fríggjadagur 19. november 1999síða 9

Nr. 221 - 19. NOVEMBER 1999 tíðindablaðið Liðin eru nú 35 ár, an eg fyrstu ferð bar eyga við tónlistamannin Willi Gohl. Hetta var á mínari fyrstu Europa Cantat kórsteynu, vers í Fraklandi 1964. Spákaði mær millum ymisk sokallad atelier - kórverkskeið, ið eru að- altátturin á hesum stevnum - fyri at fáa innlit í tónleikaval og arbeiðslag hjá hesum teim fremstu kórleiðar- unum ymsastaðni úr Europa. skrivar Ólavur Hátún m. a. Olavur Hátún skrivar: Í einum av venjingahølu- num sat tá inntonktur mus- íkari, smidliga vaksin og í myrkum klæðum, við eitt flygil og spældi Bach-tón- leik fyri seg sjálvan, meðan bíðað varð eftir sangaru- num. Tey skuldu syngja krevjandi verk eftir Strav- insky, varð sagt - talan var um bólk útvaldur framman- undan, so har slapst ikki upp í part. Um morgnarnar og fyrstu kvøldini við, áðrenn ateli- erframførslurnar tóku við, savnaðust allir teir 3.000 sangarnir til felags kórsang. Var tá hesin Willi Gohl úr Schweiz ein teirra, sum hevði besta takið á risastóra hópinum. 1. august, sum er tjóðardagur hjá Schweiz- búgvum, minnist eg at hann Willi Gohl li Gohl og Føroyar síð- í Ne- um kvoldið við sínum Zir- icher Singkreis skemtaði á pallinum, har hann eisini undirhelt við jodli og sínum guitara. Aftur å stevnuni 1967 i Namur í Belgia og í 1970 í Graz í E ysturriki, har Havn- arkórið, tá enn UtvarpskØr- ið. var við á fyrsta sinni, var kórleiðarin W. Gohl ein teirra, sum flestu kórsang- ararnir tyrptust um, og tá ið fráboðanin um stevnuna í Autun í Fraklandi 1973 vísti, at Willi Gohl í sínum atelier skuldi arbeiða við Skapanini eftir Haydn, tóku vit stigið og settu hansara kórverkskeið fram sum okkara fyrsta ynski. Hetta gjørdist okkum størsta kór- uppliving. Tað eina kvøldid vóru all- ir kórleiðararnir bodnir til ein "diner d'honneur” (heiðursdógurða) hjá borg- arstjóranum. Kom tá at sita við borð yvir av W. Gohl og konu hansara Verenu, sum var sopransolistur í Skapanini. Okkurt skuldi prátast um, og greiddi eg tá frá, at vit eisini í Føroyum høvdu okkara kórstevnur. Mest uppá kvamsvís spurdi eg, um tey ikki høvdu hug at koma til slíka "Føroya Køksmidstødin Á Hálsi - FO 110 Tórshavn - Tel. 314949 - Fax 311330 - E-mail: hthdulpost.olivant. fo Cantat". Tey smíltust og hildu fyri, at tað heyði verið stuttligt. "Okkurt siga tit ” helt eg fyri meg sjálvan og hugsaði so ikki meira um tað. Men hálvt ár seinni nú ringir telefonin. “Es ist Willi Gohl”, ljóðaði í hinum end- anum. Eg hvakk vid, gjørd- ist turrur í hálsinum og und- raðist, hvat hesin í mínum eygum tónleikaligi hálv- gudur mundi vilja mær. Jú, hann hevði tíkið sær sabba- tsår frá sínum konservatori- rektarastarvi, skuldi eina ferð yvir til USA og á veg- num heimaftur yvir Ís land kundi hann hugsað sær ein stedg í Føroyum. Sjálvandi skuldi hann vera vælkomin - um hann ynskti at koma sum ferðamaður, ella vit skuldu skipað fyri onkrum við kórsangi? - "Wir wollen Musik machen”, var svarið. Nakað seinni eg komi heim, nú liggja boð, at ein Willi Gohl hevur ringt og spurt, hvørjum kórverki vit skuldu arbeiða við - hann hevði nevnt tvey verk, eitt uttan og eitt við