hósdagur 16. september 1999síða 12

12 tíðindablaðið NR. 175 - 16. SEPTEMBER 1999 … ein ljómandi symfonisk yrking ! irni átti glopraregnið, Ulrikka átti sjórokið og Kirstin vindin altl — í Fuglafjarðar kirkju hóskvóldið 9. sept 1999. Frits Johannesen ummælir konsert í Fuglafjarðar kirkju hoskvøldid 9. september i H Kis Sc H N { kk { VI g C kk Hans k Í 1 es D g S > 1 (CY Cc Q V Ar SN SKR 1 ) Tvøroy € SDA Á i St ri k 4) NK S k þ } } e r Ved | 3 i ik i T 1 t rið sær SÆ kross og 5 5 et KL ð ikk vindkastini, sum blivu veikari og veikari undir konsertini, men tað var satt at siga ein sannur stúkudag- ur, hvar hetta fitta danska um sprund tolkaði Bach, Moz- art og Brahms. Fyri okkum, sum lurtaðu var hetta eitt fjallamål av listarligum tón- um, sum søktu sær skjól undan tí øgiliga regninum, sum leikaði í sum musatitan móti skjøldri og vindeyg- um. Hetta var sannur sang ur, ið erti hvønn nóta, hvorja punktering og bant fraser saman, at pi kundi detta lum.. “Erbarme 1 Gott!" úr Math "'uspasstónini for sína vall út í kirkjurúmið Hetta er ein altaria nr. 47 í si rød. Hóast tað var hon Bach gekk í so væl vær sungin m regndroparnar og vælsignaði sangin. Ikki skal farast út í æsir við Passion nen bert siga at passi nir hjá Bach eru orat So frælst og frískt koralløgini ey luthersku listin 1siiiga nytt, at úgvast ikki í hesari binding Tak bara *O Haupt voll Blut md Wunden". Hetta var dislagtð hjá Bach. Hann g ssang sum | H C ) ið Jur og úts Tå ið komið ður í og I sað S1g ut Bach og Luther Var eitt lag igt, so varð tað brúkt ta var verðsligt ella Tad eru so mong Lat hetta andaligt dømi um hetta ggja SS Årni var ikki sleptur upp å fjall saman vid Kirstini og Ulrikku. Hann var knåvur i sinum spæli og balladi seg gr skråd,… | HAR Erser - tiberg — på = = &… + 3 2 CR = Á Ær - 7/33 = -= -q TVG S — ax — S2 = = x > þe 3 & ÞIS un = : 3,5 På Æ- 6 , Q SE x = og = S = = <= = på 7 — rå = << z Í ys Norðurlandahúsi: tvikar Býráð væl undir ljómin í cello- spælinum og klåru røddina hjå mezzo-sopranini. Kam- artonleikur kann vera so yndisligur, at hann aldri trånar, tá ið hann verður borin fram í anda og tign. Soleiðis hetta kvold. Tá ið tú kemur har til, at tosað verður saman á instrument- unum, og tað svingar, slepp ur tú ikki longur. Tá ert tú frelstur og Arni var frelstur hetta kvøld ímillum tvær yndisligar kvinnur, Bach, Mozart og Brahms Mær dåmdi best Brahms: Zwei Gesange op. 91 tillte Sehnsucht og Geist- liches Wiegenlied. Brhams gjørdi yvir 200 "Lieder” Hann kendi sera væl tyskan fólkatónleik og setti ein serligan dám á hesi løg við sínum knáva klaverkynstri sum fylgisspæli Løgini hetta kveldið bygdu brúgv ímillum tað klassíska og nútíðartónleik- in. Brhams var júst tóna smidurin sum t. d. Bartok, Strawinsky og Carl Nilesen fingu í vøggugåvu. Her var Ges- trsten ri { Wliga dami ur í sinum list Sum eim mal mennil stóð hon inni i kór og tók kvørkratak um Brhams. Ikki so at skilja at Brhams k list ) hann Spi klaði sum ein iokari Arna upp frå