týsdagur 28. september 1999síða 14

14 tíðindablaðið Nil minnis um systir okkara Lydiu Sólheim Hansen 1951 d. 15. sept. 1999 Tu um a bradiiga boðini um . at okkara elskaða systur var deyð. Eingin ávaring. at hennara erkaðist endanum, var givin okkum framman- ndan. Eitt óvanlige gott menniskja varð skrykt alt ov ungum aldri Har hvíldi ein slíkur friður yvir Lydiu, ein friður ið eisini legði seg um øll, hon var saman við. Ongantid nýttist henni at heyja røddina, men kort- int varð altíð lurtað væl, tå hon segði sína hugsan Einki hóvasták gjørdi hon av sær. Lítillátin tók hon í staðin fleiri byrðar á seg enn menniskju flest. Ongantíð gramdi hon seg, virkaði einans, og var t væði í heiminum og úti tað ein sjålvfylgja, at hon gjørdi tað. ið gerast skuldi Ein skansi av sálarligari og kropsligari styrki er r her á jørð, men tá ið tey ríku reina til viks, £ Y fann eina Var tann einast: 1 nær mammu og r stuðul Tyr g saknurin 1 adds g Da góðu minnini geva tey okkum ta hjálp og im Lydia í lívinum gav so ríkiliga av okkum sjey systkjum, ið „ 082 Var hon ein ometa- tey, nú tey eru farin at eldast. Miss- hjá teimum Kann ikki metast tur kennist saknurin hjá tykkum Johnhard, bjørt. Ein góð og elskað kona og a er ikki longur tykkara millum. Miðdepilin, uni er burtur, og bert tit kenna til fulnar pinuna, ið tað sárið gevur. Men tit eru saman, hava tit ómetaligan stuðul í makum tykkara 1 minst í lítlu Lydiu - hana sum omm- við, men fekk alt ov stutta tid saman Johnhard hevur verið so leingi í familjuni á Marknagarði, at vit systkin Lydiu meira meta hann sum bróður enn sum svágur, og fyri mammu og pápa er hann eins og sonur, og soleiðis vil tað framvegis verða Øll skulu vit verja minnið um Lydiu, eitt minni, sum bert hevur frið og gleði at bjóða. Systkini Had fínan hvítan ham- (fáraskinnsham?) - fer tað buldrandi um oyggjarnar at upplýsa fólkið um sannleik- an. Við góðum scienthologi ella kommunistiskum me- todum skal fólkið læra, at valdsharrin til allar tíðir hevur rætt. Tó, við ávísari tign, fara teir, valdsharrarn- ir. Fíggjaðir við pengum, sum áhoyrarin sjálvur, og summi, við neyð og deyð hava lagt í landskassan Tey bíða So, nú sita tey har, spent at vita, hvussu teirra støda verður. Tey skulu jú upp lýsast, fyri trygg at kunna meta tí degi, tá tey sjálvi skulu velja sína framtíð. Hetta hevur verið júkað upp í saman, sum partur í tí, teir róptu >tilgongdini<. Var ein av lærusetningunum í full- veldis-Katekismun! - »at alt skal út til fólkið at taka stóðu til, einki hokus pokus, oll kort á borðið<! Tá rennur onkrum í hug, at tað var í kvold. at fyrsta rútar-es spælið skuldi vera í sjón- varpinum. Lort eisini! Farsan (lessluppent lystspil uden højere værdier) Fundur er lokin. Fólk fara smáprátandi út. Yppa oksl Nú, bleivst tú klókari? spyr onkur. Jú, jú, tað skal nú ikki so nógv til. Undrast tó á, at tað skal ikki bera til, at siga nakað petti, um ein- staka húskið. Ikki eitt orð! Tad var líkasum eisini ti, man dittaði sær til at fara á fund. Sig mær frá tær! Munnu teir ikki tosa at tosa um, hvussu burturtøkan av ríkisveitingini fer at ávirka mítt hús? Og hvat við vinn- uni? Hverjar fortreytir skulu vera fyri vinnuligari menning? Tað mugu teir for ólukkan hava kannað. Tað kann væl ikki bara vera ein spurningur um trúgv. Hjá summum, kanska. Tá fellur prátið inn á Watson og hans- ara apostlar. Hvat gera teir ikki fyri