orkestri. Ringi so aftur, og kona hansara tekur telefonina. Jú, eg helt tað hevdi verið spennandi at roynt við kóri og orkestri - talan var um eina Schubert messu. Ver- ena var ivasom - um vit nú hildu okkum til tað? - "Hava tit nakað klaver?” spurdi hon - Willi heyði júst verið til stevnu í sponskum byi, har onki ljodføri var at spæla uppá. “Wir haben ein Steinway Flygel”, kundi eg errin siga henni Dagin eftir nú ringir Willi Gohl sjálvur "Wir machen den Schubert", segði hann fródliga. Messan kravdi ikki nakað stórri orkestur - einar 5 fyrstu fiOlir, 4 aðru fiGlir, 3 bratschir, 2 celli og 2 kon trabassar. "In Ordnung. segði eg, væl vitandi at vit ikki kundu rokna við fleiri enn einum 4-5 fiolspælarum tilsamans hiðani, harav tann eini var einasti bratschspæl- arin í landinum, og til cello og kontrabass høvdu vit bert tann eina mannin, multimu- sikaran Verland Johansen, sum plagdi at skiftast mill- um bæði. Ja, og so tørvadi bert ein sopransolistur, ein tenorur og ein bassur. "In Ordnung,” menti eg meg aftur, men eg visti, at solo- sangara til eina klassiska messu høvdu vit ongan. Har sat eg so heitur um skallan - hvat var nú til ráða Húsarhaldstól í at taka? Tók tá í sama við- fangi telefonina aftur og ringdi til vinmannin operu sangaran Kristin Hallsson í Reykjavík, sum eisini starv aðist innan íslendska ment amálastýrið. "Nu mást tú hjálpa okkum, Kristin !" Vit høvdu tørv á ti og ti og ti Ju, hann skuldi gera sitt besta - og haðani kom hjálp- in. Ikki bert fann hann okk- um teir tónleikarar, vit høvdu tørv á, og fekk úr valdan sangbólk at koma, haðan vit fingu okkara sol- istar, men íslendingar rind aðu eisini ferð teirra higar! Musikararnir myndaðu Kamarhljómsveit Tónlista háskúlans við sjálvum fremsta fiolleikara Islands Birni Olafssyni sum kon- sertmeistara - ein eiggiligur bólkur av ungfålki, sum W. Gohl var sera væl nøgdur við. Kortini hevdi hann eis- ini okkara spælarar á orði: “Den Tischler", snikkaran Verland, metti at vera dygg- ari enn hin kontrabasspæl- arin, og um Viggo Dal- Christiansen í aðru violin segði hann: “Der ist der beste von allen”. Ju, spennandi var hendan okkara fyrsta kórstevna við altjóða dámi. Góðan stuðul fingu vit frá sangarum ur Eysturoynni. og hugn alig og stuttligt var eisini atv itja inn á Skålafjørdin at venja Frálík var konsertin ini Verena sang Schubert I i har eis eder vid manninum sum fylgileikara - hann spældi uttanat, ti hann hevði gloymt nótarnar eftir ! Og Oførur var veitslurómurin aftaná, har Willi Gohl, spelkin og kimiligur, skip aði fyri fólkadansi, sum hann eisini gjørdi tað seinni í sambandi við kórviku skifti A sumri 1983 fekk eg bræv frá Verenu og Willi Gohl. Tey høvdu á konserv- atoriinum júst havt vitjan av tónleikavísindamanninum Werner Schulze úr Wien Høvdu boðið honum heim um kvoldið, og í práti vóru tey tá komin eftir, at tey høvdu felags vinir í Norð- uratlantshavinum. Hesin fundur heyði vakt teimum minnir og hug at koma hendanvegin einaferð aftur. Lætt var tá til hugskot um enn eitt stevnutiltak. Í sam- bandi við upplatingina av Norðurlandahúsinum júst tá høvdu vit fingið í lag eitt... greinin endar á síðu 28 DO KT ai.