spurnartekin við framtíðina hjá hesi ferð. Tað var ikki ti, at vit ikki høvdu nóg mikið av ben- síni til at koma til Íslands. Tað var ikki orsakað av skilaleysu ráðleggingini í sambandi við at loysa trupulleikarnar, sum vóru íkomnir. Heldur var tað ein ásannan av øllum trup- ulleikunum, sum vit høvdu upplivad seinastu triggjar mánaðirnar um- framt umhvørvid í oyggju- num, har eg hevði verið seinastu tvær vikurnar. At eg hevði verið saman við fólki, ið hava fleiri ættar- Pólafararabáturin »Olga« var umvæld hjá AWI-Boats í Runavík lið aftan fyri seg við stór- ari virðing fyri havinum, hevði gjørt meg meiri varnan. Náttúran hevði talað til mín í nógvar vikur. Hon segði mær, at vit máttu seta ferðina niður. Náttur- an hevdi pikkað á herðar- nar á mær, hon vildi hava at vita, hví vit høvdu so- vorðnan skund, fyri at rættvísgera ógvusligu ferðina, at vísa henni virð- ing. Ístaðin fyri at lurta, vendi eg deyva oyrað til, førkadi eg trupulleikarnar frå mær vid nyttugum, amerikonskum måta at loysa trupulleikar uppå, og blindum og hørdum ar- beidi. Henda burturvising- in var vandamikil. Og ávirkanin hópaði seg sam- an. Ikki fyrr enn vit nærk- aðust Føroyum gjørdist eg greidur yvir ålvarsemi i mini fåkunnu. Tad var ikki fyrr enn vit vóru í eini desperatari støðu sum vóru vit strandaðir mitt í sjónum, at eg gjørdist klárur yvir mini mistøk. Tímarnar tað tók at sigla aftur til Føroyar vóru : brúktir til at hugsa um hesi viðurskifti. Og tá ið vit nomu land aftur eftir í øllum góðum at hava siglt framvið harða streyminum við Mykines og Vágar, hevði eg gjørt av við meg sjálvan, at eg skuldi av bátinum. Tá visti eg ikki, at Robert, skiparin um- borð, hugsaði júst tað sama. Vit svølgdu okkara stolt- leika og sigldu til Havnar, aftur á staðið higani vit 12 tímar áðrenn høvdu sagt øllum farvæl. Eftir at hava sovið nakrar tímar fór Anders til Runavíkar á AWI Boats við bátinum. Hann fór undir at broyta skrúvuna og finna lekan aftast í bátinum. Eg helt meg fyri meg sjálvan í Havn. Dagin eftir var báturin klárur til fráferð Anders ringdi og bað okk- um allar møta á kajini fyri at tosa um, nær vit skuldu fara. Eg hitti teir allar á kaj- ini, hjálpti teimum við at binda alt fast umborð, og skjeyt upp. at vit fóru ein stuttan túr frá lítlu manna- múguni, ið var komin saman við bátin. Meðan vit gingu, greiddi eg róliga og skjótt frá míni avgerð at fara av bátinum fyri hesa ferð. Eg segði, at eg varð verandi eftir í Før- oyum og vónaði, at teir gjørdu sum eg. Eg segði eisini, at eg visti, at tað fóru teir ikki, og hóast eg ikki var samdur við teir um at halda fram við ferð- ini, skilti eg hví teir gjørdu ta valið. Eg segði, at eg hevði virðing fyri teirra vali og eg vildi gera alt fyri, at teir komu til Íslands í øllum góðum. Vindurin fór at koma og tíðin gekk. Robert hevði longu sagt teimum, at hann fór aftur til Danmarkar. Hann hevði nevnt nakrar av somu grundgevingum sum eg hevði ført fram fyri av- gerðini at steðga. Tað sum undraði meg var, at Frede- rik og Anders vóru fyri- reikaðir uppá hetta. Hesar tríggjar mánaðirnar vit høvdu verið saman 24 tímar um døgnid høvdu lært okkum at lesa hvønn annan av. Teir vistu, at vit komu ikki við, eins og vit vistu, at teir hildu fram. Ílótini bóru fylt við ben- síni, vit søgdu hvor øðrum farvæl, tóku um hvønn annan, og teir fóru. Vit fóru frå hvør øðrum sum góðir vinir og vit hava framveigs stóra virð- ing fyri hvør øðrum. Síðani eg sá Anders og Joel Cole í ferð við at umvæla bátin Mynd: Alvur Harraldsen Frederik seta kós í Norð- uratlandshav. eri eg farin aftur til mína "heimbygd” í Føroyum. Eg eri komin aftur til Klaksvíkar fyri at slappa av. hugsa, og skriva. Eg havi familju og vinir her - fitt fólk sum stillisliga skilja Men í ovurmorgin fari eg saman við nøkrum vinum at fylla mín tóma banka av adrenalini. Sært tú, ein lítil partur av mær vil ikki sleppa ævintýri num. Ein lítil partur av mær noktar at liva eitt vanligt lív. Ein lítil partur av mær noktar at vera á einum staði. Og í tríggjar mánaðir hevur støðið á mínum adrenalini verið av kortinium, so nú má eg nøkta mín tørv við onkr- um tilgjørdum. Sunnu- dagin fara vit, nakrir vinir og eg, at hoppa frá einum tolv metra høgum kletti út í kalda Norðuratlantshav. Hetta er ein nýggjur siður, sum kemur ístaðin fyri missin av at vera farin av bátinum. Øll sum kenna meg vita, at eg vil gera Føroyar til mítt heim. Skjótt eru fimt- an ár síðani eg forelskaði meg í Føroyum á fyrstan tid, fólkinum, mentanini, og landinum. Eg havi livað við hesum í bak- høvdinum í so nógv år Men nú við avgerð mín at fara av bátinum, veit eg, at eitthvørt sum hevur enn stórri tydning er komið inn í lív mítt. Eg veit, at eg loksins eri føroyingur. Niðurlega Síðani eg skrivaði grein- ina, eru Anders og Fred- erik komnir til Íslands. Eg haldi fram sum tann, ið sigur frá ferðini The Polar Passage 2000 expedition. Dagføringar og myndir verða veitt virknum limum á ferðini og koma sum teldupostur. Tað ber til at frætta nærri um The Polar Passage 2000 expedition á internetinum á hesi adress- uni www.altrec.com ella www.polar.ing.dk