sína trúgv? Garvilt! Men hatta við búskapar- vøkstrinum, heili 2% frá nú og til ævigar tíðir, er sum ein sonn opinbáring. A. det vælsignilsi, tað hevði verið. At kunna taka meira enn tridingin av fíggjarlógini, og alt skal vera við tað sama! Tað man vera tí hann Hoydal sá tað vera gott, og tað var gott! Ivin Tey gera eitt legg i kioskina og fåa sær blødini vid til NR. 183 - 28. SEPTEMBER 1999 »Eitt skrimsl fer um Føroya land - fullveldisskrimslid« hus. Kaga í tey soleiðis hiss- ini. Men tey gerast kløkk tå tey síggja, at tveir hvíta- boks-buskaparfrødingar siga, at lítið hald var í ti, sum kom fram á fundinum. Teir tosa um fráflyting, lægri livistødi og arbeiðs- loysi. Øll eru samd um, at Oskarsson man vera einasti erligi = loysingarmaður i landinum. Hann vil nærm- ast vera við, at eingin sann- leiki er til. Sigur, at eitt lop út í sjálvstýri, er eitt lop í óvissuna, men at tað er so eitt lop. Einki trygdarnet. So man tað vera tí, at Hoydal sigur, at oll lúgva. Tað er nú eisini illa gjørt. Hann, sum hevði gjørt seg út við bæði reim og seðlum! Har stendur eisini at lesa, at nú heldur Hoydal, at bólkurin átti at kannað vinnubúskap og húsarhald, at tað hevði verið synd at upployst bólkin o.s.v. Tá tykist teimum synd í Høgna Stakkals maður. Niður- gangsbókin jarðlegði loys- ingina. Men serfrødingarnir hava bara gjørt tað, teimum var álagt. Hvussu kunnu teir klára at lýsa alt uppá no time. Menninir standa púra á berum? Ongan tjóðar- roknskap, einki nakað? Tá ið Helena D. á Neystabø tg ikki klårar at fåa endurskod- að dagpeningaskipanina eft- ir meira enn einum ári? Eg sigi bara so. Men koma teir aftur, hesir sannleikasøkjandi menn, við tramhaldinum av søg- uni, eru hesi samd um, at heldur fara tey at spæla rútar-es. Heldur stuðla sjón- varpinum í síni fíggjarligu armóð ta løtuna. Tí tann løt- an, sum er góð, er ikki ring. Kanska tað er rætti hugs- unarhåttur, tá ið tað nú vísti seg, at eingir sannleikar vóru at finna. Eingir sann- leikar, tær beru lygnir, sigur Høgni. Lygnirnar vóru ikki við á fundi Katrin Dahl Jakobsen tingkvinna Javnaðarfloksins Hvor er visjónin í fullveldistosinum? Sum ein, ið bekennur seg til sostalismuna, er orða skiftið fyri tíðuna ørandi. Eg eri ikki javnarmaður, eri ikk: tjóðveldismaður. Hinar flokkarnar taki eg ikki upp á tal, tí teir eru uttan áhuga í einari meting av hvat pol- ttikkur er. Eg meini: Ed mund er góður virkisleiðari, Helena er klók og Jenis hev- ur sambandið til himmals So er alt sagt. Og tó. Fólka- flokkurin er at samanbera við eitt svart hol, sum teir, ið tosa um astronomi, siga finnist í stjórnuhimmali- num. Tað ið dregur og stýr- ur, uttan at tú sært tað. Eg vil hava sosialistisku, íkki sovjettisku ella al- bansku, hugsjónirnar í há- sætið aftur, og eg hoyri tær ikki frá javnaðarflokkinum. Eg hoyri tær ikki heldur frá tjodveldistlokkinum, ið eg vert, eisini er ein flokkur, ið hugsar um annað enn sjálvan seg. Er tað so, at tá vit hava tikið sjálvræðið, so taka vit dystin upp við "svarta holið"? Til dømis: Eru vit viljaði til at skerja fiskiflotan niður í helvt fyri at fáa produk- tivitetin upp á sama stødi sum íslendinga? Og hvorji eru vit í tí sambandi? Sum orðaskiftið er nú, eru tað tey, ið hava vanliga lønar- inntøku (ikki hyru), ið skulu gjalda gildið. Og summi av okkum hava onki í móti tí. Eg meini: vit rýmdu ikki í 90-árunum. So talan er um nógv fólk, ið