fríggjadagur 26. november 1999síða 8

8 tíðindablaðið Nr. 226 - 26. november 1999 Hvalbingar besta seyðin í Suðuroy Eliesar Poulsen í Hvalba hevur fingið tað skriftligt, at Sudurov. AkKI BERTHOLDSEN Hvalbingar eiga vakrasta seyðin í Suðuroynni Hetta varð staðfest á seyðasýning í Trongisvági leygardagin Tá var seyðasýning fyri úrvalsseyð í allar Suður- oynni. Og av teimum níggju virðislónunum, sum vórðu 6 lætnar, fingu hvalbingar meiri enn helvt- ina, ella fimm virdislønir tilsamans. Seyðasýningin í Trongis- vági var ein finala, eftir seydasyningarnar, = sum hava verið í teimum ymsu bygdunum nú í heyst. Seyðasýningar hava verið í øllum kommunum i Suðuroy í heyst, uttan í Fámjin, og avgjørt varð at savna allan seyðin, sum høvdu fingið úrvalsvirðis- lønir í teimum ymsu sýningunum, í eina finalu fyri at velja tann vakrasta seyðin av øllum. Og hendan syningin var á Tveroyri leygardagin, har úrvalsseyðirnir í sýningun- um í Hvalbiar Kommunu, Tvøroyrar, Vágs og Pork- eris Kommunu, blivu savn- aðir til endaligan dóm. Ongir seyðir vóru úr Øra- vík, Hovi og Sumba. Hvalbingar bestir Kappast var í trimum bólk- um. Ein kapping var ímillum lomb, ein ímillum vetur- gamlar veðrar og ein ímill- im veðrar, sum vóru eldri sum er meiri enn ve turgaml enn veturgamlir. Og tá ið avtornaði, vísti tað seg, at tað heyði hilnast avbera væl hjá hvalbingum, tí teir fingu ikki færri enn fimm av teimum níggju virðislónunum, sum lætnar vórðu. Men porkenningar eru kendir at gera nógv burturúr veðrahaldi og tað hilnaðist eisini væl hjá teim- um, tí teir fóru við trimum virdislønin. Níggjunda virð- islønin fór til Vágs. Sostatt fekk seyður seyð- ur úr Trongisvågi virdisløn å hesum sinni. Eisini hjå summum ein- staklingum hilnaðist væl. Tí nevnast kann, at bæði Eliesar Poulsen í Hvalba og Sverri Christiansen í Pork- eri fingu hver sínar tvær virðislonir. Tó verður ikki hildið, at hendan finalusyningin gev- ur eina haldgóða mynd av støduni. Tí av teimum 54 seyðunum, sum høvdu fing- ið úrvalsvirðisløn á teimum ymsu sýningunum, vóru bara 20 við á hesi sýningini. Eitt nú vóru bara 8 lomb við av teimum 21, sum høvdu rætt at verða við, og somuleiðis bara 6 vetur- gamlir veðrar av teimum 21, sum kundu vera við. 12 veðrar, tvey ár og eldri, høvdu rætt at vera vid, men taðvóru bara seks. Urslitid av kappingini var annar hetta: Kappingin ímillum lomb: 1. Virdisløn: Josvein Ell- endersen í Hvalba. hann eigur vakrasta veðr í 2. Virdisløn: Sverri Christ- iansen i Porkeri. 3. Virdisløn: Hanna Willum- sen i Hvalba. Kappingin imillum vetur- gamlar vedrar: I. Virdisløn: Vilmund Mich- elsen í Hvalba. 2.Virdisløn: Sverri Christ- iansen i Porkeri. 3. Virdisløn: Eliesar Poul- sen í Hvalba. Kappingin ímillum veðrar, eldri enn ein vetur: 1. Virdisløn: Eliesar Poul- sen í Hvalba. 2. Virdisløn: Josef Midjord i Vågi. ; 3. Virdisløn: Oli i Hjøllum i Porkeri. Tey, sum fingu virdisløn, fingu steyp, sum kommun- ur í Suðuroynni høvdu latið. Ogvuliga trupul avgerð Sýnsmenn vóru Frits Poul- sen úr Sumba, Oli í Hjøll- um úr Vági, Asmundur Bærendsen og Petur Karl av Rana av Tvøroyri og Elies- ar Poulsen úr Hvalba. Petur Karl av Rana sigur, at dømingin hesuferð var ómetaliga trupul og at tað einans vóru smálutir sum Vilmund Michelsen hevdi tann minsta veturgamla veðrin, men hann var feilfríur og vann sostatt kortini gjørdi av, hverjir fingu virð- isløn, og hverjir ikki. Ringast var at dóma ímill- um teir veturgomlu veðr- arnar. Hugt var ikki so nógv eft- ir stødd. Hinvegin varð dømt eftir eftir heildarmet- ing av seyðinum, hvussu teir stóðu, hvussu