klaverinum og Ulrikka dróg bogan eftir streingjunum, sum um hon var á Suðurlandinum í sjálv- drátti Hárið flákraði um ennið Ein stórur toskur var í heimtan og hann varð drigin at borði. Hann var syftur inn um, bløðgaður og tveittur í toftirúmið. So rok- ut var í hesum løgum. So kundi tað vera so frið- sælt, at røddin hjá mar- mennlinum hoyrdist sum fjarur dráttur undir myrkum sævarkletti. = Aldudragið kýndi gjarinum í flødandi sjógvi ein sólskinsdag og sjói frá hesum var í spæli- num hjá Arna, í fílingini hjá Ulrikku og røddini hjá Kirstini. Hetta var Brhams, sum gav seg til kennar í- millum tvey låtryst hetta kvøld. Per Nørgård var við í hes- um hópi. Tvey resitativ, op. 16 fyri sang og cello. Orðini átti Pár Lagerkvist — "Jag lyssnar til vinden" Gammal Genius. Hetta kundi tykjast eitt sindur fremmant, men tað var eitt sindur í ætt við Brhams og tulkaði Kirsten hetta hugtakandi. Serliga orðini gav hon lív á ein serligan hátt, ið róði fram undir spæli hjá hinum. Orð- ini eru jú sanniliga hin helvtin og svenskt er so og håls sangbart. Ju, hetta var sjald- samt at hoyra Ulrikke Høst-Madsen spældi Tema yvir 10 varia- tómir yvir gamla føroyska sálmalagið "Vagn op og slá på dine strenge” av William Heinesen. Hetta er skrivað fyri bratch, men her ljómaði tað á einari cello. Tað var væl spælt — sera væl spælt, men hugsast kann, at hetta eigur at verða framført á einum minni instrumenti. Ljóðið var sum ein stara- flokkur í regni fleyg ymsar vegir, setti seg á snór- apelar, træðrir og greinar. Av og á vóru teir í celloini og reiðraðust í hárinum hjá Ulrikku. I januar næsta år verða tað 100 ár síðani William Hein- esen varð borin í heim. Her i | í glopraregni, sjoroki og vindi 4 vóru hundrað starar í hesum ljóðføri — og teir sungu so listiliga. Ein margfaldur listarmadur átti løtina og tað hevur hann uppiborið Ikki er skriva tónleiki fyri sang, klaver og cello. Á Kgl. Bibliotekinum voru tey komin fram å fyra sangir, sum voru settir ut til hesa manning, sum Jørgin Malling hevdi tilevnad Hetta høvdu tey tikið við í skránna. Orðini átti H. V. Kaalund(Aftenskumring), J. L. Heilberg (Sommer- regn), Serenade ved Strand- bredden (Chr. Winther) og Et Aftensuk(Emil Aastrup). Skaldaheimurin var ikki 6- kendur, men tónleikurin var eitt sindur sjaldsamur. Vondin í hesum løgum bóru boð til bæði orð og ljóðfori, so nogen Hansen spældi klaver Kisrsten Schultz Hansen, mezzosopran, Ulrikke Høst-Madsen, cello. Okkara Årni hóskaðu væl saman og hildu hvørt annað uppi til tað síðsta Endað varð við tveimum av Weyse “"Hyrden får” (H. C løgum 2ræsser SInme Andersen) og ”Natten er så stille” (J. Heilberg). Natten er så stille. Fridur var i tonleikinum, men uttandura voru tvey lågtryst, sum slærdu ring um oyggjarnar. Her var ein ljómandi sym- fonisk yrking í glopraregni, sjóroki og vindi. Árni átti glopraregnid, Ulrikka átti sjórokið og Kirstin átti vind- in — og hetta var f Fugla- fjarðar kirkju hóskvoldið 9. sept 1999. Frits Johannesen Fuglafjørd