búgva her, tí tað er her vit hoyra til. Eg hoyri breyðpolitiska hugsan frá javnaðarflokki- num, eg hoyri ideologiskt flog frá tjóðveldis-flokki num. Eg vil flog, men eg vil eisini hava breyð á borð- ið, og vil eisini at onnur enn eg fáa breyð á borðið. Og gjarna meiri enn tað.Til dømis børnini og tey gomlu. Solidaritet við øðrum orð- um. Tað er sjálvdan tú fært alt, men hugaligt heyði tað ver- ið, um vit kundu tosa um alt tað, sum tað í grundini snýr seg um: Vil føroyski kapitalurin vera uttan eitt politiskt definerað trygdar- net, og harvið taka avleið- ingarnar av framgongd og afturgongd? Og vil tann meinigi føringurin taka undir við, at tað kann vera strævið til tíðir, men eisini skemtiligt til aðrar tíðir? Við øðrum orðum, liva í tí 6- vissu, sum vit hava livað ÆR við í øldir. Tað hevði verið hugaligt, um vit kundu tosað prinsi- pielt, heldur enn skotið hverjum øðrum í skógv-ar- nar, at onkur er afturhalds- sinnaður og annar er pro- gressivur. Ber ikki til at tosa um tað, ið eigur at vera innihaldið í einum møguligum full- veldi? Heri Kragesteen. Nú verða øll våpn nytt Politikarar skulu ikki spæl serfrødingar, sigur Høgni Hoydal, men sam- stundis loyvir hann sær at taka avgerð um, hvør er serfrødingur og hvør ikki er tad Leygardagin hevði ein bú- skaparfrødingur eina grein í Dimmalætting og Sosial- inum. Í hesi greinini verða verða kritiskar viðmerking- ar gjørdar til framløgurnar, sum landsstýrið hevur havt av Hvítubók. A politiskum fundi í lær- araskulahøllini tysmorgun- in, visti Jóannes Eidesgaard til okkurt av ti, sum áður nevndi búskaparfróðingur hevði borið fram i blødu- num. Men hvat hendir? Høgni Hoydal, sum frammanund- an hevði staðið og ávarað ímóti, at politikarar »spæla serfrødingar«, avdúkaði al- ment (meðan útvarpsmikro- fonin stóð frá), hvussu nógva løn sami búskapar- fróðingur hevði kravt frá landsstýrinum, um hesin skuldi verða við til at fram- leggja Hvítubók. Tá hesin ikki kundi gera arbeiðið fyri lægri kostnað, enn tað, sum hann vildi, so skuldi hann heldur ikki finnast at nøkrum av ti, sum hinir búskaparfróðingarnir gjørdu, segði Høgni Hoy- dal. Tað má sigast at vera ein sera óhugnalig- og ódámlig mannagongd, at tann sum »talar Roma im6ti«, skal rokna við, at verða úthongd- ur alment av einum lands- stýrismanni, tá hesin roynir at »tileinkisgera« bæði orð og mann. Er tað veruliga so galið, at tann, sum loyvir sær at seta spurnartekin við Hvítu- bók, kann rokna við, at verða avklæddur fyri al- menninginum? Ella er tað soleiðis vorðið, at buskaparfrødingar. sum fáa lága løn hava rætt í øll- um, sum teir siga, ímeðan teir sum krevja meira løn, taka feil? Hver er serfrødingur Tá Sambandsflokkurin og Javnaðarflokkurin siga, at Hvítabók er ivasom, so sig- ur Høgni Hoydal, at polit- ikarar skulu ikki spæla ser- frødingar. Tå hesir so visa å, at teir hava nytt serfrød- ingar, til at viðgera bókina, so verða teirra serfrødingar sagdir ikki at vera nóg góð- ir. Politikarar skulu íkki spæla serfrødingar, men landsstýrismaðurin í sjálvs- stýrismálum er eftir ollum at dóma tann einasti, sum kann avgera, hvor ið er nóg góður serfrødingur, og hvor ið ikki er tað. Tá so ein buskaparfrød- ingur sigur annað, enn tað, sum gongur gjøgnum nálar- eygað hjá landsstýrismanni- num, so skal hesin hund- dálkast fyri fjøldini, sum tann, sum einki dugir. Jú, her verða øll våpn nýtt. Helgi Abrahamsen