ullin var, og, hvussu teir annars bóru seg. Trý mál vórðu tikin. Hæddin varð máld, og ann- ars vórðu teir máldir um bringuna og um mjóryggin. Eitt, sum fólk løgdu til merkis, var, at tann vetur- gamli veðrurin hjá Vilmund Michelen, sum vann, var tann minsti av øllum teim- um veturgomlu,-sum vóru á sýningini. Petur Karl av Rana hevur hesa frágreiðingina. Hatta var ein ógvuliga vakur veðrur og hann var snøgt sagt feilfriur. Og hóast hann var minstur, var hann breiðastur um mjóryggin av øllum, hann var 23 cm. Hinir veturgamlu veðrar- nir høvdu allir smávegis brek, sum gjørdi, at tann hjá Vilmund Michelsen varð tikin framum. Ahugavert er eisini, at veðrurin, sum vann, hevur gingið í feitilendi. men kort- ini vann hann á teimum, sum eru gøddir heima. Havt stóran týdning Petur Karl av Rana sigur, at seyðasýningarnar hava havt sera stóran týdning fyri seyðahaldið í Suðuroynni. Tað er týðiligt, at seyð- urin er blivin nógv betri, síðani sýningarnar komu, sigur hann. Hann sigur, at fyrr vóru lombini gjørd upp ímeðan tey lógu bundin í rættini, og so varð tað størsta tikið burt- urfrå og gjørt til brund. Tað kemur ikki fyri longur. Nú verður mett um lombini ímeðan tey standa uppi og tey verða kannað og dømd eftir eini heildar- meting. Nú er tað týðiligt, at menn eru blivnir meiri áhugaðir at seta tað besta við, sum rætt er, ístaðin fyri at gera sum fyrr, tá ið tað besta mangan varð dripið. Nýtt blóð er neyðugt Annars verður mangan sagt, at seyðurin í Suðuroynni er minni enn seyðurin norð- anfjørðs. Og Suðuroyingar eru somuleiðis ógvuliga ójavn- ir á máli um, antin tað er rætt hjá suðuroyingum at fáa seyð norðanfjørðs suður. Summir halda, at tað oyðileggur slagið í Suður- oynni. Tí av tí at seyðurin norðanfjørðs er stórri, krev- ur hann eisini meiri fóður. Og fær hann ikki nokk fóður, verður hann rak. Seyðurin í Suðuroynni krevur hinvegin minni fóð- ur fyri at gerast feitur. Hesum er Petur Karl av Rana ikki samdur í. — Tað er rætt at flyta seyð inn av og á, fyri at fáa nýtt blóð. Men annars er tað ongin grund til at flyta seyð til Suðuroyar, tí her er seyð- urin nóg góður, sum er. - Tað er bara at seta tað besta við so hvort. So tað er ongin orsøk til at flyta so nógv inn. Annars heldur bóndin í Trongisvági, at tað er ein leysasøga, at seyðurin norð- anfjørðs skal vera so nógv stórri enn seyðurin sunn- anfjørðs. --Eg havi nógv samband við bøndur norðanfjørðs. - Og eg haldi ikki, at seyðurin norðanfjørðs er so nógv stórri enn okkara seyður. — Tað, sum vit hoyra um, eru bara stakseyðirnir. Tí tað eru sanniliga eisini nógvir bøndur norðanfyri, sum hava seyð, ið ikki kem- ur nær í námind av seyð- inum, sum nógvir hava her suðuri, sigur Petur Karl av Rana. Dupultskipað Hinvegin heldur bóndin í Trongisvági, at suðuroying- ar hava alt ov nógvan seyð á. Hann sigur at eitt nú í Trongisvági er tað dupult- skipað. - Tað eru nógvir, sum hava fulla skipan í hagan- um. Men afturat tí hava teir eisini traðirnar fullar av seyði. Meiningin er jú, at um veturin skal seyðurin úr haganum kunna koma á traðirnar á vetrarbit. Men tá eru traðirnar avbitin. Men tað eru eisini trongisvågskingar, = sum hava seyð í øðrum bygdum, sum eisini verður sleptur í bøin í Trongisvågi um vet- urin. Og hetta heldur Petur Karl av Rana ikki er tann gongda leiðin. — Varð skipanin hinvegin lækkað, hevði vektin hækk- að munandi, kjøtið hevdi batnað munandi og fleiri ær høvdu lemt tvey lomb. Tvs, at menn skuldu bara føtt eina ær fyri at fingið tvey lomb, ístaðin fyri sum nú, at teir mugu føda tvær, sigur Petur Karl av Rana.