fríggjadagur 22. oktober 1999síða 11

Heimsins besti Gísmundur er javnan at hoyra í útvarpinum. Vit hava roynt at fregnast um, hvussu hann trívist her í Foroyum Jákup Mørk Seinastu tíðina hava Katrin og Jonna í barnaløtuni havt vitjan av Gísmundi 2 ferðir hvorja viku. Nógv eru børnini, sum hesa lotu sita við útvarpstólið, har tey við andakt sita og lurta eftir, hvorjar sogur hann veit at siga teimum. Hittu ikki Gísmund Vit hava roynt at fingið fatur á Gísmundi, men hann hevur ikki verið at hitta. Tískil hava vit tosað við Katrin og Jonnu, fyri at vita, hvat tær vita at siga okkum um Gísmund. Gísmundur kemur sjálvsagt úr Gíslandi. Eingin veit, hvar hetta land liggur. Heldur ikki er nakar, sum veit, hvussu hann er komin til Foroya, men tær Einasta mynd, ið finst av Gísmundi Hann sigur seg altíð hava droymt um, at sleppa at vera útvarpsvertur hjá barnaløtuni, og hann er sjálvsagt ovurfegin, nú hann hevur fingið hetta starv Býr í einum kassa Nú Gísmundur er í Foroyum, heldur hann til í ein- um kassa niðri í plátusavninum hjá Útvarpinum, og tað sigst vera sera sjáldan, at hann sníkir seg úr hesum. Sjálvandi kemur hann tó upp, tá barnaløtan er á skránni, men annars er tað eingin, sum hevur sæð hann Onkuntíð man hann tó hava sníkt seg út, tí hann veit altíð eina rúgvu um, hvat gongur fyri seg uttanfyri, eins og hann hevur sæð eina rúgvu av ymsum lutum. Hann er heldur ikki serliga stórur, so hann hevur ivaleyst lætt við at krógva seg, tá hann úti í býnum Reypar nógv Eingin veit at siga, hvussu gamal Gísmundur er. Tó er púra vist, at hann hevur eitt barnsligt lyndi, og ofta hevur hann hug at spyrja um ymiskt, sum børnini halda er býtt at spyrja um. Hann er tó ikk nakar býttlingur, men dugir hin vegin væl at síggja hvussu býtt vaksin fólk eru viðhvort Annars kunu tær báðar siga okkum, at Gísmundur etur vanligan mat, eins og vit onnur. Hann hevur ofta hug til at reypa nakað nógv, og sum dømi um hetta nevna tær, at sjålvt um hann í næstan hvørjari sending fortelur, hvussu nógv kaffi hann drekkur so hava tær ongan tíð sæð hann fingið sær so mikið sum ein smakk. At enda siga tær báðar, at tær eru sera fegnar um at hava Gismund í útvarpsstovuni, og lítið er at iv- ast í, at børnini eisini eru fegin um hetta báðar halda seg kenna á sær, at Gísmundur kanska fer at avdúka hetta onkran dagin. AR ANE Utvarpanin hevur hækkað orðaskiftið á tingi Orðaskiftið á tingi um Hvítubók farg- ar alla farnu viku. Tað er gott, at vit fáa høvi til at lurta eftir ósensurerað- um orðaskifti úr okkara fólkavalda løgtingi. Er stoðið á rødunum ikki hækkað tey seinastu fáu árini? Eru ikki tey, sum stinga síni egnu í rygg- in ella koma við persónligum útspill- ingum við at fækkast á tingi? Gjøgnum útvarpið fær vanligi føroy- ingurin høvi til at hoyra, hvor ið roynir at loysa politisku trupulleikar- nar, og hvor ið bara er við tí ringa orðinum. Hetta er gott og sunt fyri okkum øll. Vetrarskráirnar hjá fjølmidlunum eru á tremur, og hesin ummælarin verður noyddur at velja - lat okkum siga - ein tíma um dagin. Her eru spurnarkappingar, barnasendingar, morgunsendingar, bestubitar, eydn- uspøl, ungdómssendingar, 0. s. f. Seks í Rútara er stuttligt spæl fyri allar aldursbólkar. Poul Jákup Thomsen dugir sera væl at vera vertur, og hyggjarin sleppur (fyri eina ferð skyld) at brúka sín lítla heila fyri at gita, hvor ið krógvar seg á tí sundurpettaðu myndini. Gott er at oll, sum sleppa til, vinna okkurt. Slept uppá fjall Fríggjakvoldið 15. okt var sokallað "Millumsending" í sjónvarpinum. Hetta vóru avbera góðar filmsupptokur heiman av Sandi. Sjáldsamur tónleikur (japanskur - foroyskur?). Men tú verður sum hyggjari sleptur upp á fjall av teimum vantandi upplýsingunum um tað, tú sært. Hvor hevur filmað? Hver er tónleik- urin? Hvat er hetta í heila tíkið fyri nakað? |fylla? Hetta er ein aftur- vendandi trupulleiki í sjónvarpinum. Tónleikur er í tykkara verð mestur sum bara ífylla, og tað er bæði synd og skomm. At brúka hendurnar er ein lívstreyt hjá nógvum okkara. Tí er tað so sera stuttligt at síggja sendingar sum hana leygardagin 16. okt, har maðurin Leth inni í sínum heima- verkstaði við tí gamla snikkarabonkinum leggur okkum lag á, hvussu vit skulu bera okkum at, tá vit biksa við eitthvort. Tað er vælgerandi at síggja livandi menniskju fáast við annað enn knøttar og knappar. Sjónvarpskokkarnar havi eg ikki enn havt hovi til at síggja, men tað gleði eg meg til. Aftur eitt dømi um fólk, sum duga at brúka hendurnar og hugflogið, og duga at skapa nak- að, sum bæði gleðir eygað, smakkin og luktin. Motorar hevur hesin ummælarin ikki nógv skil fyri. Kortini sat hann sum negldur og fylgdi við í "Maðurin og motorarnir". Aftur eitt dømi um, hvussu lívsjáttandi tað er at skapa nakað við hondunum. Olivar Rasm- ussen "brendi" fyri hesum áhuga- num, motorunum, og sanniliga um hann ikki í sendingini fekk lív í aftur ein 100 ára gamlan Hein-motor. Hann, motorurin, ljóðaði sum fínasti tónleikur. Teir gomlu motorarnir hava eitt vakurt ljóð og eina góða rútmu. Teir minna ein aftur á tað ýðjandi lívið um várarnar úti við Høgukai í Havn - millum snurriváðsbátar, jollur og sjómenn úr Álesund. Olivar Rasmussen hevur við sínum motorsavni gjort alt forarbeiðið til eina attraktión í heimsklassa: eitt Oddvør Johansen, i» rithøvund- ur, skrivar museum, sum fer at dragsa hópatal av bæði útlendingum og før- oyingum, leikum og lærdum inn å gólvið. Kanska kundi sendingin verið klipt oðrvísi. Fyrra helvtin var eitt sindur orkymlandi í so máta. Besta brotið í Degi og Viku hesa vikuna var undanfilmurin úr Fugloy, har menn eru í Skorðunum eftir seyði. Fyri ein sum dagliga gongur og "melur millum húsini í Havn" er hetta sanniliga ein kulturskelkur av fyrstu skuffu. Hårini reisa seg å høvdinum, og ein fær tann tankan, at hetta áttu oll at verðið tvingað til at síggja. Oddver Johansen, Steintór Rasmussen, Annika Joensen og Eyðun Joensen skiftast um at skriva Útsjón